Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🧨Η μεγαλειώδης απεργία πείνας στα Προσφυγικά φτάνει στο τέλος της. Με τον Αρίστο Χαντζή και την Suzon Doppagne ζωντανούς.

Απέραντος σεβασμός για τους 2 ανθρώπους που έβαλαν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να γίνουν τα σκοτάδια φως.

Και εν μέρει το κατάφεραν.

Η ζωή της κοινότητας και το έργο της έγιναν περισσότερο γνωστά από ποτέ.

Διευρυμένες κοινωνικές δυνάμεις πήραν θέση.

Υπέρ τους. 💣Η επόμενη μέρα φέρνει τα Προσφυγικά σε πολύ καλύτερη θέση για να αποτρέψουν τις μπίζνες και την βίαιη εκκένωση.

Ή έστω, να την αναβάλουν μέχρι να υπάρχουν οι όροι για να την ακυρώσουν για πάντα. 👉Τις τελευταίες μέρες δημιουργήσαμε με το Jacobin Greece ένα βίντεο.

Για να δείξουμε σε όλους τους ανθρώπους τι πραγματικά συμβαίνει εκεί μέσα. ❤Πρωταγωνίστρια μια φτωχή γυναίκα από την Τρίπολη.

Που διαγνώστηκε με καρκίνο και αναγκάστηκε να πηγαίνει καθημερινά στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Άγιος Σάββας.

Η γυναίκα αυτη στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της, ήταν σε σκληρό αδιέξοδο.

Δεν είχε λεφτά για να μένει σε Airbnb.

Ούτε μπορούσε να πληρώνει την εκκλησία για να μένει στα ενοικιαζόμενα δωμάτιά της, με όρους δρακόντειας πειθαρχείας.

Δεν μπορούσε να πηγαινοέρχεται καθημερινά από την Τρίπολη.

Και φυσικά δεν μπορούσε να κοιμάται στο αμάξι, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι συνοδοί και ασθενείς.

Θα ήταν επικίνδυνο.

Και εκεί συνέβη ένα θαύμα.

Αυτό που την έσωσε τελικά, δεν ήταν ο Θεός.

Ήταν η κοινότητα των Προσφυγικών που δημιούργησε ξενώνα για τους καρκινοπαθείς και τους συνοδούς τους.

Ας παρακολουθήσουμε το μεγαλείο των Προσφυγικών με τα δικά της λόγια.

Με όσα λέει για τα προσφυγικά, όχι μια αναρχική, όχι μια αριστερή.

Αλλά μια φτωχή γυναίκα από την Τρίπολη: «Είμαι η Δέσποινα και εδώ, σε αυτή την περιοχή, έζησα ενάμιση μήνα από τη ζωή μου, σε μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση και περίοδο της ζωής μου, όντας καρκινοπαθής, θεραπευόμενη στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα Βρέθηκα σε έναν χώρο που μένουν τόσοι ξένοι άνθρωποι, ξένοι αλλοδαποί, ξένοι της περιοχής, ξένοι παραπέρα.

Αλλά ένιωσα λες και ήμουν στο χωριό μου.

Ότι θα χτυπήσω την πόρτα του γείτονα και θα μου προσφέρει αυτό που χρειάζομαι.

Και δεν πήρα μονάχα το ντουβάρι που μου δάνεισαν για να μείνω ενάμιση μήνα, ούτε μόνο τις καλημέρες των ανθρώπων αυτών, αλλά την αίσθηση ότι δεν είναι απλά όνειρο.

Όλα αυτά γίνονται.

Όταν μπορούν τετρακόσιοι άνθρωποι, με είκοσι επτά διαφορετικές γλώσσες, να συνεννοούνται όπως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε στην ίδια μας την πολυκατοικία, να βοηθάνε ο ένας τον άλλον, να μην πεινάει κανένας, να μην είναι κανένας στον δρόμο και να έχουν και τη διάθεση να βοηθήσουν και εμένα την ξένη, να βοηθήσουν και τον παραπέρα που είναι εκεί πέρα και κάτι χρειάζεται.

Είναι η ουτοπία, είναι το πρότυπο, είναι ο παράδεισος.

Είναι αυτό που όλοι θα θέλαμε να έχουμε στην καθημερινότητά μας και δεν το βλέπουμε πουθενά.

Δεν έβρισκα κάπου να μείνω αυτόν τον ενάμιση μήνα και η ανάγκη μου ήταν να βρω μία στέγη, για να μη χρειάζεται να πηγαίνω και να έρχομαι στην πόλη μου, δυόμισι ώρες δρόμο κάθε μέρα, για να κάνω τις ακτινοβολίες που έπρεπε να κάνω καθημερινά.

Ένιωσα ότι βρέθηκα στο χωριό μου, ότι βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους δικούς μου.

Από την πρώτη μέρα άνοιξαν όλες οι πόρτες και όλες οι αγκαλιές εδώ πέρα.

Από την πρώτη μέρα δεν ένιωσα ούτε στιγμή μόνη μου.

Δεν ένιωσα ούτε στιγμή ότι χρειάζομαι κάτι και δεν υπάρχει κάποιος να μου απλώσει ένα χέρι, να με βοηθήσει.

Περνάγανε τα πιτσιρίκια απ’ έξω μετά το σχολείο, για να δουν αν είμαι καλά, για να με ρωτήσουν αν χρειάζομαι φαγητό και αν είδα αυτό που έχει το βράδυ στο κιόσκι, αν θα πάω στην κοινότητα να φάω στην κουζίνα μαζί τους.

Σαν να ήμουν μέλος χρόνια εδώ πέρα.

Ήρθε η ογδοντάχρονη μαμά μου εδώ πέρα, η οποία είναι μιας νοοτροπίας άλφα, ογδόντα χρονών φεύγα.

Και όταν είδε αυτό που γίνεται εδώ πέρα, τους ανθρώπους όλους αυτούς, δεν το χωράει το κεφάλι της.

Δηλαδή, ακόμα και σήμερα με ρωτάει αν επικοινώνησα με τα παιδιά στα Προσφυγικά, αν η κοπελίτσα που είναι μόνη της με το μωρό από το Μαρόκο είναι καλά, γιατί δεν έχω καλέσει την κοπέλα που έμενε από πάνω μου, από τη Γερμανία, στο σπίτι μου να έρθει να με δει.» Η κυβέρνηση είπε πολλά για αυτούς τους ανθρώπους.

Αλλά αυτή η γυναίκα σμπαραλιάζει την προπαγάνδα της εξουσίας με 300 λέξεις. Ο Αρίστος και η Suzon έδωσαν έναν αγώνα ζωής και θάνάτου που μπορεί να σε κάνει να αισιοδοξείς ξανά για τους ανθρώπους. Η σειρά μας τώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους