Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ Ο μέγας διαμορφωτής της τραγικής ποίησης Στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο τρεις ήταν οι μορφές της Αρχαίας Τραγωδίας που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του τραγικού δράματος και καθιερώθηκαν ως οι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ως μέγιστος των τραγικών ποιητών, ξεχώρισε ο Αισχύλος τον οποίο σήμερα, μπορούμε χωρίς αμφιβολία να τον συμπεριλάβουμε ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ανθρωπότητας. Ο Σοφοκλής, σε συνέχεια ξεχώρισε για το δραματικό βάθος που προσέδιδε στις τραγωδίες του, τις φυσικές δυνάμεις και αδυναμίες που χαρακτήριζαν την ανθρώπινη πλευρά των ηρώων του και τελικά, την προσήλωσή του στους μύθους της Αττικής.

Σε ό,τι αφορά στον Ευρυπίδη, θεωρώ χρήσιμο να αναφερθεί η διάκρισή του για τις τεχνικές και γενικότερες καινοτομίες που εισήγαγε στο αρχαίο Ελληνικό θέατρο, καθώς και η διείσδυση στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής, αναδεικνύοντας τα πάθη της, φέρνοντας συχνά τους ήρωές του σε εσωτερικές συγκρούσεις καθήκοντος και πάθους. Ο Αισχύλος ήταν γιος του Ευφορίωνα, από την Ελευσίνα και μέλος αριστοκρατικής οικογένειας.

Γεννήθηκε το 525/4 π.Χ. Υπήρξε μάρτυρας της πτώσης των τυρράνων στα εφηβικά του χρόνια και παρακολούθησε με επιμέλεια την ανάπτυξη των δημοκρατικών θεσμών σε ολόκληρη τη ζωή του.

Πολέμησε στη μάχη του Μαραθώνα, όπου ο αδελφός του ο Κυναίγειρος βρήκε ένδοξο θάνατο.

Πιθανόν, πολέμησε και στη Σαλαμίνα και στο Αρτεμήσιο σύμφωνα με τον Παυσανία, χωρίς όμως ο ισχυρισμός αυτός να έχει αποδειχτεί.

Μελετητές του βίου του αναφέρουν ότι ο Αισχύλος είχε μυηθεί στα μυστήρια, βασιζόμενος σε χωρία της αρχαίας θρησκείας.

Δεν είναι απόλυτα ακριβές τι εννοεί ο μεγάλος φιλόσοφος στο έργο του “Ηθικά Νικομάχεια”, όταν αναφέρει ότι ο Αισχύλος κατηγορήθηκε για αποκάλυψη των μυστηρίων και ότι, στη σχετική απολογία του, ισχυρίστηκε ότι αυτά που είπε δεν ήταν επιτρεπτό να τα πει. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς γράφει ότι “ο Αισχύλος αθωώθηκε γιατί απέδειξε ότι δεν ήταν μυημένος στα Μυστήρια”. Σε κάθε περίπτωση, ο μεγάλος τραγωδός ήταν μια βαθειά θρησκευτική και πατριωτική μορφή.

Η επίδραση των μεγάλων ιστορικών γεγονότων στην εποχή του εκδηλώθηκε στις πεποιθήσεις του για την ανάδειξη και την υπεροχή της δικαιοσύνης και στις εσωτερικές ιδέες του για το θείον! Τη χρονιά του 496 π.Χ. άρχισε να συμμετέχει σε δραματικούς αγώνες.

Διαπιστώθηκε ότι για λίγα χρόνια δεν έλαβε επίσημα μέρος σε κανένα αγώνα.

Ίσως πάλεψε να κατακτήσει την Τέχνη της Τραγωδίας, να κυριαρχήσει στα μυστικά της και να τροποποιήσει ότι ήταν απαραίτητο για ορισμένους κανόνες που πίστευε ότι ήθελαν βελτίωση.

Πιθανόν ήθελε να εδραιωθεί μέσα του η πεποίθηση της πρώτης μεγάλης εκείνης νίκης του Ελληνισμού εναντίον του Περσικού δεσποτισμού της ανατολής, να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα και να παρακολουθήσει με προσοχή τις πολιτικές εξελίξεις που γίνονται στην Αθήνα.

Τελικά, το 485 ή το 484 π.Χ. λαμβάνει και πάλι μέρος στους αγώνες τραγωδίας και περιχαρής απολαμβάνει την πρώτη νίκη του.

Από τότε φροντίζει με ζήλο να κρατά τα πρωτεία του νικητή.

Στο μεταξύ οι Περσικές ορδές επέστρεψαν το 480 π.Χ. και ακολουθεί η καταστροφή των Αθωνών και η ιστορική ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Σημειώνω ότι όταν ο περίφημος στόλος των Ελλήνων συνέτριψε κυριολεκτικά τον Περσικό και τον ίδιο τον Ξέρξη, ο Αισχύλος ήταν ανάμεσα στους αθάνατους πολεμιστές της μάχης της Σαλαμίνας.

Ο βιογράφος του Αισχύλου μας πληροφορεί ότι πήρε μέρος και στη μάχη των Πλαταιών όπου οι Πέρσες νικήθηκαν οριστικά στην ξηρά καθώς και στην ναυμαχία κοντά στο Αρτεμήσιο. Ο Αισχύλος τίμησε την πρόσκληση του τυρράνου, πήγε στις Συρρακούσες και εκεί συνάντησε τον Πίνδαρο και τον Σιμωνίδη που ήταν και αυτοί καλεσμένοι του Ιέρωνα.

Υπάρχει φήμη ότι ο Αισχύλος έφυγε από τις Συρρακούσες για τον λόγο ότι νικήθηκε από τον Σιμωνίδη σε αγώνα ελεγείας, αφιερωμένης στους νεκρούς του Μαραθώνα, κάτι το οποίο οι μελετητές θεωρούν ότι είναι απίθανο αφού ο Αισχύλος και ο Σιμωνίδης, φίλοι και ποιητές και οι δύο, φιλοξενήθηκαν μαζί από τον Ιέρωνα.

Σύμφωνα και με επόμενες φήμες ο Αισχύλος νικήθηκε από τον Σοφοκλή σε δραματικό αγώνα, κάτι το οποίο συνέβη λίγα χρόνια αργότερα.

Είχε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό του και στις γυναίκες του ο μεγάλος τραγωδός, ώστε όταν κάποτε νικήθηκε σε ένα δραματικό αγώνα είπε ότι “αναθέτει στον χρόνο -την κρίση- με την πεποίθηση ότι θα του φέρει την πρέπουσα τιμή -αναγνώριση- στη μεγάλη αξιά που είχε η τέχνη του”. Στις Συρρακούσες, ο Αισχύλος έγραψε την τραγωδία “Αιτναίαι” για να τιμηθεί από τον Ιέρωνα η ίδρυση της πόλεως Αίτνας, την οποία έκτισε εκ νέου στα ερείπια της κατεστραμμένης πόλεως από το ηφαίστειο Αίτνας Κατάνης.

Το 469 π.Χ. επέστρεψε στην Αθήνα και παρέμεινε ως το 458 π.Χ. χωρίς να μετακινηθεί σε άλλες πόλεις.

Το 468 π.Χ. ο Αισχύλος, σε διαγωνισμό με τον μαθητή του Σοφοκλή νικήθηκε γιατί κριτές του αγώνα ήταν ο Κίμων και οι 9 στρατηγοί του που είχαν επιστρέψει από μία νικηφόρα εκστρατεία στη Θράκη και έπαιξαν τον ρόλο του κριτή αντί για τους 5 ελλανοδίκες που έβγαιναν μετά από κλήρωση.

Την επόμενη χρονιά ο Αισχύλος κέρδισε την πρώτη νίκη με την επική τριλογία του “Λάιος - Οιδίπους - Επτά επί Θήβαις”, καθώς και το σατυρικό δραματικό έργο “Σφίγξ”. Αξίζει να σημειωθεί ότι, από τότε, ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής, οι δύο μεγάλοι τραγωδοί ελάμβαναν πότε ό ένας και πότε ο άλλος στους διαγωνισμούς το τρόπαιο της νίκης. Ο Αισχύλος, έλαβε την τελευταία φορά το τρόπαιο, το έτος 458 π.Χ. με την τριλογία του “Ορέστεια” και το σατυρικό δράμα “Πρωτεύς” επί άρχοντος Φιλοκλέους, Ολυμπιάδα ογδοεικοστή, πρώτος Αισχύλος... Μετά την περήφανη αυτή νίκη, συνολικά είχε κερδίσει εν ζωή 13 νίκες, ενώ μετά τον θάνατό του κέρδισε και πάλι τις πρώτες νίκες τρεις ή τέσσερις φορές, με έργα που παραστάθηκαν με την ευγενική φροντίδα του γιού του Ευφορίωνα που ήταν και αυτός μαζί με τον αδερφό του Βίωνα δύο λαμπροί τραγικοί ποιητές.

Το έτος 458 ή 457 π.Χ., ο Αισχύλος έφυγε και πάλι για τη Σικελία και εγκαταστάθηκε στην πόλη Γέλα.

Σε ηλικία 80 περίπου χρονών έκλεισε για πάντα τα μάτια του.

Οι κάτοικοι της Γέλας τον έθαψαν με εξαιρετικές τιμές στο δημόσιο κοιμητήριο της πόλης, ενώ πλήθος άλλων τραγικών ποιητών πήγαινε τακτικά στον τάφο του, πρόσφεραν θυσίες και έδιναν σε συνέχεια δραματικές παραστάσεις. Οι Αθηναίοι φιλόσοφοι και ποιητές μιας εποχής με ξεχωριστή λάμψη πολιτισμού, γραμμάτων και τέχνης, εκτιμώντας σε βάθος κρίσης το έργο του κορυφαίου τραγωδου, τιμούσαν για πολλά χρόνια τη μνήμη του και έκαναν ειδικό ψήφισμα να λαμβάνουν μέρος στους δραματικούς αγώνες χορηγοί με έργα του Αισχύλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους