Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κωνσταντίνος Καλλάρης - Ο στρατηγός της νίκης και ο πατέρας της υπέρτατης θυσίας»🇬🇷 «Η ημέρα αυτή είναι ημέρα ευτυχίας διά τον στρατηγόν και δυστυχίας διά τον πατέρα» ⚔️~Κωνσταντίνος Καλλαρης, αυτά ήταν τα λόγια του αφού νεκροφίλησε τον ήρωα γιό του,αμέσως μετά, ωσάν γνήσιος απόγονος των πολεμιστών της Σπάρτης, ρίχτηκε στη μάχη και εξετέλεσε το καθήκον του ως στρατηγός, συγκινώντας το πανελλήνιο.~ Περίπου τέτοιες ημέρες του Ιουνίου, πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, η ελληνική γη έγραφε μία από τις πιο λαμπρές αλλά και πιο αιματηρές σελίδες της νεότερης ιστορίας της.

Ήταν οι ημέρες της επικής μάχης του Κιλκίς–Λαχανά, όταν η ψυχή του Έθνους δοκιμάστηκε μέσα στη φωτιά, το σίδερο και το αίμα, και όταν αναδείχθηκαν άνδρες που έθεσαν την πατρίδα πάνω ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ανάμεσά τους στεκόταν αγέρωχος ο υποστράτηγος Κωνσταντίνος Καλλάρης, ένας αξιωματικός που δεν διέκρινε το καθήκον ως απλή στρατιωτική υποχρέωση, αλλά ως ύψιστο χρέος απέναντι στην Ελλάδα.

Η ζωή του υπήρξε ένας συνεχής δρόμος προσφοράς, θυσιών και πολεμικής αρετής.

Από τις μάχες του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897,της Ελασσόνας, του Σαρανταπόρου και των Γιαννιτσών, μέχρι την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και τις επιχειρήσεις της Ηπείρου, ο Καλλάρης βρέθηκε πάντοτε στην πρώτη γραμμή.Κατί ακόμη που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι μολονότι είχε ταχθεί υπέρ της εξόδου της χώρας μας στον πόλεμο παρά το πλευρόν των δυνάμεων της Αντάντ, ο Καλλάρης προς τιμήν του δεν έλαβε μέρος στο Κίνημα της Θεσσαλονίκης.Γι αυτό το λόγο στις 9 Ιανουαρίου 1917 απαλλάχθηκε από τα στρατιωτικά του καθήκοντα και τον Ιούλιο του 1917 τέθηκε σε αυτεπάγγελτη διαθεσιμότητα.

Το 1918 ο Καλλάρης αποστρατεύτηκε.

Όμως η μεγαλύτερη ίσως δοκιμασία της ψυχής του δεν ήταν μία εχθρική σφαίρα, αλλά το πιο βαρύ πλήγμα που μπορεί να δεχθεί ένας άνθρωπος η απώλεια και των δύο παιδιών του υπέρ πίστεως και πατρίδος.Πρώτα τον Δεκέμβριο του 1912 έπεσε στο πεδίο της μάχης της Μανωλιάσσας ο αγαπημένος του γιος Σπύρος, έφεδρος ανθυπολοχαγός, ο στρατηγός στάθηκε μπροστά στη σορό του με το μεγαλείο μιας αρχαίας τραγικής μορφής και είπε τα αθάνατα λόγια: «Ανθυπολοχαγέ Καλλάρη, εξετέλεσες λαμπρά το καθήκον σου. Εύγε! Αιωνία σου η μνήμη, παιδί μου». Δεν ήταν έλλειψη πατρικού πόνου βέβαια αλλά η υπέρτατη νίκη του καθήκοντος πάνω στην προσωπική οδύνη.

Ήταν η στιγμή που ένας πατέρας θυσίασε το δάκρυ του μπροστά στους στρατιώτες του και έκλαψε μόνος αργότερα, μακριά από τα βλέμματα των άλλων. του.Ακριβώς το ίδιο συνέβη 9 χρόνια αργότερα στις 20 Αυγούστου 1922 όπου απεβίωσε ηρωικά μαχόμενος στο Ουσάκ και ο δεύτερος γιος του στρατηγού Άγγελος, υπολοχαγός Πυροβολικού.

Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός είδε στο πρόσωπό του το αρχέτυπο του Σπαρτιάτη πολεμιστή, εκείνου που γνωρίζει ότι η ελευθερία των επόμενων γενεών απαιτεί θυσίες από τη δική του.

Λίγους μήνες αργότερα μετά τον χαμό του πρώτου γιού του, τον Ιούνιο του 1913, η μοίρα όμως επιφύλασσε στον Καλλάρη ακόμη μία ιστορική αποστολή.

Στη μάχη του Κιλκίς–Λαχανά, μία από τις σκληρότερες και ενδοξότερες αναμετρήσεις των Βαλκανικών Πολέμων, η ΙΙ Μεραρχία του πραγματοποίησε την αποφασιστική πλευρική επίθεση που έσπασε τις ισχυρές βουλγαρικές αμυντικές γραμμές.

Η νύχτα της 20ής προς 21η Ιουνίου υπήρξε νύχτα ηρώων. Οι Έλληνες στρατιώτες όρμησαν εναντίον οχυρωμένων θέσεων, πολέμησαν σώμα με σώμα, με τη λόγχη και με ακλόνητη πίστη στην αποστολή τους.

Και το πρωινό της μεγάλης νίκης, στις 21 Ιουνίου 1913, ο Καλλάρης έστειλε στο Γενικό Στρατηγείο το ιστορικό μήνυμα που θα περνούσε στην αιωνιότητα: «Αναγγέλω νίκην Κιλκίς». Λίγες μόνο λέξεις.

Λιτές, δωρικές, σαν να είχαν βγει από τα βάθη της ελληνικής ιστορίας.

Πίσω τους όμως κρύβονταν ο ηρωισμός χιλιάδων στρατιωτών, το αίμα των πεσόντων και η αποφασιστικότητα ενός στρατηγού που γνώριζε να οδηγεί πρώτα με το παράδειγμά του. Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης δεν υπήρξε απλώς ένας επιτυχημένος στρατιωτικός.

Υπήρξε σύμβολο μιας Ελλάδας που γεννούσε άνδρες με ατσάλινη θέληση, βαθιά πίστη στην πατρίδα και αφοσίωση στο καθήκον.

Ακόμη και όταν η μοίρα τού στέρησε και δεύτερο γιο στα πεδία των εθνικών αγώνων, εκείνος παρέμεινε όρθιος, κουβαλώντας το βάρος της προσωπικής του θυσίας ως ένας σιωπηλός φρουρός της ιστορικής μνήμης.

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη θριαμβευτική νίκη στο Κιλκίς, το όνομα του στρατηγού Κωνσταντίνου Καλλάρη αξίζει να ανασύρεται από τη λήθη και να προβάλλεται ως παράδειγμα ανδρείας, αυτοθυσίας και ακέραιου χαρακτήρα.Γιατί οι μεγάλοι άνδρες δεν πεθαίνουν όταν κλείνουν τα μάτια τους.

Ζουν όσο οι επόμενες γενιές θυμούνται το έργο τους. Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης, ο στρατηγός που νίκησε στο Κιλκίς και ο πατέρας που έκρυψε τα δάκρυά του μπροστά στα νεκρά παιδιά του, θα παραμένει για πάντα μία από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.🕯️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους