Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτει τις προτεραιότητές της. Όχι μέσα από αυτά που λέει, αλλά μέσα από αυτά που επιλέγει να νιώσει.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή.

Αν βρισκόμουν μπροστά στο δίλημμα να πεθάνω εγώ ή ένα από τα σκυλιά μου, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη τον εαυτό μου.

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι δεν πρόκειται για σχήμα λόγου.

Η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από αυτά τα ζώα εδώ και δεκαετίες.

Ακριβώς γι’ αυτό όμως αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω.

Ο τραγικός θάνατος του σκύλου στη Γαστούνη προκάλεσε ένα κύμα οργής που σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασε κάθε όριο.

Πριν ακόμη ολοκληρωθεί η διερεύνηση της υπόθεσης, πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη, πριν ακουστούν όλες οι πλευρές, είχαν ήδη εκδοθεί οι ετυμηγορίες.

Είχαν ήδη αποδοθεί κίνητρα, προθέσεις και χαρακτηρισμοί.

Είχαν ήδη ξεκινήσει οι απειλές.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Είναι μια επικίνδυνη διαδικασία κατά την οποία ορισμένοι μηχανισμοί, οργανώσεις και διαδικτυακά δίκτυα αναδεικνύουν ένα γεγονός σε τέτοιο βαθμό ώστε η πραγματικότητα να χάνει τις αναλογίες της.

Για τον λόγο αυτό χαιρετίζουμε την απόφαση του Εισαγγελέα να διατάξει έρευνα για τον εντοπισμό όσων απειλούσαν, εξύβριζαν ή προέτρεπαν σε πράξεις βίας μέσω του διαδικτύου.

Σε ένα κράτος δικαίου, η οργή δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη και τα διαδικτυακά πλήθη δεν μπορούν να μετατρέπονται σε λαϊκά δικαστήρια που αποφασίζουν ποιος είναι ένοχος και ποια θα είναι η τιμωρία του.

Η υπόθεση του σκύλου οφείλει να διερευνηθεί μέχρι τέλους.

Όπως ακριβώς οφείλει να διερευνηθεί και κάθε απειλή εναντίον ανθρώπου.

Την ίδια ώρα που η χώρα μετρά σχεδόν κάθε εβδομάδα δολοφονίες, ενδοοικογενειακή βία, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς και ανθρώπινες τραγωδίες, δημιουργείται μια κατάσταση όπου ο θάνατος ενός ζώου αποκτά δυσανάλογα μεγαλύτερη δημόσια ένταση από τον θάνατο ενός ανθρώπου.

Και αυτό δεν είναι δείγμα αγάπης προς τα ζώα.

Είναι δείγμα απώλειας μέτρου.

Πριν από λίγο έλαβα ακόμη ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από μία "ομοσπονδία" που, με αφορμή τον συγκεκριμένο θάνατο, ζητά οικονομικές ενισχύσεις για σκοπούς που θα αποφασίσουν συγκεκριμένες οργανώσεις.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το πώς μετατρέπεται η συγκίνηση σε εργαλείο κινητοποίησης και, πολλές φορές, σε μηχανισμό συγκέντρωσης πόρων.

Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο.

Αρχίζω να φοβάμαι ότι ως κοινωνία έχουμε χάσει την αίσθηση του ποιο είδος είμαστε.

Αγαπώ τα ζώα.

Τους αφιέρωσα τη ζωή μου.

Χρωστάω στα σκυλιά περισσότερα απ’ όσα μπορώ να περιγράψω με λέξεις.

Αλλά δεν έχω πάψει να αγαπώ τον άνθρωπο.

Και αν φτάσουμε στο σημείο να συγκλονιζόμαστε περισσότερο από τον θάνατο ενός ζώου παρά από τη δολοφονία ενός παιδιού, μιας γυναίκας ή ενός ηλικιωμένου, τότε δεν έχουμε γίνει πιο φιλόζωοι. Έχουμε απλώς ξεχάσει τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους