ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημέρας ΕΣΤΙΑ, σημερα... Τριάντα χρόνια χωρίς τον Ανδέα Παπανδρέου Είχαμε καθίσει στην γέφυρα του βαποριού. Ο Κατσιφάρας κάπνιζε αρειμανίως (τελικά την πλήρωσε ακριβά την κακή...

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημέρας ΕΣΤΙΑ, σημερα... Τριάντα χρόνια χωρίς τον Ανδέα Παπανδρέου Είχαμε καθίσει στην γέφυρα του βαποριού. Ο Κατσιφάρας κάπνιζε αρειμανίως (τελικά την πλήρωσε ακριβά την κακή συνήθεια) και προσπαθούσε να πιεί έναν καφέ βαπορίσιο, αλλά το χέρι του έτρεμε... Πριν λίγη ώρα με είχε ξυπνήσει, χαράματα, στην καμπίνα μου. “Ανέβα πάνω στη γέφυρα, πέθανε ο Ανδρέας!” μου είπε... Βρικόμασταν στην Πάτμο, σε μια κρουαζιέρα με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (αν θυμάμαι καλά) την ημέρα που έφυγε (σαν χθες) από τον μάταιο ετούτο κόσμο ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Στο βαπόροι είχε επικρατήσει νεκρική σιγή και ο -τότε- μακροβιότερος, ως υπουργός Ναυτιλίας, έφυγε λίγο αργότερα με ελικόπτερο, για να σπεύσει κοντά στην οικογένεια.

Είχαμε τόσα και τόσα να θυμηθούμε με τον Κατσιφάρα, κυρίως από τις όμορφες βραδυές στο σπίτι του αγαπημένου κοινού μας φίλου Βασίλη Σαραντίτη, όπου (πριν γίνει το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση κυρίως) είχαμε περάσει βραδυές αλησμόνητες, με μια παρέα ετερόκλητη, αλλά πάντα ταιριασμένη όταν άρχιζε να ανεβαίνει το κέφι. Ο Κατσιφάρας, ο Δροσογιάννης, ο Κουλούρης, ο Μπάρλος, ο Σταθάκης, ο Παπαϊωάννου , ο Λάμπης και ο Γιώργος Σαραντίτης και, φυσικά, πάντα στο κέντρο, όποτε ερχόταν, αφού ειδοποιούσε πρώτα, ώστε “να επικρατήσει τάξη”, ο Ανδρέας... Είχα την τύχη να γνωρίσω εκ του σύνεγγυς έναν πολύ γλυκό άνθρωπο, με ελκυστικό λόγο, ευπροσήγορο και χωρίς ψεύτικη , αλλά απολύτως αληθινή, αστική ευγένεια.

Είχα επίσης την χαρά να συνοδεύσω στο πιάνο -ένα υπέροχο πιάνο με ουρά, στο σπίτι των Σαραντίτηδων,φίλους καλλιτέχνες, σε κάποια γλέντια στα οποία ο Ανδρέας “έφερνε και τις βόλτες του”. Ο Βασίλης Σαραντίτης, πάντα άψοφος οικοδεσπότης, φρόντιζε να υπάρχει πάντα και η “έκπληξη” στα αλησμόνητα εκείνα γλέντια.

Μέχρι οι “Λος Παραγουάϊος” είχαν έλθει, με ειδική πρόσκληση, ενώ είχαμε απολαύσει επίσης τους αδελφούς Κατσάμπα, που έδιναν κέφι δυνατό.

Του άρεσαν τα γλέντια του Ανδρέα, δεν το έκρυψε ποτέ, εξ άλλου.

Αλλά όταν άρχιζε κάποια συζήτηση σχετικά με την Πολιτική, ο λόγος του ήταν μεστός, μετρημένος, τόνιζε κάθε λέξη σωστά, απέδιδε την δέουσα σημασία σε κάθε κουβέντα και, κυρίως, προκαλούσε τον διάλογο, καθώς ήταν-εξ όσων θυμαμαι, ακόμη και απ΄το μακρυνό 1974- υπέρ του διαλόγου... Όπως και να το δει κανείς, ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε βαθύ και βαρύ αποτύπωμα στην πολιτική ζωή του τόπου.

Δεν ήταν καθόλου υπερβολική η ρήση “Πασόκ, ωραία χρόνια”,που χρησιμποίησε κατά κόρον σε τηλεοπτική σειρά η συμπαθεστάτη Λυδία Φωτοπούλου.

Για πολύ κόμο, ήταν (και παραμένουν) “ωραία χρόνια”, παρά τα όσα ακολούθησαν την θητεία του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

Οπως και το κανουμε, ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλαξε τον κοινωνικό χάρτη της χώρας, αφόπλισε την Αριστερά από τα πολλά συνθήματα, καθώς επέτρεψε σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας να “μπει στο παιγνίδι”, από το οποίο ήταν ποικιλοτρόπως αποκλεισμένη.

Όσο και αν η ζωή του έπειτα από την μεγάλη περιπέτεια της υγείαςτου δίχασε την κοινή γνώμη, παρέμεινε συμπαθής και αγαπητός.

Και όπως είχε πει ο μέγας φίλος μου Γιώργος Κατσιφάρας για τους “πασόκους” συντρόφους του, “Αν δεν ήταν ο Αντρέας δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκαοτικίας μας”. Σήμερα, δεν υπάρχουν θυρωροί. Υπάρχουν, όμως θυρωροί-τιτουλάριοι...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους