Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🎬 Οι εποχές του «Κλικ» και της αθωότητας! Θυμάμαι ακόμα εκείνο το καλοκαίρι, 18 χρονών, που πρωτοείδαμε το «Και οι θεοί τρελάθηκαν!» και πάθαμε την πλάκα μας.

Ποιος να το φανταζόταν ότι μια ταινία με έναν «Κλικ» –όπως τον λέγαμε όλοι στην παρέα– θα μας έκανε να λιώνουμε στο γέλιο, όχι μία, όχι δύο, αλλά ξανά και ξανά! Πηγαίναμε στο σινεμά και βλέπαμε δύο απανωτές προβολές τη μία πίσω από την άλλη, και γελάγαμε στην 10η φορά όσο και στην πρώτη.

Ήταν η απόλυτη, αβίαστη κωμωδία που έκανε θραύση σε όλη την Ελλάδα.

Αλλά δεν ήταν απλώς μια επιτυχία στην Ελλάδα.

Παρόλο που γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα, από έναν σχετικά άγνωστο Νοτιοαφρικανό σκηνοθέτη (τον Jamie Uys), η ταινία έγινε παγκόσμιο φαινόμενο.

Για ένα διάστημα, κατείχε το ρεκόρ της πιο επιτυχημένης εμπορικά ξενόγλωσσης ταινίας στις ΗΠΑ, ενώ έσπασε ταμεία από την Ιαπωνία μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική.

Το σενάριο; Ένα απλό, σχεδόν παιδικό διαμάντι: ένα μπουκάλι της Coca-Cola πέφτει από τον ουρανό στη μέση της ερήμου Καλαχάρι και τα αναστατώνει όλα! Ο πρωταγωνιστής, ο αξέχαστος Nǃxau ǂToma, ένας άνθρωπος της φυλής των !Kung, πιστεύει πως οι Θεοί τρελάθηκαν και πέταξαν αυτό το "κακό" στη φυλή του.

Ξεκινά μια ιερή αποστολή για να πάει να το πετάξει στην «άκρη της Γης», πιστεύοντας ότι η Γη είναι επίπεδη και έχει μία άκρη-τέλος. 🤣 Ο λόγος που δούλεψε τόσο καλά το απλοϊκό αυτό σενάριο ήταν αυτή ακριβώς η αντίθεση.

Από τη μία, ο αγνός Βουσμάνος που προσπαθεί να πετάξει στην «άκρη της Γης» ένα καταραμένο μπουκάλι της Coca-Cola (το σύμβολο του δυτικού καταναλωτισμού) επειδή έφερε τη ζήλια στην ειρηνική φυλή του.

Και από την άλλη, οι ξεκαρδιστικές και απίστευτα αδέξιες περιπέτειες των «πολιτισμένων» λευκών με τα τζιπ που κολλούσαν στα δέντρα και τον νευρωτικό τρόπο ζωής τους.

Η ταινία κορόιδευε με τον πιο γλυκό τρόπο τον σύγχρονο πολιτισμό.

Αυτό που μας μάγεψε ήταν η γλώσσα του "Κλικ". Εκείνα τα παράξενα, κοφτά «κλικ» που έκανε με τα χείλια του – ένας ήχος που έγινε το σήμα κατατεθέν του και το παρατσούκλι του. Ήταν Βουσμάνος, ένας άνθρωπος της ερήμου, τόσο αγνός που έκανε τον δικό μας «πολιτισμένο» κόσμο, με τα κολλημένα τζιπ και τις νευρώσεις μας, να φαντάζει εντελώς παράλογος.

Εκείνες οι στιγμές με την παρέα, με τη μυρωδιά του ποπκόρν πρώτα στα καλοκαιρινά σινεμά (όπου την είδαμε σε πρώτη προβολή) και μετά στην αίθουσα τον χειμώνα (όταν την ξαναείδαμε) και την απόλυτη ανεμελιά, ήταν μια εποχή αθωότητας που δεν ξεχνιέται.

Ήταν το γέλιο που βγαίνει από την ψυχή, πριν η ζωή γίνει πιο σοβαρή και πιο «τεχνολογική». Ήταν μια εποχή και μια κωμωδία εντελώς διαφορετική από τις σημερινές: καθαρή, γεμάτη αβίαστο γέλιο και με ένα πολύ βαθύ, ανθρώπινο μήνυμα κρυμμένο πίσω από το χιούμορ.

Κάθε φορά που βλέπω αυτή την εμβληματική εικόνα με το μπουκάλι, όλο εκείνο το σκηνικό ξεδιπλώνεται μπροστά μου.

Ήταν η ταινία που μας έμαθε ότι, ίσως τελικά, οι πιο τρελοί από όλους να είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Την ταινία πήγαμε με την παρέα να την δούμε τουλάχιστον τρεις φορές στην πρώτη προβολή.

Και κάθε φορά, την βλέπαμε "καπάκι" ξανά, back-to-back που λέμε σήμερα.

Μετά από μήνες, πήγαμε και την ξανάδαμε στα χειμερινά.

Θα πρέπει να την είδαμε γύρω στις 10 φορές συνολικά.

Και κάθε φορά το γέλιο ήταν το ίδιο.

Ξέραμε πλέον την ταινία "απ' έξω κι ανακατωτά", κι όμως... την 10η φορά που την βλέπαμε, γελάγαμε όπως και την πρώτη! "Χαζά παιδιά, χαρά γεμάτα" θα πείτε; Ίσως.

Την ταινία την ξανάδαμε μετά από αρκετά χρόνια όταν παίχτηκε από την τηλεόραση.

Είναι όμως τώρα καμμιά 40αριά χρόνια που δεν την έχω δει.

Μαντέψτε ποια επιθυμία μου ήρθε μόλις τώρα! Ναι! Τρέχω να την βρω, να την κατεβάσω, να την δω... εδώ και τώρα, ξανά.

Να ξεκαρδιστώ ξανά μαζί της. Καλή μου διασκέδαση! #TheGodsMustBeCrazy #ΚαιΟιΘεοίΤρελάθηκαν #Κινηματογράφος #80s #Νοσταλγία #ΚλασικέςΤαινίες #CinemaMemories #Kalahari #KungPeople #NxauToma

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους