Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πού είναι οι αρμόδιοι ;» ρώτησε κάποιος περαστικός κοιτάζοντας τα φώτα της έκθεσης. — Οι αρμόδιοι ,απάντησε κάποιος άλλος, αγαπούν τον πολιτισμό όπως αγαπά ο πελαργός το καλοκαίρι.

Εμφανίζονται για λίγο, φωτογραφίζονται και πετούν προς θερμότερα κλίματα.

Στο εξωτερικό οι εκθέσεις βιβλίου μοιάζουν με λαϊκό προσκύνημα.

Ο λαός συρρέει όπως άλλοτε στα αρχαία θέατρα.

Οι συγγραφείς συνομιλούν με τους αναγνώστες.

Τα παιδιά ακουμπούν τα βιβλία σαν να αγγίζουν μικρούς θησαυρούς.

Οι πολιτικοί στέκονται στις τελευταίες σειρές και ακούν.

Εδώ πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο.

Τα βιβλία περιμένουν τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι τα βιβλία.

Η έναρξη περνά απαρατήρητη σαν ψίθυρος σε άδειο δωμάτιο.

Οι συγγραφείς υπογράφουν βιβλία σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς.

Οι περαστικοί κρατούν παγωτό στο ένα χέρι και αναψυκτικό στο άλλο.

Κοιτάζουν τα εξώφυλλα όπως κοιτάζει κανείς μια βιτρίνα τρένου που φεύγει.

Κάποτε οι πόλεις έχτιζαν βιβλιοθήκες για να γίνουν σπουδαίες.

Σήμερα πολλές φορές χτίζουν θόρυβο για να φανούν σπουδαίες.

Και τότε ο περαστικός χαμογέλασε πικρά. — Μη φοβάστε για τα βιβλία, είπε.

Τα βιβλία επέζησαν από αυτοκράτορες, πολέμους, λογοκρισίες και πυρκαγιές.

Αντέχουν και την αδιαφορία.

Να φοβάστε για τις κοινωνίες που σταματούν να τα διαβάζουν.

Γιατί όταν μια χώρα συνηθίσει να θεωρεί σημαντικότερο το περιτύλιγμα από τη σκέψη, το σύνθημα από τον στίχο και το θέαμα από τη γνώση, τότε δεν φτωχαίνουν τα βιβλία. Φτωχαίνει η ίδια η ψυχή της.

……………. Σπίτι του ποιητή. Εκδ. ΒΚΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους