Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📌 Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΣΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ, ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΥ Στην έκτη συνεδρίαση της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος, κατέθεσa τις προτάσεις της πλειοψηφίας ζητώντας να καταργηθεί η Αμνηστία στα πολιτικά εγκλήματα, υιοθετώντας τη φωνή των θυμάτων της τρομοκρατίας που το ζητούν, ώστε εμβληματικά και διά του Συντάγματος να σταλεί ένα μήνυμα κατά της βίας και της Τρομοκρατίας.

Επίσης προτάθηκε η ευρύτερη αναφορά στην αναλογικότητα και την κυβερνησιμότητα ως πλαίσιο αναφοράς του εκλογικού νόμου.

Τέλος, εισηγήθηκα τη θέσπιση της επιστολικής ψήφου και στην ευρύτερη επικράτεια προκειμένου να ενισχυθεί η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές. 🔷 Συγκεκριμένα τόνισε: 🔗 ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ 5η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΣΑΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ 47, 51 & 54 Κύριε Πρόεδρε, Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι , Άρθρο 47 παρ. 3,4 : ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ Α. Αμνηστία για πολιτικά εγκλήματα Ο συνταγματικός νομοθέτης επιφυλάσσει στο πολιτικό έγκλημα διαφορετική αντιμετώπιση από το κοινό έγκλημα.

Στο άρθρο 47 παρ. 3 και 4 Σ προβλέπεται ότι αμνηστία παρέχεται μόνο για πολιτικά εγκλήματα, με νόμο που ψηφίζεται με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών, ενώ για τα κοινά εγκλήματα δεν παρέχεται αμνηστία, ούτε με νόμο.

Η χάρη απονέμεται σε πρόσωπα, ενώ η αμνηστία αναφέρεται σε αξιόποινες πράξεις και καταλαμβάνει αόριστο αριθμό προσώπων.

Η δυνατότητα παροχής αμνηστίας τέθηκε πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1844, αλλά στο 1864 η δυνατότητα αυτή περιορίστηκε μόνο στα πολιτικά εγκλήματα.

Έκτοτε επαναλήφθηκε σε όλα τα Συντάγματα.

Η διάκριση μεταξύ πολιτικού και κοινού εγκλήματος εξυπηρετούσε σε μια ταραγμένη εποχή, εμφυλίων και διχασμών, με σκοπό να μην αντιμετωπίζεται ο πολιτικός αντίπαλος ως κοινός εγκληματίας.

Αυτό πλέον ανήκει στο παρελθόν.

Διεθνώς, παρόλο που στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών συνταγμάτων περιλαμβάνεται διάταξη για παροχή αμνηστίας, σε κανένα δεν συνδέεται με την τέλεση πολιτικού εγκλήματος.

Οι μόνες χώρες στον κόσμο στις οποίες έχει απομείνει η δυνατότητα παροχής αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα, βρίσκονται στη Λατινική Αμερική και είναι η Γουατεμάλα, η Κολομβία, η Κόστα Ρίκα, η Ονδούρα και ο Παναμάς.

Πρακτικά, η διάταξη του άρθρου 47 παρ. 3 έχει περιέλθει σε αχρησία.

Μετά το 1974, η δυνατότητα παροχής αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα δεν έχει ουδέποτε εφαρμοστεί, αν και μέχρι το 1974, εκδόθηκαν πολυάριθμοι νόμοι και διατάγματα περί χορηγήσεως αμνηστίας.

Ενδεικτικά αναφέρω στους μετέχοντες στο κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935.

Ο όρος «πολιτικό έγκλημα» είναι ξεπερασμένος.

Ζούμε σε μια περίοδο πολιτικής ομαλότητας.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και η Δημοκρατία είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Στο Σύνταγμά μας ο όρος «πολιτικό έγκλημα» επιβιώνει σε τρεις διατάξεις: Στο άρθρο 97 παρ. 1 σχετικά με την εκδίκαση των πολιτικών εγκλημάτων από μικτά ορκωτά δικαστήρια, η οποία έχει προταθεί για αναθεώρηση.

Στο άρθρο 62 παρ. 1 εδ. β’ σχετικά με τη μη δίωξη βουλευτών για «πολιτικά εγκλήματα» από τη διάλυση της Βουλής έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας.

Και στην εν λόγω διάταξη του άρθρου 47 παρ. 1. Επειδή η έννοια είναι ασαφής, έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες για τον ορισμό της: η αντικειμενική, η υποκειμενική και η μεικτή.

Δεν έχουν καμία σημασία.

Η δυσκολία στον ορισμό προκύπτει, γιατί η βία δεν μπορεί πλέον να γίνει ανεκτή στην πολιτική και να τυγχάνει διαφορετικής μεταχείρισης.

Είναι καμπάνα στα αυτιά μας η πρόσφατη αρθρογραφία στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, στις 3/5 / 2026, δύο παιδιών που οι πατεράδες τους δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη, του Κώστα Μπακογιάννη και του Γιώργου Μομφεράτου.

Η ασάφεια του όρου επιτρέπει δυστυχώς να γίνεται επίκλησή του από τους τρομοκράτες.

Έτσι, συγκαλύπτουν την εγκληματική τους δράση, προσδίδοντας της πολιτικά κίνητρα.

Πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο.

Οι απειλές κατά της δημοκρατίας αντιμετωπίζονται ως τρομοκρατία.

Η απάλειψη του όρου «πολιτικό έγκλημα» από το Σύνταγμα θα αποτελέσει υψηλό συμβολισμό και ένα ισχυρό μήνυμα κατά της βίας. Η Νέα Δημοκρατία προτείνει την κατάργηση της Αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα.

Άρθρο 51 παρ. 4 : ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΗ ΨΗΦΟΣ Η ψήφος είναι το μέσο έκφρασης του πολίτη – εκλογέα, το μέσο έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Κατά την αγγλοσαξονική αρχή «ΕΝΑΣ άνθρωπος αντιστοιχεί σε ΜΙΑ ψήφο»(One man- one vote). Κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας την κάθε ψήφο την προσδιορίζουν 5 χαρακτηριστικά: Η καθολικότητα της ψήφου Ψηφίζουν όλοι οι πολίτες: α) Καταργήθηκε η τιμηματική ψήφος (ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια) β) Απαγορεύεται η ψήφος ικανότητας (προαπαιτεί π.χ. πτυχία) γ) Νομιμοποιήθηκε η ψήφος γυναικών (ένδειξη έμπρακτης ισότητας) δ) Οριοθετήθηκε η ηλικία του δικαιώματος του εκλέγειν στα 17 έτη. ε) Η ψήφος απαγορεύεται στους ανήλικους, στους έχοντες ανικανότητα για δικαιοπραξία, περιορισμένη ικανότητα για δικαιοπραξία ή ποινή στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων.

Η ισότητα της ψήφου Ο κάθε πολίτης έχει μία ψήφο και μετράει το ίδιο με την ψήφο των άλλων.

Η ανισότητα εκφράζεται με δύο τρόπους: α) με την πολλαπλή ψήφο (Βέλγιο 1893 – 1921) β) με την πολλαπλή ψηφοφορία (Αγγλία έως το 1948) και οι δύο απαγορεύονται στην Ελλάδα.

Ανισότητα της ψήφου δημιουργούν δύο στοιχεία: α) η χάραξη εκλογικών περιφερειών και β) το εκλογικό σύστημα Η ατομικότητα της ψήφου Η ψήφος είναι ατομική, όταν ο εκλογέας εκφράζεται νομικώς ως άτομο.

Δεν υπάρχει η οικογενειακή ψήφος, η επαγγελματική – κλαδική ψήφος κλπ.

Δεν υπάρχει η αντιπροσωπία των συμφερόντων, όπως επεδίωξαν στο μεσοπόλεμο φασιστικά καθεστώτα. 4. Η αμεσότητα της ψήφου Ο ίδιος ο εκλογέας εκλέγει αδιαμεσολάβητα απευθείας τον εκπρόσωπό του.

Δεν ψηφίζει διά αντιπροσώπου.

Αυτό συμβαίνει στην έμμεση εκλογή, όπου εκλέγεται ο εκλέκτορας με δέσμευση τι θα ψηφίσει σε δεύτερο βαθμό ή χωρίς δέσμευση.

Έμμεση εκλογή έχουμε στον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Έμμεση εκλογή έχουμε συνήθως στην εκπροσώπηση ομόσπονδων κρατών ή στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Συνήθως ισχύει όπου υπάρχει δεύτερη Βουλή.

Στοιχεία έμμεσης εκλογής συναντούμε και στις εκλογές με λίστα και όχι με σταυρό, διότι τις επιλογές προσώπων τις κάνει το κόμμα και όχι οι πολίτες. 5. Η μυστικότητα της ψήφου.

Το περιεχόμενό της πρέπει να το γνωρίζει μόνο εκείνος που ψηφίζει.

Τη φανερή ψήφο υποστηρίζουν οπαδοί του αριστοκρατικού πολιτεύματος, ώστε οι άριστοι να επηρεάζουν τους υπόλοιπους.

Στην ανάγκη σχηματισμού πλειοψηφίας συμβάλλει η μυστικότητα, διότι προστατεύει απ’ την τρομοκράτηση, όσους έχουν άλλη επιλογή , δηλαδή η προστασία ελευθερίας της ψήφου και άρα η προστασία της δημοκρατίας στην πράξη, οδηγεί στη μυστικότητα της ψήφου.

Η ψήφος μπορεί επίσης να διακριθεί σε υποχρεωτική και προαιρετική.

Σε πολλά συστήματα επιτρέπεται και η επιστολική ψήφος που είναι προσωπική και απόρρητη.

Η επιστολική ψήφος αποτελεί εναλλακτικό και διευκολυντικό τρόπο άσκησης του εκλογικού δικαιώματος.

Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίζουν αποστέλλοντας ταχυδρομικά τον φάκελο με το ψηφοδέλτιο τους στην αρμόδια εκλογική αρχή.

Η δυνατότητα αυτή έχει ήδη προβλεφθεί στο Σύνταγμα για τους εκλογείς που βρίσκονται εκτός Επικρατείας με την αναθεώρηση του 2001 στο άρθρο 51 παρ. 4. Α. Η ψήφος των εκτός Επικρατείας εκλογέων 1. Ψηφοφορία σε εκλογικά κέντρα του εξωτερικού • Για να εξετάσουμε το ζήτημα της επιστολικής ψήφου, είναι χρήσιμο να αναφερθούμε πρώτα στους εκλογείς που βρίσκονται εκτός της ελληνικής Επικρατείας.

Η άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος ρυθμίστηκε σε δύο φάσεις: • Αρχικά, με τον ν. 4648/2019, όπως τροποποιήθηκε από τον ν. 5044/2023, θεσπίστηκε η δυνατότητα για τους εκτός Επικρατείας εκλογείς να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα αυτοπροσώπως, σε εκλογικά κέντρα του εξωτερικού, με την εγγραφή τους σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους.

Αυτό ίσχυσε στις βουλευτικές εκλογές του 2023. • Είχε προηγηθεί κατά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2019, η προσθήκη της παρ. 4 στο άρθρο 54 Σ που διευκόλυνε την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των εκλογέων που κατοικούν έξω από την Επικράτεια θέτοντας, όμως, ως προϋπόθεση την ύπαρξη πραγματικού δεσμού με την Ελλάδα. 2. Επιστολική ψήφος Έπειτα, αξιολογώντας την εφαρμογή της ρύθμισης, με τον ν. 5285/2026 δόθηκε η δυνατότητα στους εκτός Επικρατείας εκλογείς να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα και με επιστολική ψήφο.

Η διάταξη έλαβε την αυξημένη πλειοψηφία των δύο τρίτων που απαιτείται από το Σύνταγμα και θα ισχύσει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Ωστόσο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 51 παρ. 4 Σ, η ρύθμιση αυτή καταλαμβάνει μόνο τους εκτός Επικρατείας εκλογείς. Β. Επιστολική ψήφος για όλους τους πολίτες στις Ευρωεκλογές Πρέπει να επισημανθεί ότι η δυνατότητα άσκησης του εκλογικού δικαιώματος με επιστολική ψήφο έχει ήδη καθιερωθεί για όλους τους Ευρωπαίους Πολίτες, εντός και εκτός της Επικρατείας, για τις Ευρωεκλογές.

Αυτό προβλέφθηκε με το ν. 5083/2024 και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις Ευρωεκλογές του 2024.

Το μέτρο σημείωσε επιτυχία. 202.515 πολίτες δήλωσαν ότι θα χρησιμοποιήσουν την επιστολική ψήφο για να ασκήσουν το δικαίωμά τους (51.045 από το εξωτερικό και 151.470 εσωτερικό). Από αυτούς ψήφισαν τελικά οι 152.216 (36.645 από το εξωτερικό και 115.571 από το εσωτερικό). Παρόλα αυτά διατυπώνονται ανησυχίες για την επιστολική ψήφο και ιδιαίτερα για την επέκταση της και στους εκλογείς που βρίσκονται εντός της Επικράτειας.

Ζήτημα έχει τεθεί για το αδιάβλητο της εκλογικής διαδικασίας, ενώ υποστηρίζεται και ότι η μυστικότητα μπορεί να παραβιαστεί, εφόσον οι εκλογείς ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα από τον δικό τους χώρο. Το Σύνταγμα εγγυάται στο άρθρο 51 παρ. 1 τις βασικές αρχές που διέπουν την εκλογική διαδικασία, οι οποίες είναι, όπως προείπα, η ατομικότητα, η αμεσότητα, η καθολικότητα, η μυστικότητα και ισότητα της ψήφου.

Παράλληλα, κατοχυρώνει ανεπιφύλακτα στο άρθρο 52 την ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.

Η μυστικότητα της ψήφου και η ελεύθερη έκφραση της λαϊκής θέλησης κατοχυρώνονται και στο άρθρο 3 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ.

Είναι αναγκαία λοιπόν, η παροχή εγγυήσεων που θα διασφαλίζουν το αδιάβλητο της εκλογικής διαδικασίας. Η Επιτροπή της Βενετίας στο Κώδικα Καλών Πρακτικών για Εκλογικά Ζητήματα έχει υποστηρίξει ότι η ψηφοφορία μέσω ταχυδρομείου θα πρέπει να επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις, όπου οι ταχυδρομικές υπηρεσίες είναι ασφαλείς και αξιόπιστες.

Σε κάθε περίπτωση, η επιστολική ψήφος για τους εντός της Επικράτειας εκλογείς είναι μια πρακτική που συναντάται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Συγκριτικά διεθνώς η επιστολική ψήφος προβλέπεται για όλους τους πολίτες, όπως στη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και την Πολωνία.

Επίσης μπορεί να προβλέπεται μόνο για συγκεκριμένες ομάδες πολιτών πχ. γι’ αυτούς που παρουσιάζουν δυσκολία να προσέλθουν στο εκλογικό τμήμα, όπως στην Αυστρία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, τη Λιθουανία, την Ολλανδία και τη Σλοβενία. Στη Γερμανία η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος με επιστολική ψήφο είναι πολύ διαδεδομένη.

Το ποσοστό των εκλογέων που χρησιμοποίησε επιστολική ψήφο στις εκλογές του 2025 έφτασε το 37%. Το συγκριτικό πλεονέκτημα της επιστολικής ψήφου είναι η δυνατότητα της να διευκολύνει την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και έτσι να εξασφαλίζει μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στην εκλογές μειώνοντας έτσι και το κόστος της εκλογικής διαδικασίας.

Αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα που τα ποσοστά αποχής μεγαλώνουν.

Με την αύξηση της συμμετοχής πραγματώνεται η αρχή της καθολικής ψηφοφορίας και καθίσταται αντιπροσωπευτικότερο κάθε εκλογικό αποτέλεσμα.

Για τους λόγους αυτούς η Νέα Δημοκρατία προτείνει να κατοχυρωθεί στο άρθρο 51 παρ. 4 Σ η επέκταση της δυνατότητα άσκησης του εκλογικού δικαιώματος με επιστολική ψήφο και για τους εκλογείς που βρίσκονται εντός της Επικρατείας.

Άρθρο 54 παρ 1, 3: ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ Εκλογικό σύστημα είναι η μέθοδος υπολογισμού με την οποία οι ψήφοι μετατρέπονται σε έδρες.

Οι βασικές αρχές που συγκρούονται κατά τη διαμόρφωση ενός εκλογικού συστήματος είναι η αρχή της αναλογικής εκπροσώπησης με την αρχή της κυβερνητικής σταθερότητας(κυβερνησιμότητας). Τα εκλογικά συστήματα διακρίνονται σε πλειοψηφικά, αναλογικά και μικτά.

Στοιχείο εκλογικού συστήματος είναι η διαίρεση της χώρας σε εκλογικές περιφέρειες, ώστε για κάθε τμήμα της επικράτειας, αντίστοιχο τμήμα του λαού να εκλέγει τους αντιπροσώπους του.

Αυτό ενισχύει την επικοινωνία εκλογέα και εκλεγόμενου.

Βασίζεται συνήθως στη διοικητική διαίρεση της χώρας και έχει συγκεκριμένη πολιτική σημασία.

Ο αριθμός των εδρών ανά περιφέρεια επηρεάζει τοπικά και το χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. 1. Τα πλειοψηφικά συστήματα είναι δύο τύπων. Α. Το σύστημα σχετικής πλειοψηφίας (με ένα γύρο) είναι το αρχαιότερο και απλούστερο εκλογικό σύστημα που επικρατεί στον αγγλοσαξονικό κόσμο, το σύστημα της σχετικής πλειοψηφίας.

Εκλέγεται όποιος υποψήφιος πάρει τις περισσότερες ψήφους.

Προϋποθέτει τις μονοεδρικές περιφέρειες.

Προβάλει τα φυσικά πρόσωπα.

Στρεβλώνεται δημοκρατικά, όταν εφαρμόζεται σε πολυεδρικές περιφέρειες με δεσμευμένους συνδυασμούς, διότι δεν προστατεύει τη μειοψηφία.

Το αντίδοτο είναι τα μη κομματικά ψηφοδέλτια, όπου ο ψηφοφόρος μπορεί να εγγράφει ή να διαγράφει όποια ονόματα προτιμά.

Έτσι ο αγώνας από κομματικός μεταβάλεται σε προσωπικός και η μειοψηφία προστατεύεται.

Το σύστημα αυτό ενισχύει την ευθύνη του ψηφοφόρου, επιδρά θετικά στα κόμματα, ώστε να κάνουν καλύτερες επιλογές, διευκολύνει τη λειτουργία του πολιτεύματος δημιουργώντας συμπαγή πλειοψηφία και ενισχύοντας το δικομματισμό. Β. Το σύστημα απόλυτης πλειοψηφίας (με δύο γύρους). Οι περιφέρειες είναι υποχρεωτικά μονοεδρικές (γαλλικό σύστημα). Η σύγκρουση γίνεται κυρίως μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων.

Ο υποψήφιος για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο πρέπει να επιτύχει απόλυτη πλειοψηφία 50% + 1, δηλαδή να πάρει ποσοστό μεγαλύτερο από το άθροισμα όλων των άλλων.

Αν δεν το επιτύχει ακολουθεί δεύτερος γύρος.

Τότε αρκεί η σχετική πλειοψηφία.

Κάθε υποψήφιος μπορεί να αποχωρήσει στο δεύτερο γύρο.

Για να συμμετέχει πρέπει να επιτύχει ένα προσδιορισμένο ποσοστό στον πρώτο γύρο (στη Γαλλία σήμερα 12,5%). Η βασική αρχή είναι ότι ευνοείται η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση ψήφων.

Στον πρώτο γύρο ψηφίζεται, όποιος έχει τις περισσότερες συμπάθειες και στο δεύτερο καταψηφίζεται οποιος έχει τις μεγαλύτερες αντιπάθειες.

Σημαντικό ρόλο παίζουν τα κομματικά επιτελεία μεταξύ των δύο γύρων.

Δε δημιουργούνται συμπαγείς πλειοψηφίες.

Επιβιώνουν περισσότερα από δύο κόμματα.

Δημιουργούνται συνθέσεις και ευνοούνται συνεργασίες. 2. Τα αναλογικά συστήματα Το ιδανικό αναλογικό σύστημα ισχύει όταν το πηλίκο της διαίρεσης του ποσοστού που λαμβάνει ένα κόμμα ανά την Επικράτεια με το σύνολο των βουλευτών του ισούται ή προσεγγίζει τη μονάδα (1). Ποσοστό % εδρών κόμματος : Ποσοστό % ψήφων κόμματος = 1 (δείκτης αντιπροσωπευτικότητας) • Απαιτεί πολυεδρικές περιφέρειες. • Η ψήφος είναι ίση κατά το αποτέλεσμα. • Διασφαλίζει αναλογικά πολυφωνική εκπροσώπηση. • Δυσκολεύει την αρχή της σταθερότητας. • Φαλκιδεύει τον έλεγχο της εξουσίας από το λαό, διότι ενθαρρύνει τις μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις μεταξύ των κομμάτων, ερήμην των πολιτών για το σχηματισμό πλειοψηφίας.

Ανάλογη εμπειρία βίωσε η Ελλάδα κατά τις εκλογές του 2023. 3. Τα μικτά συστήματα Δημιουργήθηκαν μετά τη διαπίστωση, ότι καμία πλειοψηφία δε χρειάζεται πάνω από 60% για να είναι αποτελεσματική.

Συνδυάζουν τα αναλογικά με τα πλειοψηφικά συστήματα και δεν συνθλίβουν τα μειοψηφικά ρεύματα. Το Ελληνικό σύστημα είναι μικτό, συγκεκριμένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής σχετικής πλειοψηφίας με στοιχεία αναλογικότητας και 3% πλαφόν. Στο Γερμανικό σύστημα των δύο ψήφων • Ο ψηφοφόρος έχει δύο ψήφους. • Οι μισές έδρες αντιστοιχούν σε μονοεδρικές και οι άλλες σε πολυεδρικές. • Οι πρώτες αφορούν στην περιοχή και οι δεύτερες στο κρατίδιο επηρεάζοντας το κομματικό αποτέλεσμα.

Υπάρχει 5% πλαφόν. Στο Ιταλικό σύστημα δύο ψήφων • ¾ των εδρών είναι μονοεδρικές • ¼ των εδρών είναι πολυεδρικές • Με την πρώτη ψήφο ψηφίζει ο πολίτης σε μονοεδρική με το σύστημα σχετικής πλειοψηφίας, ενώ με τη δέυτερη ψήφο σε πολυεδρική περιφέρεια με αναλογικό, αλλά δεσμευμένους συνδυασμούς. Η Νέα Δημοκρατία προτείνει ένα σύστημα που θα συνδυάζει την εύλογη Αναλογικότητα με την Κυβερνησιμότητα της Χώρας. Το Σύνταγμα στο άρθρο 54 παρ. 1 δεν κατοχυρώνει ορισμένο εκλογικό σύστημα για την ανάδειξη των αντιπροσώπων του εκλογικού σώματος στη Βουλή, αλλά καταλείπει στον κοινό νομοθέτη την ελευθερία να επιλέγει κάθε φορά το πιο πρόσφορο, αφού λάβει υπόψη του τις κρατούσες πολιτικές συνθήκες και με την επιφύλαξη τήρησης της αρχής της ισότητας του εκλογικού δικαιώματος.

Αναλογικότητα σημαίνει ότι το εκλογικό σύστημα αποτυπώνει τους συσχετισμούς της κοινωνίας- του λαού στη Βουλή, ώστε να εκφράζονται όλες οι φωνές, κάτι που επιτάσσει η ισοδυναμία της ψήφου.

Η κατανομή των εδρών και η σύνθεση του Κοινοβουλίου πρέπει να αποτυπώνουν τις τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία, όπως εκφράζονται από το εκλογικό σώμα στις εκλογές.

Κυβερνησιμότητα ταυτόχρονα όμως σημαίνει ότι η κυβέρνηση για να ασκεί αποτελεσματικά τα καθήκοντα της, οφείλει να έχει την εμπιστοσύνη της απόλυτης πλειοψηφίας της Βουλής.

Άρα, το εκλογικό σύστημα πρέπει να διασφαλίζει ότι η σύνθεση της Βουλής επιτρέπει τον σχηματισμό σταθερής και βιώσιμης Κυβέρνησης.

Με τον τρόπο αυτό εξυπηρετείται η ανάγκη διασφάλισης της κυβερνητικής σταθερότητας. Η Νομολογία του ΑΕΔ δέχεται ότι ένα εκλογικό σύστημα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις πολιτικές περιστάσεις.

Μετά την οικονομική κρίση το πολιτικό σκηνικό, σημαδεύτηκε από την κατάρρευση του δικομματισμού και την εμφάνιση πολλών μικρών κόμματων που αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.

Αυτός ο κατακερματισμός της Βουλής δυσχεραίνει την επίτευξη του σκοπού της πολιτικής και κυβερνητικής σταθερότητας.

Συχνά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, κυβερνητική πλειοψηφία μπορεί να εξασφαλίζεται, μόνο όταν η κυβέρνηση αποτελείται όχι μόνο από ένα κόμμα, αλλά και από περισσότερα κομματα που συνεργάζονται.

Όμως, στην Ελλάδα απουσιάζει η κουλτούρα προγραμματικών συγκλίσεων και πολιτικών συνεργασιών μεταξύ των κομμάτων.

Και όσες φορές δημιουργήθηκε εξ ανάγκης δεν βασίστηκε αυστηρά στην κοινή προτεραιοποίηση των στόχων αλλά στη μοιρασιά υπουργείων, δηλ.

Κυνικά στη διανομή της εξουσίας. Το Σύνταγμα δεν είναι δυνατόν να θεσπίζει ένα σταθερό εκλογικό σύστημα, διότι θα κινδυνεύσει με θραύση.

Μπορεί όμως να δώσει κατεύθυνση προς τον κοινό νομοθέτη για ένα εκλογικό νόμο που θα συνδυάζει τις δύο αρχές της αναλογικότητας και της κυβερνησιμότητας. Β. Διάκριση σε Ελάσσονες και μείζονες περιφέρειες Στην ίδια λογική εντάσσεται και το θέμα των εκλογικών περιφερειών. Το Σύνταγμα στο άρθρο 54 παρ. 1 αναθέτει στον κοινό νομοθέτη να καθορίζει τις εκλογικές περιφέρειες.

Η δυνατότητα διαίρεσης της επικράτειας σε δύο ειδών περιφέρειες, ελάσσονες και μείζονες, απασχολεί τον δημόσιο διάλογο εδώ και πολλά χρόνια.

Η επικράτεια θα μπορούσε να διαιρείται σε ελάσσονες (ολιγοεδρικές ή μονοεδρικές) και σε μείζονες (πολυεδρικές) εκλογικές περιφέρειες.

Θα μπορούσε να είναι ένα μεικτό σύστημα που θα περιλαμβάνει τη δυνατότητα εκλογής με σταυρό ή με λίστα.

Για παράδειγμα ένα τέτοιο εκλογικό σύστημα είναι το γερμανικό.

Τα πλεονεκτήματα από ένα τέτοιο σύστημα που θα συνδυάζει σταυρό και λίστα είναι ότι : - Διατηρείται η Αμεσότητα με το εκλογικό σώμα - Καταπολεμά το πελατειακό κράτος - Πιθανόν προσελκύει ευκολότερα νέους ανθρώπους στην πολιτική Αν και υποστηρίζεται ότι το Σύνταγμα επιτρέπει τέτοια διαίρεση, η ρητή αναφορά θα άρει κάθε αμφιβολία, αφήνοντας πεδίο ελεύθερης επιλογής στο νομοθέτη.

Για το λόγο αυτό η Νέα Δημοκρατία προτείνει τη τροποποίηση του άρθρου 54 παρ. 3 Σ, ώστε με νόμο να μπορεί να προβλέπεται η διαίρεση της επικράτειας σε ελάσσονες και μείζονες περιφέρειες #ΕυριπίδηςΣτυλιανίδης #Σύνταγμα #ΑναθεώρησηΣυντάγματος #Βουλή #Δημοκρατία #ΕπιστολικήΨήφος #ΕκλογικόςΝόμος #ΝέαΔημοκρατία #Θράκη #Ροδόπη #Κομοτηνή @κορυφαίοι θαυμαστές @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους