Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πενήντα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ ( Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Σιακανταρη , περι τοξικότητας του ΠΑΣΟΚ) • Ένας απολογισμός ζωής και γενιάς , με τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν μερικές στιγμές.

Πενήντα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ είναι σχεδόν μια ολόκληρη ζωή.

Είναι μια διαδρομή γεμάτη αγώνες, συγκινήσεις, νίκες, απογοητεύσεις, διαφωνίες συγκρούσεις αλλά και ελπίδες.

Είναι η ιστορία μιας γενιάς που πίστεψε ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων και αφιέρωσε σε αυτήν το καλύτερο κομμάτι του εαυτού της , τα νιάτα της . Ανήκω σε εκείνη τη γενιά που δεν είδε το ΠΑΣΟΚ ως ένα απλό κόμμα , γιατί έζησε τις διωξεις , την στέρηση ατομικών διακαιωματων της και τελείωσε γυμνάσια και λύκεια ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΩΝ . Το είδε ως ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που έδωσε ΟΡΑΜΑ και φωνή σε ανθρώπους που μέχρι τότε ένιωθαν αποκλεισμένοι από την εξουσία και τις αποφάσεις.

Μια παράταξη που έφερε στο προσκήνιο την κοινωνική δικαιοσύνη, την εθνική αξιοπρέπεια, τη συμμετοχή, τη δημοκρατία, την ισότητα των φύλων, τα δικαιώματα των εργαζομένων και την πίστη ότι η πρόοδος πρέπει να αφορά όλους και όχι τους λίγους.

Στη διάρκεια αυτών των πενήντα χρόνων και ως μελος της ΚΕ για πολλά χρόνια ,έζησα πολλές συγκρούσεις και διαφωνίες.

Άλλοτε βρέθηκα στη μία πλευρά και άλλοτε στην άλλη.

Όμως ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι οι αντιπαραθέσεις ήταν ξένες προς την παράταξη.

Αντίθετα, αποτελούσαν μέρος της ζωντάνιας της.

Γιατί πίσω από τις συγκρούσεις υπήρχαν ιδέες, αξίες και διαφορετικές προσεγγίσεις για το μέλλον της χώρας.

Θυμάμαι την πρώτη φάση 74-77 για την φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ , αλλά ιδιαίτερα τη δύσκολη και ιστορική περίοδο για την διαδοχή ιστορικού μας Ηγέτη του Ανδρέα.

Για τη δική μας γενιά δεν ήταν απλώς μια αλλαγή ηγεσίας.

Ήταν η αγωνία μιας ολόκληρης παράταξης για το αν θα μπορούσε να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί.

Μέσα από εκείνη τη δοκιμασία γεννήθηκε το μεγάλο κοινωνικό ρεύμα του εκσυγχρονισμού με Ηγέτη τον Κώστα Σημίτη , τον Πρωθυπουργό της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Πατρίδας . Ένα ρεύμα που, ανεξάρτητα από τις επιμέρους κριτικές, έδωσε στη χώρα αυτοπεποίθηση, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και την αίσθηση ότι η Ελλάδα μπορεί να σταθεί ισότιμα στον σύγχρονο κόσμο.

Εκείνες οι συγκρούσεις είχαν περιεχόμενο.

Είχαν όραμα.

Είχαν πολιτικό διακύβευμα.

Γι’ αυτό και άφησαν πίσω τους έργο και παρακαταθήκες.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν σκέφτομαι μόνο τις εκλογικές νίκες ή τις ήττες.

Σκέφτομαι κυρίως τις αξίες που μεταφέραμε στην ελληνική κοινωνία.

Την κοινωνική κινητικότητα που έδωσε ευκαιρίες σε παιδιά λαϊκών οικογενειών.

Την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.

Την αναγνώριση δικαιωμάτων που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα.

Την αυτοπεποίθηση που απέκτησαν άνθρωποι οι οποίοι μέχρι τότε αισθάνονταν στο περιθώριο.

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά της γενιάς μας.

Γι’ αυτό και σήμερα με προβληματίζει το γεγονός ότι συχνά η πολιτική συζήτηση μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από πρόσωπα και τακτικές και όχι γύρω από μεγάλα οράματα και κοινωνικές ανάγκες. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση της ιστορίας του , γιατί ήταν το κόμμα που διαχειρίστηκε την μεγαλύτερη κρίση της μεταπολιτευτικής περιόδου , την χρεοκοπία της Πατριδας μας . Όμως δεν μπορεί να αναζητά ρόλο συμπληρώματος ή ουράς κανενός.

Η ιστορία του, οι αγώνες του και η προσφορά του δεν του επιτρέπουν μια τέτοια επιλογή.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία στον χώρο της δημοκρατικής παράταξης.

Έναν χώρο που το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε, εξέφρασε και καθόρισε επί δεκαετίες.

Σήμερα, μπροστά στις νέες πολιτικές ανακατατάξεις και στα σενάρια που αναπτύσσονται γύρω από την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αναμονή ούτε η αναδίπλωση.

Η απάντηση πρέπει να είναι η αυτοπεποίθηση, η πολιτική αυτονομία και η επανασύνδεση με τις αξίες που έκαναν το ΠΑΣΟΚ μεγάλη παράταξη.

Γιατί είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ . Καθώς διανύω και απολογιζω αυτή την πενηντάχρονη διαδρομή , αισθάνομαι περισσότερο υπερηφάνεια παρά νοσταλγία.

Υπερηφάνεια γιατί η γενιά μας δεν κληρονόμησε απλώς μια παράταξη.

Τη δημιούργησε, τη στήριξε, τη διαμόρφωσε και μέσα από αυτήν συνέβαλε στον μετασχηματισμό της Ελλάδας.

Και αν κάτι οφείλουμε στις νεότερες γενιές, δεν είναι να τους παραδώσουμε μόνο τις αναμνήσεις μας.

Είναι να τους παραδώσουμε τις αξίες μας: τη δημοκρατία, τη συμμετοχή, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την πίστη ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων.

Να τους προσφέρουμε την Πατρίδα των ΝΕΩΝ ΙΣΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ για το μέλλον τους . Αυτή ήταν η μεγάλη παρακαταθήκη της γενιάς μας. Και αυτή παραμένει η μεγάλη πρόκληση για το μέλλον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους