Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κακό με σένα είναι ότι μέρα με τη μέρα συνειδητοποιείς πως έχεις γίνει ο σκουπιδοτενεκές των άλλων.

Κι αυτό-ξέρεις ότι-δεν έχει εύκολη επιστροφή.

Μέσα σου ρίχνουν κάθε λογής απορρίμματα.

Κι εσύ τα δέχεσαι.

Συνήθως αδιαμαρτύρητα.

Πολλές φορές μάλιστα ανοίγεις μόνη σου το καπάκι να σου πετάξουν περισσότερα.

Απορρίμματα ψυχικά.

Πληγές που δεν άνοιξες εσύ, μα εσύ καλείσαι να θεραπεύσεις.

Τοξικές συμπεριφορές που "οφείλεις" ν'ανεχτείς.

Παλιμπαιδισμοί κι ανωριμότητες που διορθώνονται μόνο με το δικό σου ντάντεμα.

Απορρίμματα πνευματικά.

Χειραγώγηση της σκέψης και της κρίσης σου.

Λόγια που σε μικραίνουν.

Μασκαρεμένος έλεγχος που σου σερβίρεται ως δήθεν καλοπροαίρετη συμβουλή.

Αμφισβήτηση μέχρι να ξεχάσεις πόσο αξίζεις.

Βιασμός της κοινής λογικής και του αυτονόητου.

Απορρίμματα ηθικά.

Ενοχές που δε σου ανήκουν, μα σου φυτεύονται με περισσή επιδεξιότητα.

Ευθύνες που σου φορτώνουν για να γλιτώσουν οι ίδιοι.

Απαιτήσεις για σιωπή και ανοχή για να μην τρωθεί η εικόνα κανενός.

Η δική σου δε μας νοιάζει.

Απορρίμματα συναισθηματικά.

Θυμός κι οργή που δε δημιούργησες καν εσύ,μα έχεις αναλάβει το ρόλο του κυματοθραύστη-θεραπευτή.

Ευνουχισμένα συναισθήματα που πρέπει να αυτοπαραμυθιαστείς πως σε γεμίζουν.

Παράλογα παράπονα που ζητούν επιτακτικά από σένα λύσεις βολικές και λογικές.

Απορρίμματα κοινωνικά.

Ρόλοι που σου ήρθαν φυτευτοί από το πουθενά.

Ανούσιες νουθεσίες για υπομονή γιατί "έτσι πρέπει" ή ακόμα χειρότερα "γιατί είσαι γυναίκα". Απαίτηση για βρέξει-χιονίσει διαθεσιμότητα.

Μια κοινωνία που σε μπολιάζει να υπηρετείς στερεότυπα και να απορροφάς κραδασμούς.

Να καταπίνεις κι όχι να οριοθετείς.

Ώσπου τα απορρίμματα μπούκωσαν το σκουπιδοτενεκέ σου.

Κι ήρθε η ώρα να τα πετάξεις.

Κι η σακούλα είναι θεόβαρια πια. Και σπάει. Και γεμίζει τον τόπο. Και γίνεται η ψυχή σου κανονικό σκουπιδαριό...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους