Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κείμενο που έχω γράψει ποτέ.

Δεν ήταν αυτό που περίμενα: το πέρασμα από ένα μωρό σε δύο.

Και η ενοχή αυτής της μετάβασης… κανείς δεν μιλά γι’ αυτήν, κι έτσι καταλήγω να πιστεύω πως είμαι μόνη.

Φοβάμαι να ανοιγοκλείσω τα μάτια — σαν να ξέρω πως κάτι, κάπου, το χάνω.

Αυτή η αίσθηση με στοιχειώνει.

Τη γνωρίζεις; Εκείνη τη διαρκή αγωνία να μη σου ξεφύγει τίποτα: καμία «πρώτη φορά», καμία στιγμή που ενώ συμβαίνει ήδη γίνεται ανάμνηση.

Διάβασα κάτι χρόνια πριν: ότι ποτέ δεν ξέρεις πότε τα «τελευταία» σου θα είναι πραγματικά τα τελευταία.

Και, διάολε, εύχομαι να μην το είχα διαβάσει ποτέ.

Τότε κρατούσα τη Λίλι αγκαλιά όλη μέρα, κάθε μέρα.

Και τώρα, όταν μου ζητά να την πάρω αγκαλιά, μέσα μου γκρινιάζω.

Γιατί όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, το πρώτο μεγαλώνει μέσα σε δευτερόλεπτα.

Και σαν ένας νέος ομφάλιος λώρος, τραβιέμαι διαρκώς προς τη Τζουν, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να προλάβω τη Λίλι.

Δύο άλογα που τρέχουν σε αντίθετες κατευθύνσεις· δεμένη και στα δύο, είμαι πάντα σχισμένη στα δύο.

Και εκείνες τις μέρες, σου ορκίζομαι, νομίζω πως η Τζουν δεν με αγαπά.

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να έχει πραγματικά μια ευκαιρία, όταν εγώ είμαι τόσο απορροφημένη στο να αποτυπώνω τη Λίλι; Και λένε πως πρέπει να αποθηλάσω τη Λίλι, πως δεν χρειάζεται πια το γάλα μου.

Μα οι ανάγκες μετριούνται μόνο σε θερμίδες; Τι γίνεται με τις συναισθηματικές ανάγκες, εκείνες που δεν χωρούν σε αριθμούς; Και θυμώνω.

Για κάτι που πρόκειται να ομολογήσω.

Μερικές φορές είναι όλα υπερβολικά.

Το τράβηγμα, το τέντωμα, η σίτιση.

Καμία στιγμή για μένα.

Θέλω να ουρλιάξω.

Φυσικά η Λίλι το νιώθει.

Είμαστε δεμένες, μέχρι το DNA.

Ήταν μέσα στη νύχτα· είχα μια φαγούρα στην πλάτη.

Πήγα να ξυθώ και ένιωσα τα μικρά της δάχτυλα να με ξύνουν εκείνη για μένα.

Πώς μπορεί κάποιος να με γνωρίζει τόσο βαθιά; Και μετά τελειώνει η μέρα, κι εγώ βρίσκομαι εδώ.

Ανάμεσα σε δύο άλογα, προσπαθώντας να μη διαλυθώ μέσα στην ενοχή.

Πώς μπορώ ποτέ να δώσω στη Τζουν ό,τι έδωσα στη Λίλι; Δεν υπάρχει αρκετό «εγώ» — ούτε αρκετά λουλούδια στον κόσμο.

Αν μπορούσα μόνο να σταματήσω το μυαλό μου… αλλά δεν μπορώ να σβήσω τη μνήμη που κουβαλάω: εκείνη τη στιγμή που ρώτησα τη μητέρα μου ποιο παιδί αγαπούσε περισσότερο.

Την πρωτότοκη αδερφή μου.

Τόσο απορροφημένη στη Λίλι… τι μένει για τη Τζουν; Σαν παιδί που παίζει «τα παίρνω πίσω», προσπαθώ να σβήσω όλες τις φορές που αναστέναξα σιωπηλά.

Όλες τις φορές που ένιωσα να πνίγομαι.

Ποιο παιδί κράτησα περισσότερο; Προσπαθώ να κολλήσω μαζί μια άλλη πραγματικότητα.

Νομίζω… νομίζω πως όλα αυτά είναι υπερβολικά.

Κι όμως, εδώ είμαι — σχεδόν τρελή — να αναρωτιέμαι πώς θα τα καταφέρω καλύτερα αύριο. Πηγή:@thejennytamas Μετάφραση:"Χανιά:Φίλοι και Υποστηρικτές Μητρικού Θηλασμού"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους