Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν άργησα λίγο να γράψω για την επιστροφή του Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό είναι γιατί ήθελα να γράψω κάτι ας πούμε αντάξιο μιας τόσο σημαντικής είδησης.

Κάτι που να μην πνιγεί στο συναίσθημα, κάτι όμως που να εμπεριέχει και όλη αυτή τη συναισθηματική φόρτιση που νιώσαμε στο άκουσμα της είδησης.

Κάτι που να εξηγεί με μπασκετικούς όρους τη σημασία της επιστροφής του Ζοτς, αλλά να μην είναι μια ψυχρή, ορθολογική ματιά στο τι μπορούμε να περιμένουμε από τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς τη χρονιά που μας έρχεται.

Είναι πολύ πιο δύσκολο από ότι νόμιζα.

Δεν μου αρέσει η προσωπολατρεία και, κατά το παράδειγμα του Νιτσε, μου αρέσει να κοπανάω τα είδωλα με το σφυρί για να δω αν είναι κούφια.

Δεν μου αρέσουν επίσης και τα αυστηρά διλήμματα τύπου "Ζοτς ή τανκς", λες και δεν υπάρχουν ένα σωρό ταλαντούχοι προπονητές που μπορούν να κάνουν μια ομάδα με τόσο ταλέντο να λειτουργήσει σωστά και να κερδίσει.

Aλλά για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και μόνο θα κάνω μια εξαίρεση.

Γιατί καθαρά μπασκετικά και ορθολογικά μιλάμε για τον κορυφαίο προπονητή στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, για έναν άνθρωπο που είναι ο ορισμός του winning coach, για έναν προπονητή που ξέρει όσο κανείς το πως να διανοίξει και να ακολουθήσει τον δρόμο προς την κορυφή.

Γιατί καθαρά συναισθηματικά ο προπονητής αυτός έχει τόσο πολύ ταυτιστεί με τον Παναθηναϊκό, που περισσότερο από το να λέμε "ο Ζοτς επέστρεψε σπίτι του" θα ταίριαζε να λέμε "ο Παναθηναϊκός επέστρεψε σπίτι του". Αναπολώ και εγώ αυτά τα 13 χρόνια όχι απλά των τίτλων, αλλά της ηρεμίας και της εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του προπονητή, που σε έκαναν να κοιμάσαι ήσυχος ότι έχεις τον καλύτερο στο τιμόνι της ομάδας σου.

Και όταν τα 13 χρόνια έφτασαν στο τέλος τους, έμοιαζαν σαν όλα να έχουν τελειώσει για το μπάσκετ του ΠΑΟ.

Δεν ήταν βέβαια αλήθεια αυτό, και χρειάστηκε μια γερή δόση Ανατολίτικου μυστικισμού - με μια γερή δόση ενίσχυσης του budget -για να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό, τόσο απρόσμενα για όλους μας, στην κορυφή το 2024.

Αλλά να που η απόσταση από αυτόν τον μυστικισμό στον απόλυτο ορθολογισμό του Ζέλικο είναι πολύ μικρότερη από ότι νομίζουμε.

Γιατί και οι δύο αυτοί προπονητές έχουν ως κοινή συνισταμένη τους το ότι είναι εξαιρετικά ισχυρές προσωπικότητες, με ακραίες απαιτήσεις από τους παίκτες της ομάδας.

Και αν ο Αταμάν απαιτούσε από τους παίκτες του να βρουν μόνοι τους την άκρη πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, παραδίδοντάς τους την εξουσία του παιχνιδιού, ο Ομπράντοβιτς απαιτεί από τους παίκτες του να θυσιάσουν τα πάντα ώστε οι αρχές να εξουσιάσουν.

Η απόσταση είναι μικρότερη από ότι νομίζουμε - μιας και οι αρχές είναι σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες - και η μετάβαση από έναν κόουτς με τόσο μεγάλες απαιτήσεις σε οποιονδήποτε άλλο δεν είναι απλή.

Ειδικά όταν είσαι - ΤΟΣΟ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ - σε win now mode.

Kάτι που προκύπτει τόσο από τις αντικειμενικές συνθήκες όσο και από τις απαιτήσεις της "εξωτικής" Διοίκησης του Παναθηναϊκού. KΕΡΔΙΣΕ ΤΩΡΑ.

Η πίεση είναι τεράστια.

Αλλά όχι για προσωπικότητες όπως ο Ζοτς, που ακόμα και αν δεν κερδίσει φέτος, το ξέρουμε, θα κερδίσει του χρόνου ή του παραχρόνου. Ο Παναθηναϊκός, στην παρούσα διοικητική και ιστορική κατάσταση, χρειάζεται έναν άνθρωπο υπεράνω των προσδοκιών και των διοικητικών απαιτήσεων στο τιμόνι του.

Κάποιον που μπορεί να απορροφήσει τους τόσο έντονους κραδασμούς χωρίς να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα - όπως ήταν ο Αταμάν.

Αλλά και αυτός ο κόουτς, αυτός που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, και αυτός στο τόσο πιεστικό περιβάλλον της Partizan - όπου οι συνθήκες ήταν τόσο διαφορετικές - έπρεπε να κάνει τους συμβιβασμούς του, να βρει λύσεις με υλικά που δεν ήταν της αρεσκείας του, να προσαρμοστεί, να βασανιστεί για να φέρει αυτούς τους πιο μέτριους παίκτες να υπηρετήσουν τις αρχές του.

Δεν τα κατάφερε. Απέτυχε.

Αλλά αυτή η αποτυχία του με γεμίζει με αισιοδοξία.

Προτιμώ τον Ομπράντοβιτς να έρχεται από μια πολύ πιο ιδιαίτερη συνθήκη στον πάγκο της ομάδας μας, παρά από το να ερχόταν φρέσκος από τη Φενέρ, όπου απλά προσπαθούσε να αντιγράψει εκεί τη συνταγή της επιτυχίας του Παναθηναϊκού.

Θεωρώ ότι ο κόουτς είναι πολύ σοφότερος και μπαρουτοκαπνισμένος μετά το πέρασμά του από τον πάγκο της Παρτιζάν.

Θεωρώ ότι όλες οι ανοησίες με το αν "ο Ζοτς είναι ξεπερασμένος" δεν έχουν κανένα νόημα μετά τα 5 χρόνια που πέρασε στο Βελιγράδι, προσπαθώντας να μεταλαμπαδεύσει μπάσκετ στα φτηνά, αποτυχημένα Αμερικανάκια που έπεφταν στα χέρια του.

Κίνητρο υπάρχει - και θα υπάρχει μέχρι να τον χώσουν από κάτω - γνώση υπάρχει, η προσωπικότητα υπάρχει, και το τσαλάκωμα από τα χρόνια στο Βελιγράδι επίσης υπάρχει, που κάνει την τωρινή συνθήκη τόσο πιο ενδιαφέρουσα. Ο Ομπράντοβις δεν είναι απλά the man for the job, είναι the job for the man.

Eίναι τόσο πιο δύσκολο από όσο νόμιζα, τόσο πολύ πιο δύσκολο.

Εύχομαι να στόχευσα λίγο σωστά, πέρα από το συναίσθημα και το μυαλό - όπου κατοικεί η αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους