Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ερ. Θεωρώ ότι ο λόγος ύπαρξης του ανθρώπου είναι η Φώτιση.

Απ' όσο μπορώ να καταλάβω οι περισσότεροι αναζητητές αυτού του στόχου συναντούν πολλά εμπόδια. Γιάννης: Η επίτευξη της Φώτισης, που μπορεί να ονομαστεί και ο Δρόμος της Αφύπνισης Αυτού που ΕΙΜΑΙ, ή αλλιώς ο Δρόμος της Αυτογνωσίας, δεν είναι μια εξωτερική διαδρομή, αλλά μια εσωτερική διεργασία όπου τα εμπόδια που συναντάμε είναι ταυτόχρονα και τα σκαλοπάτια της ανέλιξής μας.

Είναι ένας κατακόρυφος Δρόμος που δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε σκαλιά Συνειδητότητας δηλαδή Ξυπνητότητας αυτού που ΕΙΜΑΙ.

Αυτό που θεωρούμε εμπόδιο, είναι τμήμα του Δρόμου γιατί μόνο μέσα από την αντιμετώπιση των δικών μας ταυτίσεων μπορούμε να προχωρήσουμε.

Σε κάθε περίπτωση ένα ερέθισμα είτε προέρχεται από τις αισθήσεις, είτε από από τον νοητικοσυναισθηματικό κόσμο, μπορεί να είναι ένα στοιχείο που μπορεί μέσω της ταύτισης να το θρέψουμε και να μας σκλαβώσει ακόμη περισσότερο, ή, αν φτάσουμε στο επίπεδο Κατανόησης που να μην μας αγγίζει πλέον, να Μας απελευθερώσει.

Όπως έχει ειπωθεί, αυτός ο Δρόμος είναι εύκολος για όποιον δεν έχει προτιμήσεις.

Το εμπόδιο (η προτίμηση “θέλω αυτό, δεν θέλω εκείνο”) είναι ακριβώς αυτό που μας δείχνει πού είμαστε ακόμα φυλακισμένοι.

Το να σταθείς στο “κέντρο”, στην κατάσταση αδιαφορίας, χωρίς να γλιστρήσεις στο “μ’ αρέσει” ή “δεν μ’ αρέσει”, αντιπροσωπεύει το περπάτημα στο Δρόμο.

Στην πορεία της Αυτογνωσίας, το εμπόδιο είναι η πρώτη ύλη για να προκληθεί η Αφύπνιση.

Κάθε τι που σε σταματά, σου δείχνει ακριβώς με τί είσαι ταυτισμένος, δηλαδή πού κοιμάσαι.

Ξεπερνώντας το εμπόδιο, δηλαδή την ταύτισή σου μ’ αυτό, δεν αλλάζεις τον κόσμο, αλλά αλλάζεις επίπεδο Ύπαρξης.

Καθώς όμως αυτό βαθμιαία αλλάζει, αλλάζει και ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα και η “βοήθεια” που προσφέρεις στον “κόσμο” είναι πλέον πολύ ουσιαστική. Ερ. Πότε μπορώ να πω ότι έχω ξεπεράσει κάτι που με απασχολεί; Γιάννης: Ξεπερνάω σημαίνει ότι το γεγονός παύει να με “αγγίζει”. Όταν δηλαδή παραμένω ο Μάρτυρας που παρατηρεί τη ροή χωρίς να παρασύρεται, χωρίς να “τσιμπάει”. Και αυτό συμβαίνει καθώς εγκαταλείπω την προσπάθεια του “εγώ” να ελέγξει τα πράγματα και μένω επάγρυπνος στην παρουσία του Είναι.

Είναι γραμμένο σ' “ανατολή” και “δύση” ότι “πρέπει να πεθάνεις πριν πεθάνεις”. Αυτό που πρέπει να ξεπεραστεί είναι η ψευδαίσθηση ότι είσαι η μορφή, ο συγκεκριμένος σωματικονοητικός οργανισμός.

Όταν πεθαίνει η ταύτιση με τον “Γιάννη” ή τη “Μαρία”, αναδύεται ο αληθινός Εαυτός. Ο Δρόμος είναι ακριβώς αυτή η διαρκής Εαυτοδιαμονή μέσα στις προκλήσεις, μέχρι το “ποτήρι της Συνείδησης” να γεμίσει και να συμβεί η ριζική Αλλαγή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους