Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χριστόφορος Βερναρδάκης : Η υπόθεση Αβραμόπουλου έχει δύο διαφορετικές διαστάσεις, οι οποίες συγχέονται σκοπίμως, τόσο απο τον ίδιο όσο και απο την ανεπαρκή δημοσιογραφία.

Η πρώτη αφορά το λεγόμενο Qatargate.

Οι βελγικές αρχές διερευνούν εάν μέσω δικτύων λόμπινγκ ασκήθηκε παράνομη επιρροή υπέρ του Κατάρ σε ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Σε αυτό το επίπεδο, το ερώτημα είναι ποινικό: υπήρξε ή όχι παράνομη χρηματοδότηση, δωροδοκία ή αθέμιτη επιρροή; Αυτό είναι ζήτημα που μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει και επ' αυτού προφανως υπαρχει τεκμήριο αθωότητας.

Η δεύτερη διάσταση είναι θεσμική-πολιτική και ειναι πολυ σημαντικότερη. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υποστηριζει ότι η συμμετοχή του, με αμοιβή, στο διοικητικό συμβούλιο της ΜΚΟ Fight Impunity ήταν νόμιμη.

Ακόμη κι αν αυτό ισχύει, το ερώτημα είναι εάν ειναι θεσμικά αποδεκτό ένας πρώην Επίτροπος της Ε.Ε., με τεράστιο δίκτυο επαφών και επιρροής, να αμείβεται από οργανισμό που δραστηριοποιείται στην άσκηση πίεσης προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Φανταστείτε, π.χ., εναν διατελέσαντα Υπουργό μιας Κυβέρνησης να πληρώνεται κατόπιν από εταιρεία η οποία επιδιώκει την αύξηση της επιρροής της μεσα στην κρατική Διοίκηση, το Κοινοβούλιο και το πολιτικό σύστημα.

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι μόνο αν υπήρξε παράνομη πράξη, αλλά αν πρεπει η «περιστρεφόμενη πόρτα» μεταξύ δημόσιων αξιωμάτων και ιδιωτικών οργανισμών να θεωρείται "κανονικότητα". Διότι η σύγκρουση συμφερόντων δεν αρχίζει όταν αποδειχθεί η δωροδοκία, αλλα όταν η επιρροή μετατρέπεται σε επαγγελματικό κεφάλαιο.

Για να το πούμε και διαφορετικά, η "σύγκρουση συμφερόντων", οι "περιστρεφόμενες πόρτες" (revolving doors), η "ρυθμιστική αιχμαλωσία" (regulatory capture) βρίσκονται στον πυρήνα της σημερινής πολιτικής διαφθοράς που εχει αποκτήσει συστημικό χαρακτήρα.

Κάθε σοβαρη πρόταση αλλαγής του μοντέλου διακυβέρνησης πρεπει να ξεκινά απο βαθιές τομές σε αυτά τα τρια πεδία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους