Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Υπάρχει αλήθεια ή όλα είναι θέμα οπτικής;» Υπάρχει μια φράση που ακούγεται πολύ έξυπνη στις μέρες μας.

Σχεδόν ακαταμάχητη. «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.» Και ναι… έχει μια αλήθεια μέσα της.

Γιατί πράγματι, ο άνθρωπος δεν βλέπει τον κόσμο όπως είναι.

Τον βλέπει όπως μπορεί.

Μέσα από τα τραύματά του, τις ανάγκες του, τις ιδέες του, τις φοβίες του, τις προσδοκίες του.

Δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν το ίδιο γεγονός και να το αφηγηθούν σαν να έζησαν σε δύο διαφορετικά σύμπαντα.

Ο ένας θα πει: «Με απέρριψε.» Ο άλλος θα πει: «Φοβήθηκε.» Ο ένας θα πει: «Με αδίκησαν.» Ο άλλος θα πει: «Ίσως απλώς δεν με κατάλαβαν.» Ο ένας θα πει: «Αυτός είναι κακός άνθρωπος.» Κι αν ξύσεις λίγο πιο βαθιά, ίσως δεις ότι δεν μιλάει για τον άλλον.

Μιλάει για τη δική του πληγή.

Άρα ναι.

Η οπτική μας είναι περιορισμένη.

Η αλήθεια που κουβαλάμε πολλές φορές είναι μισή, παραμορφωμένη, ανακατεμένη με φόβο, με εγωισμό, με ανάγκη να βγούμε σωστοί.

Αλλά εδώ αρχίζει και η μεγάλη παρεξήγηση.

Γιατί από το «η οπτική μου είναι περιορισμένη» φτάσαμε πολύ εύκολα στο «άρα δεν υπάρχει αλήθεια». Άρα όλα είναι σχετικά.

Άρα ο καθένας λέει το δικό του και τελειώσαμε.

Άρα δεν υπάρχει σωστό και λάθος, δεν υπάρχει ουσία, δεν υπάρχει πυρήνας, δεν υπάρχει κάτι βαθύτερο να αναζητήσεις.

Και εκεί, κατά τη γνώμη μου, αρχίζουμε να ξεφεύγουμε.

Γιατί άλλο πράγμα να αναγνωρίζεις ότι βλέπεις μέσα από φίλτρα, κι άλλο να λες ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τα φίλτρα.

Άλλο να παραδέχεσαι ότι η ματιά σου δεν είναι απόλυτη, κι άλλο να καταλήγεις ότι η αλήθεια είναι απλώς ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Όχι.

Δεν το πιστεύω αυτό.

Πιστεύω ότι υπάρχει μια βαθύτερη αλήθεια — όχι πάντα εύκολη, όχι πάντα βολική, όχι πάντα ορατή με την πρώτη ματιά — αλλά υπάρχει.

Και η δουλειά μας δεν είναι να την αντικαθιστούμε με την προσωπική μας βολή.

Η δουλειά μας είναι να ξεγυμνώνουμε όσο μπορούμε την παραμόρφωση.

Να βλέπουμε πότε μιλάει η πληγή και πότε η καθαρότητα.

Πότε μιλάει ο φόβος και πότε η επίγνωση.

Πότε λέω «αυτή είναι η αλήθεια» ενώ στην πραγματικότητα υπερασπίζομαι απλώς το εγώ μου, την άποψή μου, τη βεβαιότητά μου.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς.

Πολλές φορές δεν ψάχνουμε την αλήθεια.

Ψάχνουμε επιβεβαίωση.

Δεν ψάχνουμε να δούμε καθαρά.

Ψάχνουμε να μη διαλυθεί η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Να μη χρειαστεί να πούμε «έκανα λάθος». Να μη χρειαστεί να ξαναδούμε όσα πιστεύαμε.

Και τότε η φράση «όλα είναι θέμα οπτικής» γίνεται πολύ βολικό καταφύγιο.

Γιατί μας απαλλάσσει από τον κόπο της αυτογνωσίας.

Μας απαλλάσσει από την ευθύνη να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας.

Αλλά η αλήθεια δεν είναι για να μας βολεύει.

Η αλήθεια είναι για να μας ξεβολεύει.

Να μας τραβάει από το μανίκι και να μας λέει: «Κοίτα ξανά.» «Δεν είδες καθαρά.» «Αυτό που νόμιζες για βεβαιότητα, μπορεί να ήταν φόβος.» «Αυτό που βάφτισες γνώση, μπορεί να ήταν προκατάληψη.» «Αυτό που είπες “έτσι είναι”, μπορεί να ήταν απλώς “έτσι σε βόλευε να το δεις”.» Και ξέρεις κάτι; Αυτό δεν είναι αδυναμία.

Είναι ωρίμανση.

Ωριμάζει ο άνθρωπος όταν παύει να λατρεύει τη γνώμη του.

Όταν παύει να ταυτίζει την οπτική του με την αλήθεια.

Όταν μπορεί να πει: «Μπορεί να μην το είδα σωστά.» «Μπορεί να μίλησε η πληγή μου.» «Μπορεί να βιάστηκα να βαφτίσω αλήθεια αυτό που ήταν απλώς η δική μου ερμηνεία.» Αυτό δεν σε μικραίνει.

Σε καθαρίζει.

Οπότε όχι… δεν θα πω ότι όλα είναι απλώς σχετικά και τελειώσαμε.

Δεν θα πω ότι η αλήθεια είναι μόνο μια προσωπική αφήγηση.

Θα πω κάτι πιο δύσκολο: Υπάρχει η δική μας οπτική, αλλά υπάρχει και η ανάγκη να τη διαπεράσουμε.

Υπάρχει το προσωπικό μας φίλτρο, αλλά υπάρχει και η ευθύνη να μην το θεοποιούμε.

Υπάρχει η υποκειμενικότητά μας, αλλά υπάρχει και μια βαθύτερη αλήθεια που δεν υπηρετεί το εγώ μας — το ξεπερνά.

Και ίσως τελικά η αληθινή σοφία να μην είναι να λες: «Έτσι είναι αν έτσι νομίζω.» Ίσως η αληθινή σοφία να είναι να μπορείς να πεις: «Αυτό βλέπω τώρα… αλλά έχω την ταπεινότητα να ξέρω ότι ίσως η αλήθεια είναι μεγαλύτερη από μένα.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους