Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς «μένουν μαζί για τα παιδιά», συνήθως το παιδί δεν βλέπει αγάπη.

Βλέπει δύο παράλληλες μοναξιές κάτω από την ίδια στέγη.

Μαθαίνει ότι σχέση σημαίνει: να αντέχεις, να καταπίνεις, να μη μιλάς πολύ, να μη ζητάς πολλά, να λες «έτσι είναι ο γάμος» και να συνεχίζεις να στρώνεις τραπέζι πάνω από τα άλυτα.

Και κάπως έτσι, το παιδί παίρνει το πρώτο του μάθημα για τις σχέσεις: όχι από λόγια, αλλά από την ατμόσφαιρα.

Αν οι γονείς του μένουν μαζί από συμβιβασμό, το παιδί μπορεί να μάθει ότι η αγάπη είναι καθήκον και όχι επιλογή.

Ότι η συντροφικότητα είναι μια συγκατοίκηση με κοινωνική νομιμοποίηση.

Ότι η σιωπή είναι ωριμότητα.

Ότι η μοναξιά μέσα στη σχέση είναι φυσιολογική, αρκεί να υπάρχουν κοινές φωτογραφίες στις γιορτές.

Μεγαλώνοντας, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μπερδεύει την αφοσίωση με την αυτοεγκατάλειψη.

Να λέει «έχω υπομονή», ενώ στην πραγματικότητα έχει μάθει να εξαφανίζεται.

Να λέει «δεν θέλω να δημιουργώ πρόβλημα», ενώ μέσα του έχει γίνει αποθήκη ανείπωτων παραπόνων.

Οι φόβοι του συχνά είναι βαθιοί.

Φοβάται να φύγει, γιατί είδε ανθρώπους να μένουν ακόμα κι όταν είχαν φύγει προ πολλού.

Φοβάται να μείνει, γιατί είδε τι μπορεί να γίνει η παραμονή χωρίς αλήθεια.

Φοβάται τη σύγκρουση, γιατί στο σπίτι του η σύγκρουση είτε γινόταν πόλεμος είτε θάβονταν κάτω από το χαλί, μαζί με τα υπόλοιπα οικογενειακά κειμήλια.

Φοβάται την οικειότητα, γιατί δεν έμαθε ότι δύο άνθρωποι μπορούν να είναι κοντά χωρίς να πνίγουν ο ένας τον άλλον.

Και στα όρια; Εκεί γίνεται το πανηγύρι.

Δυσκολεύεται να πει «όχι» χωρίς να νιώσει κακός.

Δυσκολεύεται να πει «θέλω» χωρίς να νιώσει απαιτητικός.

Δυσκολεύεται να πει «δεν αντέχω» χωρίς να νιώσει αχάριστος.

Δυσκολεύεται να φύγει από εκεί που πληγώνεται, γιατί μέσα του υπάρχει ακόμα εκείνη η παλιά οικογενειακή εντολή: «Μη χαλάς το σπίτι.» Μόνο που μερικά σπίτια δεν χαλάνε όταν φεύγεις.

Χαλάνε όταν μένεις και πεθαίνεις λίγο λίγο μέσα τους.

Η σχέση των γονιών γίνεται συχνά το πρώτο εσωτερικό μοντέλο.

Αν αυτό το μοντέλο λέει «κράτα την εικόνα, θυσίασε την αλήθεια», τότε ο νέος άνθρωπος μπορεί να δυσκολευτεί να πιστέψει ότι υπάρχει σχέση με χαρά, ελευθερία, επιθυμία, τρυφερότητα και καθαρή επιλογή.

Μπορεί να κυνηγά ανθρώπους που δεν είναι διαθέσιμοι.

Μπορεί να μένει με ανθρώπους που δεν τον βλέπουν.

Μπορεί να μπερδεύει τη σταθερότητα με τη στασιμότητα.

Μπορεί να λέει «τουλάχιστον δεν τσακωνόμαστε», ενώ στην πραγματικότητα δεν συναντιούνται πουθενά.

Η αλήθεια είναι απλή και καθόλου βολική: τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που απλώς δεν χώρισαν.

Χρειάζονται να δουν ενήλικες που σχετίζονται με ειλικρίνεια.

Που αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους.

Που δεν χρησιμοποιούν τα παιδιά ως άλλοθι για τη δική τους ακινησία.

Γιατί το «μένουμε μαζί για τα παιδιά» συχνά σημαίνει: «δεν αντέχουμε να αναλάβουμε το κόστος της αλήθειας μας, οπότε ας το πληρώσουν εκείνα σε δόσεις.» Και το πληρώνουν.

Με ενοχές.

Με φόβους.

Με σχέσεις όπου προσπαθούν να σώσουν, να αντέξουν, να αποδείξουν, να μη ζητήσουν, να μη φύγουν.

Μέχρι να καταλάβουν κάτι λυτρωτικό: Η αγάπη δεν είναι ισόβια ποινή με καλές προθέσεις.

Η ευθύνη δεν είναι να μένεις όπου χάνεις τον εαυτό σου.

Και σχέση δεν είναι να παριστάνεις την οικογένεια μπροστά στους άλλους, ενώ μέσα σου έχεις ήδη παραιτηθεί από τη ζωή.

Η αληθινή ευθύνη είναι να πάψεις να λες ψέματα. Πρώτα στον εαυτό σου. Μετά στους άλλους. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους