Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία, βλέπω στα social media μια συνεχή και συχνά ισοπεδωτική κριτική για τα έργα που γίνονται στην πόλη μας.

Καταλαβαίνω ότι η αναστάτωση, η σκόνη, οι καθυστερήσεις και οι κλειστοί δρόμοι, το κλειστό κολυμβητήριο προκαλούν εκνευρισμό στην καθημερινότητά μας.

Όμως, νομίζω πως αξίζει να δούμε τη μεγάλη εικόνα.

Ας είμαστε ειλικρινείς: Η πόλη μας για χρόνια βρισκόταν σε τέλμα.

Είχαμε συνηθίσει τη στασιμότητα και την παρακμή.

Σήμερα, βλέπουμε μια δημοτική αρχή που επέλεξε τον δύσκολο δρόμο.

Τον δρόμο των μεγάλων έργων, των υποδομών και της αλλαγής.

Τα έργα έχουν αρχή, μέση και τέλος: Ναι, καθυστερούν.

Όμως ολοκληρώνονται.

Προτιμώ μια πόλη που «υποφέρει» προσωρινά για να αλλάξει ριζικά, παρά μια πόλη που μένει στάσιμη για να μην «ενοχληθεί» κανείς.

Όταν μια πόλη βγαίνει από το τέλμα, η πρώτη περίοδος είναι πάντα η πιο δύσκολη.

Απαιτείται εργοτάξιο για να υπάρξει αναβάθμιση.

Είναι το τίμημα της ανάπτυξης.

Μια υγιής κριτική για να γίνει ένα έργο καλύτερο είναι καλοδεχούμενη.

Η προσπάθεια όμως να μηδενιστεί κάθε προσπάθεια επειδή «ταλαιπωρούμαστε» για λίγους μήνες, είναι άδικη για την πόλη μας και το μέλλον της.

Δεν λέω ότι όλα είναι τέλεια, ούτε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης στον συντονισμό.

Λέω όμως ότι η πόλη μας επιτέλους κινείται.

Και για να πάμε μπροστά, χρειάζεται υπομονή και υποστήριξη σε αυτούς που τολμούν να σπάσουν το κατεστημένο της αδράνειας.

Ας μην επιτρέψουμε στη βιασύνη και στην εύκολη γκρίνια να επισκιάσουν το γεγονός ότι η πόλη μας, επιτέλους, αλλάζει πρόσωπο. Η γκρίνια του καναπέ δεν έχτισε ποτέ κανένα μέλλον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους