Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συζητούσα με γυναίκα 50 ετών, σήμερα στο εργαστήριο, κατά τη διάρκεια κάποιων baseline μετρήσεων στα πλαίσια ενός ερευνητικού πρωτοκόλλου.

Παχύσαρκη εμμηνοπαυσιακή γυναίκα η οποία ήθελε πολύ να μπει στο πρωτόκολλο, βρίσκοντας το και σαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την έναρξη της προσωπικής της αλλαγής μέσα από μια επιστημονικά σχεδιασμένη διαδικασία.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της καμπύλης γλυκόζης και ενώ τη ρωτούσα για διάφορα σχετικά θέματα μου είπε: "ξέρεις, εδώ και κάποια χρόνια έχω πλέον συμβιβαστεί με την εικόνα του σώματός μου, διαφορετικά, να ξέρεις, η καθημερινότητα είναι αφόρητη...Είναι, επιπλέον, και αυτός ο ~κάποιες φορές~ δίχως όριο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών". Χαμογέλασα και της έδωσα με ένα νεύμα να καταλάβει πως κατάλαβα.

Είμαι 30 χρόνια πλέον στο χώρο ως επαγγελματίας αλλά, κυρίως, είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να νιώθει και να σκέφτεται.

Η συνομιλία μου με την κυρία που συμμετείχε στο πρωτόκολλό αναδεικνύει ένα σημαντικό θέμα που συχνά υποβαθμίζεται: το πόσο συχνά γυναίκες ασκούν αλληλοκριτική και bullying μεταξύ τους.

Δεν είναι τυχαίο που πολλές γυναίκες μαθαίνουν από μικρές να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για την εμφάνιση, το βάρος, την κοινωνική θέση.

Η ευκολία με την οποία διατυπώνονται σχόλια για το σώμα, το στυλ ή τις επιλογές μιας άλλης γυναίκας είναι ενδεικτική ενός βαθιά ριζωμένου στερεότυπου: ότι η αξία τους μετριέται και συγκρίνεται διαρκώς.

Πιστεύω απόλυτα πως η «τοξικότητα» δεν έχει φύλο! Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να είναι υποστηρικτικοί ή τοξικοί ανεξάρτητα από το φύλο τους.

Το να εστιάζουμε αποκλειστικά στην «τοξική αρρενωπότητα» χωρίς να αναγνωρίζουμε αντίστοιχα φαινόμενα μέσα σε άλλες κοινότητες απλώς αφήνει μεγάλα κομμάτια της πραγματικότητας εκτός συζήτησης.

Η σημερινή κουβέντα (όπως και εκατοντάδες άλλες όλα αυτά τα χρόνια) δείχνει ότι πολλές παχύσαρκες γυναίκες βιώνουν αυτό το είδος κρυφής επιθετικότητας από άλλες γυναίκες, σε βαθμό που η εσωτερική εξισορρόπηση («συμβιβάστηκα με το σώμα μου για να αντέξω την καθημερινότητα») γίνεται μηχανισμός άμυνας.

Είναι μια μορφή επιβίωσης σε ένα περιβάλλον όπου οι προσδοκίες και οι κρίσεις για το σώμα είναι αμείλικτες.

Ασφαλώς οι κρίσεις και οι επικρίσεις μπορούν να εκτοξεύονται και ανάποδα...Είναι ιδιαίτερα περίπλοκο στ' αλήθεια! Η απάντηση δεν είναι να χαρτογραφούμε την τοξικότητα ως αποκλειστικό γνώρισμα μιας ομάδας, αλλά να κατανοήσουμε ότι οι συμπεριφορές αυτές είναι προϊόντα κοινωνικών και πολιτισμικών προτύπων που μαθαίνονται και αναπαράγονται.

Και ίσως ήρθε η ώρα να μπει πιο ενεργά στην ατζέντα των ψυχολόγων και των κοινωνιολόγων το πώς οικοδομούνται και αναπαράγονται οι σχέσεις εξουσίας και οι συμπεριφορές bullying μέσα στις γυναικείες κοινότητες. Αυτά τα ολίγα αλλά, θεωρώ, ιδιαίτερα σημαντικά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους