Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφοντας για τα κοινά, αφήνω στην άκρη το δικό μου όραμα για την πολιτική.

Αν επαινώ την κυβέρνηση για κάτι, δεν σημαίνει ότι εντάσσομαι σε αυτήν.

Κι όταν ξιφουλκώ εναντίον της, δεν σημαίνει ότι είμαι εχθρός της.

Το ίδιο ισχύει και για κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης.

Έχω το δικό μου όραμα για την πολιτική.

Για ν' ακριβολογώ, δεν είναι “δικό μου”, με την έννοια του προσωπικού οράματος.

Είναι το όραμα των ανένταχτων.

Όλων των ανένταχτων.

Και είμαστε πολλοί.

Άλλο που δεν κάνουμε θόρυβο... Εννοώ, των ανένταχτων κομματικά.

Να τα λέμε κι αυτά... Καθότι, κανένα κόμμα από τα σημερινά δεν με ελκύει.

Τα περισσότερα με απωθούν κιόλας.

Κόμματα, η διοίκηση των οποίων ασκείται από τον αρχηγό και από την αυλή του, ΟΧΙ από την κοινή πολιτική βούληση των μελών, για μένα είναι άχρηστα.

Έως απεχθή.

Όπως άχρηστο και απεχθές είναι το κόμμα του Τσίπρα.

Που ανακοίνωσε “σκιώδη κυβέρνηση” (που θέλει να πει ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει την Ελλάδα) το ίδιο όμως δεν ανακοίνωσε κανένα όργανο διοίκησης του κόμματος.

Σαν να μη χρειάζεται ρε παιδί μου.

Φτάνει ο μεγάλος... Τι να το κάνω εγώ αυτό το κόμμα; Να το πιστέψω; Να το εμπιστευτώ; Να περιμένω να δω τι ΘΑ κάνει για να το κρίνω; Μήπως το ίδιο να κάνω και για το κόμμα Καρυστιανού; Ακούω τον Ανδρουλάκη να λέει “εγώ εκείνο” ή “εγώ το άλλο” και με πιάνουν τα διαόλια. Ο Μητσοτάκης αυτό το “εγώ” (για να είμαι δίκαιος) το λέει σε πολύ μικρότερο βαθμό! Δεν παύει όμως να με διαολίζει κι αυτός ο μικρός βαθμός που το κάνει.

Γιατί μου θυμίζει τον ηγεμόνα.

Κι εγώ με τους ηγεμόνες δεν τα πάω καλά.

Επί του θέματος, είμαι αδιαπραγμάτευτος και απόλυτος: Ο αρχηγός του κόμματος κουβαλάει τη βούληση των μελών του.

Δεν μοιράζει φαεινές ιδέες για να τις ακολουθούν οι πιστοί.

Αυτό το κάνουν μόνο οι δεσπότες.

Και για να επανέλθω: Κρίνω τα κοινά με βάση τον κοινό απ' όλους αποδεκτό πολιτικό κανόνα, όχι με βάση τον δικό μου πολιτικό κανόνα. Είπα: Αυτόν τον αφήνω στην άκρη.

Τον κάνω παραμύθι, τον κάνω χρονογράφημα, ενίοτε ποίημα, ποτέ όμως δημόσιο πολιτικό λόγο.

Τα διαχωρίζω αυτά.

Γιατί έτσι πρέπει να κάνουν οι πολίτες που τους ενδιαφέρει η πολιτική, τους ενδιαφέρει όμως ακόμα περισσότερο η πέραν της πολιτικής περιοχή.

Είναι κάτι που (το έχω δει κατ' επανάληψη) δυσκολεύονται να διακρίνουν ακόμα και οι φίλοι.

Γι' αυτό και από καιρού εις καιρόν απολογούμαι, δίνω μερικές εξηγήσεις.

Το θεωρώ χρέος.

Για όσους θέλουν να τις ακούσουν, εννοείται.

Λοιπόν, με βάση τον κοινό πολιτικό κανόνα (όχι τον δικό μου) όλα τα κόμματα που είναι σήμερα στη Βουλή, αλλά και τ' άλλα που θέλουν να εισέλθουν σ' αυτήν, είναι για γέλια και για κλάματα. Γιατί; Επειδή: Αυτά που θέλουν να βάλουν κανόνες στη δημόσια ζωή της χώρας, δεν έχουν κανέναν κανόνα για τον εαυτό τους. Και μη μου πεις για το ΚΚΕ, σύντροφε. Άσε... ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους