Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εικόνα του σκύλου στη Γαστούνη, που χάνει τη ζωή του κάτω από τις ρόδες ενός οχήματος, δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό κακοποίησης ζώου.

Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι παρά τους νόμους, παρά τις εξαγγελίες και παρά τη δημόσια κατακραυγή, το πρόβλημα παραμένει βαθιά ριζωμένο.

Κάθε φορά που ένα ζώο βασανίζεται, εγκαταλείπεται ή θανατώνεται, ακούμε τις ίδιες διαβεβαιώσεις: "Ο νόμος είναι αυστηρός", "Οι ποινές έχουν αυξηθεί", "Η Πολιτεία δεν δείχνει ανοχή". Κι όμως, η πραγματικότητα στους δρόμους της χώρας διαψεύδει καθημερινά αυτές τις δηλώσεις.

Διότι ένας νόμος δεν κρίνεται από το τι γράφεται στο χαρτί.

Κρίνεται από το αν εφαρμόζεται.

Και όταν οι περισσότερες καταδίκες καταλήγουν σε ποινές ανασταλτικού χαρακτήρα, όταν οι δράστες φεύγουν από τα δικαστήρια γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσουν ούτε μία ημέρα στη φυλακή, ποιο ακριβώς είναι το αποτρεπτικό μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία; Η ατιμωρησία γεννά επανάληψη.

Όταν κάποιος βλέπει ότι όσοι δηλητηριάζουν ζώα, τα εγκαταλείπουν, τα κακοποιούν ή τα σκοτώνουν δεν αντιμετωπίζουν ουσιαστικές συνέπειες, αντιλαμβάνεται ότι το ρίσκο είναι ελάχιστο.

Και όσο αυτή η αντίληψη παραμένει ζωντανή, οι φόλες θα συνεχίσουν να πέφτουν, τα ζώα θα συνεχίσουν να εγκαταλείπονται σε δρόμους και χωράφια και νέα περιστατικά φρίκης θα συνεχίσουν να γεμίζουν την επικαιρότητα.

Το ίδιο επικίνδυνες, όμως, είναι και οι παρωχημένες αντιλήψεις που εξακολουθούν να επιβιώνουν στην ελληνική κοινωνία.

Οι φράσεις "καλά, για ένα σκυλί κάνεις έτσι;" ή "σιγά μην κλάψω για μια γάτα" δεν είναι απλές κουβέντες.

Είναι η αντανάκλαση μιας νοοτροπίας που υποβαθμίζει την αξία της ζωής όταν αυτή δεν είναι ανθρώπινη.

Είναι η νοοτροπία που για δεκαετίες επέτρεψε να αντιμετωπίζονται τα ζώα ως αντικείμενα, ως αναλώσιμα πλάσματα χωρίς δικαιώματα και χωρίς αξία.

Όμως η ηθική μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που προστατεύει τους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα είναι από τους πιο ανυπεράσπιστους κατοίκους αυτού του τόπου.

Η κοινωνία δεν ζητά εκδίκηση.

Ζητά εφαρμογή του νόμου.

Ζητά συνέπεια μεταξύ όσων προβλέπει η νομοθεσία και όσων τελικά επιβάλλονται στις δικαστικές αίθουσες.

Ζητά να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η βία απέναντι στα ζώα δεν αποτελεί ένα δευτερεύον αδίκημα που αντιμετωπίζεται με επιείκεια, αλλά μια πράξη που προσβάλλει τον ίδιο τον πολιτισμό και τις αξίες μιας ευνομούμενης κοινωνίας.

Οι δικαστές καλούνται να αντιληφθούν ότι η αξία της ζωής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία όταν το θύμα είναι ζώο.

Η ζωή δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαχωρίζεται σε σημαντική και ασήμαντη ανάλογα με το είδος του θύματος.

Ο σεβασμός προς τη ζωή είναι ενιαίος και αδιαίρετος.

Η νομοθεσία έχει θεσπιστεί ακριβώς για να προστατεύει τα ζώα από τη βία, την κακοποίηση και τη θανάτωση και η εφαρμογή της οφείλει να είναι ουσιαστική και όχι τυπική.

Όταν η κοινωνία βλέπει επαναλαμβανόμενα περιστατικά βίας και παράλληλα θεωρεί ότι οι κυρώσεις δεν έχουν το αναγκαίο αποτρεπτικό αποτέλεσμα, είναι αναπόφευκτο να γεννώνται ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα του συστήματος απονομής δικαιοσύνης.

Και όσο η απόσταση ανάμεσα στις προβλέψεις του νόμου και στην πραγματικότητα των δικαστικών αποφάσεων παραμένει μεγάλη, τόσο θα ενισχύεται η αμφισβήτηση των πολιτών απέναντι σε έναν θεσμό που οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και αίσθημα δικαίου.

Γιατί όσο οι ποινές παραμένουν στην πράξη ανώδυνες, όσο η εφαρμογή της νομοθεσίας δεν είναι σταθερή και ουσιαστική, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Θα συνεχίσουμε να θρηνούμε ζώα στους δρόμους, να παρακολουθούμε βίντεο που προκαλούν αποτροπιασμό και να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν ακόμη αυτά τα εγκλήματα.

Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: συμβαίνουν γιατί πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δεν θα πληρώσουν πραγματικά το τίμημα των πράξεών τους.

Και μέχρι να πάψουν να το πιστεύουν, η Ελλάδα θα συνεχίσει να μετρά θύματα που δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Οι πολίτες, όμως, έχουν.

Και οφείλουν να απαιτήσουν αυτό που σε κάθε κράτος δικαίου θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: την πλήρη, πιστή και χωρίς εκπτώσεις εφαρμογή του νόμου.

Όχι γιατί πρόκειται για σκύλους ή γάτες.

Αλλά γιατί πρόκειται για ζωές.

Και μια κοινωνία που συνηθίζει να αδιαφορεί μπροστά στον πόνο και στον θάνατο των πιο αδύναμων πλασμάτων της, αργά ή γρήγορα κινδυνεύει να αδιαφορήσει και για οτιδήποτε άλλο.

Και κάτι ακόμη.

Συνειδητά δεν θα συνοδεύσω αυτό το κείμενο με εικόνες από ακρωτηριασμένα, δηλητηριασμένα ή νεκρά ζώα.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν.

Όχι γιατί δεν είναι συγκλονιστικές.

Αλλά γιατί όσο περισσότερο εκθέτουμε την κοινωνία σε εικόνες φρίκης, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να τις συνηθίσουμε.

Η συνεχής προβολή της βίας μπορεί να προκαλέσει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουμε: να μας οδηγήσει στην αναισθησία, στην εξοικείωση με το αποτρόπαιο και τελικά στην αδιαφορία.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες εικόνες νεκρών ζώων για να καταλάβουμε ότι υπάρχει πρόβλημα.

Το γνωρίζουμε ήδη.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι συνείδηση, ενσυναίσθηση και αποφασιστικότητα για να αλλάξουμε όσα επιτρέπουν αυτά τα εγκλήματα να συνεχίζονται.

Γιατί η πραγματική μάχη δεν είναι να σοκάρουμε για λίγα δευτερόλεπτα τον θεατή.

Η πραγματική μάχη είναι να μην επιτρέψουμε ποτέ να συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Και κυρίως, να μην επιτρέψουμε ποτέ να τη θεωρήσουμε φυσιολογική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους