Original Post

Πλήρες Κείμενο:

SNF Run 2026... Ο αγώνας που αγαπήσαμε, επέστρεψε στη βάση του, που δεν είναι άλλη από τη διαδρομή Καλλιμάρμαρο - Συγγρού - ΚΠΙΣΝ.

Ένα ξεχωριστό και πάντα άρτια διοργανωμένο event, που για τους περισσότερους ανέκαθεν σήμαινε το κλείσιμο της δρομικής τους σεζόν.

Ατμόσφαιρα εξαιρετική, πάνω από 7.000 συμμετοχές στις αποστάσεις των 6 και των 10 χλμ, παλμός, μουσική, ζωντανά σχήματα κρουστών και επάρκεια σε όλα τα επίπεδα.

Επειδή, όμως, ζούμε στην Ελλάδα, και δη στην Αθήνα, δεν θα ήταν δυνατόν να απουσιάσουν τα απρόοπτα.

Έτσι λοιπόν, ανέκυψε αδόκητα πορεία διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, κάτι που υποχρέωσε τους διοργανωτές σε αλλαγή της τελευταίας στιγμής, ως προς τη διαδρομή αλλά και την οργάνωση των σημείων των σταθμών υδροδοσίας...μια κατάσταση, που δυστυχώς δυσαρέστησε αρκετό κόσμο, δοθείσης και της ζέστης που (όπως πάντα) επικρατούσε... Σήμερα το πρωί, διάβασα και τα πρώτα παράπονα για το κλείσιμο του κέντρου και τη δυσχέρεια που ανέκυψε στις μετακινήσεις των πολιτών με τα ΙΧ τους...απόλυτα κατανοητό και λογικό και σαφώς ΔΕΝ πρέπει η συγκεκριμένη συζήτηση να αποτελέσει και πάλι βάση για μελλοντική μεταφορά ή και ακύρωση του σημαντικού αθλητικού event... Η οριστική μετακίνησή του για διεξαγωγή σαββατοκύριακο, θα έλυνε οριστικά το εν λόγω θέμα... Συνάντηση με πολλούς φίλους, κους-κους για τα δρομικά μας (πόσο, αλήθεια, μας ξεκουράζει αυτό το "χάσιμο" στον χομπίστικο μικρόκοσμό μας), πιστολιά και "φύγαμε"! Παλμός, κραδασμός, ροή...το πολύχρωμο ποτάμι και πάλι να ξεχύνεται στους δρόμους της πόλης και να τους δίνει το δικό του ξεχωριστό νόημα.

Μια σχέση με το χώρο (και το χρόνο) διαφορετική, αν αναλογιστείς το τι επιβάλλει η γκρίζα πραγματικότητα της πόλης...Μια αναπλαισίωση, ανανοηματοδότηση, αναβάπτιση, τόσο αναγκαία και λυτρωτική... Τερματισμός...ξανά κους-κους ατελείωτο, τα νέα μας βιαστικά (ή και λιγότερο βιαστικά)... Τρέξιμο και πάλι για την επιστροφή στο σπίτι και ησυχία...ένας απόηχος, μια αποκλιμακωμένη ένταση, μια τάση που επιτέλους ηρεμεί...και τι αφήνει; Ένα τεράστιο, πηγαίο, αυθόρμητο χαμόγελο... Ήσουν και πάλι εκεί, όρθιος, υγιής, δυνατός και το έζησες...τι ευλογία, αλήθεια, αυτό...ειδικά όταν μετράς ήδη 20 χρόνια ως ερασιτέχνης δρομέας...και επιμένεις να βάζεις το ένα πόδι μπροστά απ' το άλλο...κάθε μέρα εκεί, παρών...να δηλώνεις την παρουσία σου μέσα απ' την κίνηση, αυτό το μικρό ή μεγαλύτερο άλμα, το μεγαλύτερο απ' τη φθορά... Τύχη και ευγνωμοσύνη... Προχωράμε...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους