Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τίτλος: Η τελευταία υπαρξιακή παγίδα — όταν οι ιδέες σου σε κυβερνούν Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή, που αν δεν την προσέξεις, μπορεί να σε παγιδεύσει ολόκληρη ζωή.

Η γραμμή ανάμεσα στο να έχεις αρχές και στο να σε έχουν οι αρχές σου.

Ανάμεσα στο να έχεις ένα σημείο αναφοράς και στο να μετατρέπεις αυτό το σημείο αναφοράς σε φυλακή.

Γιατί ναι — θα συμφωνήσω με κάτι που ακούστηκε στα σχόλια: ο άνθρωπος δύσκολα μπορεί να ζήσει χωρίς κανέναν άξονα.

Χωρίς καμία εσωτερική πυξίδα.

Χωρίς κάποια αξία, κάποιο νόημα, κάποιο κέντρο βάρους πάνω στο οποίο θα στηρίξει τον χαρακτήρα του.

Αν δεν έχεις τίποτα να σε προσανατολίζει, κινδυνεύεις να γίνεις ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα στη φουρτούνα.

Να σε πηγαίνει όπου φυσάει ο φόβος, η μόδα, η παρέα, η προπαγάνδα, η εκάστοτε ανάγκη σου.

Άρα όχι — το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε αρχές.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι αρχές παγώνουν και γίνονται ταυτότητα.

Όταν παύουν να είναι εργαλείο επίγνωσης και γίνονται μηχανισμός τύφλωσης.

Εκεί ακριβώς μπαίνει η μεγάλη παγίδα. Ο Επίκτητος έλεγε ότι ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά να μη σε κυβερνά αυτό που δεν ελέγχεις.

Αν το δούμε βαθύτερα, αυτό δεν αφορά μόνο τα εξωτερικά γεγονότα.

Αφορά και τον εσωτερικό μας κόσμο.

Αφορά και τις πεποιθήσεις μας.

Αν μια ιδέα σε κάνει να αντιδράς μηχανικά, να θυμώνεις μηχανικά, να απορρίπτεις μηχανικά, να βλέπεις τον κόσμο μόνο μέσα από το φίλτρο της, τότε δεν την έχεις εσύ.

Σε έχει εκείνη.

Και αυτό είναι το κρίσιμο: μπορείς να είσαι εξίσου ανελεύθερος τόσο από αυτό που λατρεύεις όσο και από αυτό που μισείς.

Εξίσου χειραγωγημένος τόσο από αυτό που πιστεύεις όσο και από αυτό που αρνείσαι.

Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το κέντρο της ύπαρξής σου δεν είναι η συνειδητότητα.

Είναι η προσκόλληση. Ο Νίτσε το έλεγε σκληρά: «Οι πεποιθήσεις είναι φυλακές.» Όχι γιατί δεν πρέπει να έχουμε σκέψη.

Όχι γιατί δεν πρέπει να έχουμε αξίες.

Αλλά γιατί η πεποίθηση έχει μια ύπουλη τάση: σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι τελείωσες με την αλήθεια.

Ότι βρήκες επιτέλους το στρατόπεδο των καλών, τη σωστή ερμηνεία, τον ένοχο, τον σωτήρα, το απόλυτο νόημα.

Και από εκεί και πέρα δεν βλέπεις — απλώς επιβεβαιώνεις τον εαυτό σου.

Γι’ αυτό βλέπεις ανθρώπους που ενώ νομίζουν ότι πολεμούν τη χειραγώγηση, στην πραγματικότητα είναι πλήρως χειραγωγημένοι από την αντίδρασή τους.

Δεν τους κυβερνά πια το σύστημα που καταγγέλλουν.

Τους κυβερνά η εμμονή εναντίον του.

Και πάλι δούλοι είναι.

Απλώς άλλαξαν αφέντη.

Εδώ έρχεται και ο Κρισναμούρτι, ο οποίος γύριζε ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο: ο νους που έχει εγκλωβιστεί σε ιδεολογίες, ταμπέλες, στρατόπεδα και ψυχολογικές ταυτίσεις, δεν βλέπει καθαρά.

Δεν συναντά την πραγματικότητα.

Συναντά τις προβολές του.

Και όσο ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο μέσα από το φίλτρο του φόβου, της ανάγκης να ανήκει, ή της ανάγκης να έχει πάντα δίκιο, δεν είναι ελεύθερος — απλώς είναι οργανωμένος μέσα στην ανελευθερία του.

Η ίδια η Krishnamurti Foundation μάλιστα επισημαίνει ότι η γνωστή φράση «δεν είναι μέτρο υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία» δεν είναι ακριβώς καταγεγραμμένη έτσι από τον Κρισναμούρτι, αλλά αποδίδει πιστά το πνεύμα της σκέψης του: ότι δεν θεραπεύεσαι προσαρμοζόμενος σε μια άρρωστη δομή· θεραπεύεσαι βλέποντάς την καθαρά.

Άρα τι μένει τελικά; Μένει να έχεις άξονα, αλλά να μην τον κάνεις είδωλο.

Να έχεις αρχές, αλλά να μη σταματάς να τις εξετάζεις.

Να έχεις κατεύθυνση, αλλά να μη θυσιάζεις την αλήθεια για να προστατεύσεις την ταυτότητά σου.

Να μη γίνεσαι ούτε άβουλο φύλλο στον άνεμο, ούτε πέτρα που δεν μετακινείται ποτέ.

Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να ζεις χωρίς κανένα σημείο αναφοράς.

Αλλά ούτε και να γαντζώνεσαι σε ένα δόγμα για να μη χαθείς.

Η ωριμότητα είναι να μπορείς να στέκεσαι μέσα στην αβεβαιότητα χωρίς να παραδίνεις το νου σου σε ιδεολογικά δεκανίκια.

Να έχεις πυξίδα, αλλά να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά.

Να έχεις ρίζες, αλλά να μην πετρώνεις.

Να μπορείς να λες: «Ναι, αυτό πιστεύω σήμερα — αλλά δεν θα θυσιάσω την επίγνωση για να προστατεύσω το πιστεύω μου.» Γιατί στο τέλος, η αληθινή ελευθερία δεν είναι να μην ανήκεις πουθενά.

Είναι να μη σε κατέχει τίποτα.

Ούτε το στρατόπεδό σου.

Ούτε η άρνησή σου.

Ούτε η ανάγκη σου να έχεις πάντα έναν ένοχο.

Ούτε η ανάγκη σου να έχεις πάντα δίκιο.

Η αληθινή ελευθερία είναι να μπορείς να κοιτάς ακόμα και τις πιο αγαπημένες σου ιδέες και να λες: «Αν με τυφλώνεις, θα σε αφήσω.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους