Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν αρκεί να έχουμε μια καλή σχέση. Χρειάζεται να πιστεύουμε πως την αξίζουμε.

Να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αγαπηθεί χωρίς καχυποψία.

Να δεχόμαστε τη φροντίδα χωρίς ενοχή.

Να αναγνωρίζουμε την αξία μας μέσα στα μάτια του άλλου χωρίς να τη μειώνουμε.

Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα λαμβάνουμε και γενναιοδωρία σε όσα προσφέρουμε.

Δεν αρκεί να έχουμε μια αξιόλογη εργασία.

Χρειάζεται να πιστεύουμε πως αξίζουμε τη θέση που κατέχουμε, την εμπιστοσύνη που μας δίνεται, τις ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά μας.

Να εργαζόμαστε με σεβασμό και αίσθημα προσφοράς.

Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα μας προσφέρει η εργασία και ευθύνη να επιστρέφουμε αξία μέσα από το έργο μας.

Δεν αρκεί να έχουμε φίλους.

Χρειάζεται να πιστεύουμε πως αξίζουμε τη συντροφιά, την αποδοχή και τη στήριξή τους.

Να μην αμφισβητούμε διαρκώς αν είμαστε αρκετοί.

Να δεχόμαστε την παρουσία τους ως δώρο και να προσφέρουμε τη δική μας παρουσία με αλήθεια και ενδιαφέρον.

Δεν αρκεί να έχουμε υγεία.

Χρειάζεται να τη θεωρούμε πολύτιμη.

Να την τιμούμε με τις επιλογές μας.

Να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα μπορεί ακόμη να κάνει το σώμα και το πνεύμα μας και να τα φροντίζουμε με σεβασμό.

Δεν αρκεί να έχουμε ευκαιρίες.

Χρειάζεται να πιστεύουμε πως δικαιούμαστε να τις αξιοποιήσουμε.

Να μην αυτοσαμποταριζόμαστε από φόβο ή αίσθημα αναξιότητας.

Να προχωράμε με ταπεινότητα, αλλά και με εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Γιατί η αφθονία δεν γίνεται βίωμα μόνο όταν υπάρχει γύρω μας.

Γίνεται βίωμα όταν μπορούμε να την αναγνωρίσουμε, να τη δεχτούμε και να την ανταποδώσουμε.

Η αίσθηση της αξίας μάς επιτρέπει να δεχόμαστε.

Η ευγνωμοσύνη μάς βοηθά να αναγνωρίζουμε.

Η προσφορά μάς καλεί να επιστρέφουμε.

Και τότε όσα έχουμε παύουν να είναι απλώς κεκτημένα.

Γίνονται σχέσεις ζωντανές, δώρα που τιμούμε και ευκαιρίες που αξιοποιούμε με επίγνωση και καρδιά.

Εκτιμώ σημαίνει πως βλέπω την αξία αυτού που υπάρχει στη ζωή μου.

Δεν το προσπερνώ.

Δεν το θεωρώ αυτονόητο.

Δεν το μικραίνω επειδή φοβάμαι να το δεχτώ.

Νιώθω ευγνωμοσύνη σημαίνει πως αναγνωρίζω το καλό που λαμβάνω και αφήνω την καρδιά μου να το συναντήσει.

Κάθε φορά που εκτιμώ, στέκομαι πιο συνειδητά απέναντι σε όσα έχω.

Κάθε φορά που νιώθω ευγνωμοσύνη, παύω να ζω μόνο μέσα στην έλλειψη και αρχίζω να βλέπω την παρουσία.

Τη σχέση που με στηρίζει.

Την εργασία που μου δίνει χώρο να προσφέρω.

Τους ανθρώπους που μένουν.

Το σώμα που συνεχίζει.

Τις ευκαιρίες που ανοίγονται. Γιατί τίποτα δεν ανθίζει πραγματικά μέσα μας, αν πρώτα δεν το αναγνωρίσουμε ως πολύτιμο. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους