Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις τελευταίες ημέρες διάβασα τις δηλώσεις του Dustin Poirier μετά τη σύλληψή του για δημόσια μέθη.

Αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή δεν ήταν το ίδιο το περιστατικό, αλλά η φράση του: «Χρειάζομαι βοήθεια».Ένας από τους σπουδαιότερους μαχητές της γενιάς του,ένας πραγματικά «ωραιος τυπος », λίγους μόλις μήνες μετά την απόσυρσή του, περιέγραφε δημόσια πόσο δύσκολο ήταν να βρει τον εαυτό του στη νέα πραγματικότητα της ζωής του.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το θέμα βρίσκεται στο μυαλό μου εδώ και 2 χρόνια.

Είναι κάτι που έχω ήδη σχεδιάσει να μελετήσω ερευνητικά, γιατί θεωρώ ότι αφορά πολύ περισσότερους αθλητές απ' όσους φανταζόμαστε.

Και ο προβληματισμός μου δεν αφορά μόνο τη στιγμή της απόσυρσης.Αφορά και όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της καριέρας, όταν ολόκληρη η αίσθηση του ποιος είμαι αρχίζει να χωράει σε μία μόνο λέξη: «αθλητής».Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει ότι είναι μόνο αθλητής, τότε η αθλητική ταυτότητα παύει να είναι πηγή δύναμης και γίνεται κάτι που πρέπει διαρκώς να υπερασπίζεται.Κάθε ήττα πονάει περισσότερο.Κάθε τραυματισμός μοιάζει απειλητικός.Κάθε σύγκριση αποκτά μεγαλύτερο βάρος.Ο κόσμος αρχίζει να χωρίζεται σε συμμάχους και αντιπάλους.

Οι σχέσεις περιορίζονται, η ζωή στενεύει και η ανάγκη για επιβεβαίωση μεγαλώνει.Η αξία του ανθρώπου αρχίζει να εξαρτάται όλο και περισσότερο από την απόδοσή του.Ο αθλητής δεν είναι αδύναμος, αλλά νιώθει ότι αν χαθεί αυτή η ταυτότητα, ίσως χαθεί και ένα κομμάτι του εαυτού του.

Και όταν κάποια στιγμή η καριέρα τελειώσει ,γιατί για όλους τελειώνει, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι έχασε ο αθλητής.

Το ερώτημα είναι τι του έχει απομείνει.Όταν για χρόνια έχεις μάθει να απαντάς στο «ποιος είσαι;» με το άθλημά σου, η απόσυρση δεν σημαίνει μόνο το τέλος των αγώνων.

Για πολλούς σημαίνει την απώλεια ενός κομματιού του εαυτού τους.Και τότε δεν χρειάζεται να διαχειριστούν μόνο την αλλαγή της καθημερινότητάς τους.Χρειάζεται να ξαναχτίσουν την ταυτότητά τους και να απαντήσουν σε μια πολύ βαθύτερη ερώτηση: «Ποιος είμαι τώρα;» Γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι στόχος μας είναι να δημιουργούμε αθλητές που είναι μόνο αθλητές.Πιστεύω ότι στόχος μας είναι να βοηθάμε τους αθλητές να αναπτύσσουν και άλλες πλευρές της ταυτότητάς τους, ώστε η αθλητική τους ιδιότητα να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού τους, αλλά όχι ολόκληρο τον εαυτό τους.

Γιατί όσο πιο πολλά κομμάτια έχει η ταυτότητά μας, τόσο πιο ανθεκτικοί μπορούμε να είμαστε στις αλλαγές, στις δυσκολίες και στις μεταβάσεις που φέρνει η ζωή.

Και διαβάζοντας όλα αυτά, αναρωτιέμαι... Σας έρχεται στο μυαλό κάποιος αθλητής; Δεν χρειάζεται να τον αναφέρετε.Αρκει να σκεφτούμε πόσο συχνό είναι τελικά αυτό το φαινόμενο και πόσο λίγο μιλάμε γι’ αυτό, μέχρι τη στιγμή που κάποιος αθλητής/φιλος φτάνει στο σημείο να ζητήσει βοήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους