Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρέπει να μουν 4 – 5 χρόνων. Τότε, ακόμα και τα μικρά παιδιά, αφήνονταν ελευθέρα να περιδιαβαίνουν τους δρόμους, τα σοκάκια και τους μαχαλάδες δίχως επίβλεψη, έλεγχο κι ανησυχία από τους γονείς τους.

Διάνυσα μονάχος όλον τον δρόμο, που τότε με μένα κοντορεβιθούλη έμοιαζε τεράστια λεωφόρος, απ το πατρικό μου ως το σπίτι της νονάς της αδελφής μου.

Τα πόδια μου με οδήγησαν στο παλιό, στενό δώμα που έμενε η γιαγιά της νονάς, ηλικίας τότε 99 χρονών.

Καθώς περπάτησα το ξύλινο πάτωμα απ’ το χαγιάτι του σπιτιού, που τρίκλιζε εκκωφαντικά ενημερώνοντας κάθε παραβρισκόμενο για την παρουσία επισκέπτη, βρέθηκα μόνος αντιμέτωπος με μια γιαγιούλα που δεν θυμόμουν να την έχω ματαδει.

Κάθισα απέναντι της και την μελετούσα κοιτώντας την από κάτω έως πάνω με έκπληξη και περιέργεια.

Δεν πρέπει να ταν πολύς καιρός που κοιμήθηκε ο παππούς, κι αυτός υπέργηρος, λίγο πάνω από τα 100.

Μάλιστα, θυμάμαι ολοζώντανα, ταυτόχρονα σαν από ταινία του παλιού ασπρόμαυρου κινηματογράφου, η από μισοσβησμένο όνειρο που όμως επέτυχε τον στόχο του, να ακολουθώ μονάχος, χωρίς γονείς και κάποιον συγγενή μου, ποδαράτος σ’ όλη την πομπή την πορεία του φέρετρου προς το κοιμητήριο, στην άλλη άκρη του χωριού.

Για να συμμετέχω, από μια ατίθαση παιδική περιέργεια, για πρώτη μου φορά, σε εξόδιο ακολουθία.

Θυμάμαι, χοροπηδούσα ξέγνοιαστος σα να πορευόμουν σε γιορτή.

Ήταν για μένα ένα ακόμη πανηγύρι.

Εξάλλου, δεν ήξερα τι μέλει γενέσθαι.

Δεν θυμάμαι πολλά ακόμα.

Παρά μονάχα εκείνη την σκηνή που ποτέ δεν ξεχνώ: Έναν αδύνατο παππούλη με τα μάτια σφραγισμένα.

Χλωμός και στριμωγμένες μέσα σ ένα κουτί, μ’ ένα πέταλο τριαντάφυλλου σφηνωμένο ανάμεσα στα λεπτά του χείλη.

Αυτή η εικόνα μου καρφώθηκε κι έμεινε αιώνια χαραγμένη μέσα μου σαν την πρώτη συνάντηση με τον θάνατο.

Ήταν ο άνδρας της γιαγιάς που φυγε πρώτος για τον ουρανό.

Ας γυρίσουμε όμως στην συνάντηση με την γιαγιά.

Με κοίταξε κατάματα κι εκείνη, απαντώντας στην δική μου αδιάκριτη ματιά, και με γνήσια εγκάρδια εξομολογητική διάθεση μου πε: «Παιδί μου κουράστηκα να ζω. Είμαι στα 99, μόνη.

Κάθε μέρα, πρωί μεσημέρι βράδυ, εύχομαι να με πάρει ο χάρος να τελειώνουμε.

Όμως δεν έρχεται…». Δεν ξέρω αν μου το πε, αλλά βαθιά μέσα μου το νιωσα.

Σαν να με παρακαλούσε να ευχηθώ κι εγώ να φύγει γρήγορα από αυτήν την ζωή.

Έμεινα μ’ ανοιχτό το στόμα να την κοιτώ.

Με τα μάτια της ψυχής μου ακόμη πιο ορθάνοικτα για να χωρέσουν, ν αγκαλιάσουν ετούτο το μήνυμα.

Κυρίως το νόημα του που στ αλήθεια με ταρακούνησε συθέμελα, επειδή ήταν αληθινό.

Μου φαινόταν εκπληκτικό, εντελώς αδιανόητο να υπάρχει άνθρωπος που να ζητά να πεθάνει, και όντως να το εννοεί!... Ο θάνατος, απόλυτα άγνωστος σε μένα, έμοιαζε περισσότερο με αλλόκοτο, ξένο από την φύση, απρόσιτο κι απόκοσμο φαινόμενο, παρά κάτι φυσιολογικό κι αναμενόμενο.

Η αλήθεια αυτής της γιαγιάς με είχε συγκλονίσει.

Επειδή όλη την υπόλοιπη μου ζωή την έχω ξοδέψει εμπλεκόμενος, συνειδητά κι ασυνείδητα, σε σκέψεις, πράξεις, τελετουργίες και μεθοδεύσεις, που χουν σκοπό είτε να εξευμενίσουν, είτε να περιορίσουν μέσα μου, τον πάντα παρόντα φόβο του θανάτου, η ανεξίτηλη ανάμνηση της σιωπηλής κραυγής της ευλογημένης εκείνης γιαγιούλας για απελευθέρωση από την σάρκινη της βιωτή με γεμίζει, και τώρα που την ανακαλώ, με αληθινή ελπίδα: Στις πιο δύσκολες μου στιγμές θυμάμαι το ελεύθερο από φόβο και παραιτημένο από προσδοκίες βλέμμα αυτής της γυναίκας, που είχε την επιλογή να επιθυμεί τον θάνατο έναντι της ζωής.

Η λυτρωτική προοπτική αυτής της παραίτησης από τον αναπόδραστο φόβο του θανάτου γέμιζε -και γεμίζει- την σκέψη μου με μια παράδοξη, υπερκόσμια αλλά σίγουρη αισιοδοξία.

Ξεκλειδώνει το μονομερές υπαρξιακό μου δίλλημα, ζωή ή θάνατος, αυξάνοντας μέσα μου τους βαθμούς της ψυχικής μου ελευθερίας… Μιας ελευθερίας κτισμένης από πολλές μετέπειτα εσωτερικές εμπειρίες και βεβαιότητες πως η τόσο άγνωστος και μαζί γνώριμος μας θάνατος είναι ένα ορόσημο, αλλά δεν είναι το τέλος της ζωής. (Απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο: "Για μια Ζωή με Νόημα", που κυκλοφορεί και στα βιβλιοπωλεία. Κάντε «κλικ» πανω στο σύνδεσμο και αγοράστε το με έκπτωση: https://www.iwrite.gr/bookstore/audiobook-psyxologia-autognosia-psyxotherapeia-gia-mia-zoi-me-noima-ekdoseis-iwrite/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους