Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ Υπάρχει ένα είδος διανοητικής μοναξιάς που είναι αβάσταχτη, όταν, προς στιγμήν, κατανοείς το παιχνίδι του κόσμου — αν όχι όλο το παιχνίδι, αλλά ένα μεγάλο μέρος του — και νιώθεις μια εσωτερική, σχεδόν έκρηξη: «Καλά, την αντιλαμβάνομαι την Αλήθεια, αλλά πώς να την χωρέσω σε λέξεις; Δεν φτάνουν οι λέξεις». Άσε που, μέχρι να κάτσεις να αφηγηθείς ένα πολύ μικρό μέρος της, θα… ξεχάσεις αυτό που με τη σκέψη σου συνέλαβες.

Και, πες ότι τα καταφέρνεις να το πεις.

Ποιος θα σε ακούσει; Ποιος θα το κατανοήσει, αφού οι περισσότεροι είναι εγκλωβισμένοι σε μικρότερες φέτες αλήθειας ή στα μικρά τους ζωτικά ψέματα, στις φουσκάλες της μικρής τους — ατομικής και συλλογικής — ύπαρξης; Καμιά φορά καταλαβαίνω τους διάφορους μυστικούς, καβαλιστές κ.λπ., που κατάφερναν, υποτίθεται, να συμπυκνώσουν το μυστικό του κόσμου σε μία τόση δα λέξη που, όταν την πρόφερες, ο κόσμος θα γκρεμιζόταν.

Μακάρι να μπορούσαμε να κλείσουμε την ουσία του κόσμου και την αλήθειά μας σε μια λέξη, αλλά και πάλι θα χρειάζονταν εκατομμύρια, δισεκατομμύρια λέξεις για να εξηγηθεί η σημασία αυτής της λέξης.

Γιατί η αλήθεια του κόσμου μας είμαστε εμείς, οι δισεκατομμύρια άνθρωποι, οι πράξεις και παραλείψεις μας, τα όνειρα και τα συναισθήματά μας και οι σχέσεις μας, αλλά και τα τρισεκατομμύρια έμβια όντα που πλημμυρίζουν το είναι.

Και για να διηγηθείς την Αλήθεια στην πληρότητά της, δεν φτάνουν ούτε οι λέξεις ούτε ο χρόνος. Πετρος Θεοδωρίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους