Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια από τις πιο ισχυρές γυναίκες της Morgan Stanley, η Carla Harris, δήλωσε πρόσφατα κάτι που στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ακούστηκε σαν... επιφοίτηση, αλλά σε εμάς εδώ ακούγεται σαν ένα… παλιό ανέκδοτο: “Όλες οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον σου, τον μισθό σου και την προαγωγή σου, παίρνονται σε δωμάτια από όπου εσύ απλά… απουσιάζεις”. Το συμπέρασμά της είναι ότι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο με δύναμη μέσα σε αυτό το δωμάτιο, ο οποίος θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και θα “καθαρίσει” για σένα.

Ας βγάλουμε λίγο τον εταιρικό καθωσπρεπισμό από τη μέση και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η προώθηση των "δικών μας παιδιών" σίγουρα δεν είναι ελληνική ή κυπριακή εφεύρεση με την μόνη διαφορά όμως ότι στον αγγλοσαξονικό εταιρικό κόσμο σε αντίθεση την εγχώρια πραγματικότητα το προσφέρουν με καλύτερο… αμπαλάζ!!! Μια πολυεθνική διαθέτει ολόκληρο τμήμα Εταιρικής Επικοινωνίας για να πάρει αυτή την ωμή δυναμική εξουσίας και να τη βαφτίσει "Sponsorship", να της βάλει ένα ωραίο γράφημα με στατιστικά και να την πουλήσει σε ένα TED talk.

Η μικρή ή μεσαία επιχείρηση εδώ, το κάνει χωρίς το PowerPoint και στην πραγματικότητα η δική μας εκδοχή είναι τουλάχιστον... πιο ειλικρινής.

Όμως, η αντίδραση γύρω από αυτό το θέμα είναι απολύτως λογική απέναντι σε μια υποκριτική αγορά που υπόσχεται απόλυτη αξιοκρατία, ενώ στην πράξη λειτουργεί με όρους Εταιρικής Φεουδαρχίας.

Ο εργαζόμενος δικαιολογημένα αγανακτεί επειδή το σύστημα του λέει ψέματα, την στιγμή που του ζητάει να σκύψει το κεφάλι και να δουλέψει σκληρά, υποσχόμενο δίκαια ανταμοιβή, ενώ οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ήδη διαμορφωθεί υπέρ αυτού που πίνει καφέ με τον CEO.

Από την άλλη πλευρά, ως άνθρωποι της αγοράς, οφείλουμε να δούμε και μια παγίδα μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση . Η απουσία "σπόνσορα" έχει μετατραπεί στο απόλυτο άλλοθι, γιατί είναι πολύ πιο ανώδυνο να πεις "δεν είχα την κατάλληλη πλάτη", παρά να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να παραδεχτείς "δεν είχα το κατάλληλο επίπεδο". Η μόνη και σκληρή αλήθεια είναι πως τελικά η απόδοση παραμένει το απαραίτητο εισιτήριο και αν σου λείπει δεν θα περάσεις καν την πόρτα του κτιρίου, οπότε το ποιον γνωρίζεις καθορίζει απλώς, σε ποια καρέκλα θα καθίσεις.

Η πραγματική ζημιά τώρα αυτού του μοντέλου δεν αφορά μόνο αυτούς που μένουν στάσιμοι, αλλά και το τίμημα που πληρώνει η ίδια η επιχείρηση.

Όταν το βασικό κριτήριο ανέλιξης γίνεται η "χημεία", τα ανώτατα στελέχη τείνουν να προωθούν τους “κλώνους” τους, εκπαιδεύοντας την αγορά να παράγει κόλακες αντί για στελέχη που δημιουργούν πραγματική Απόδοση Επένδυσης, ενώ παράλληλα προτιμούν τη ζεστή αγκαλιά της επιβεβαίωσης από την άβολη κατάσταση της εποικοδομητικής αμφισβήτησης.

Το αποτέλεσμα; Όποιος ελέγχει την πόρτα, απλώς αναπαράγει τον εαυτό του και το έχουμε δει αμέτρητες φορές σε τεράστιους οργανισμούς, όπου το "Golden Boy", το οποίο ανέβηκε με ασανσέρ χωρίς ποτέ να “ψηθεί” στο ισόγειο, καταρρέει εντυπωσιακά στην πρώτη πραγματική κρίση.

Γιατί του λείπει η αντοχή που χτίζεται μόνο όταν παλεύεις χωρίς δίχτυ ασφαλείας και φυσικά, οι προστάτες δεν ζουν αιώνια, οπότε όταν ο σπόνσορας χάσει τον δικό του πόλεμο εξουσίας, το προστατευόμενο μέλος ακολουθεί μια ελεύθερη πτώση, δεμένο πίσω από ένα … εκτροχιασμένο άρμα!!! Τελευταία ακούγεται πως η τηλεργασία και τα αυστηρά KPIs σκοτώνουν το “κλειστό δωμάτιο” αλλά αυτό είναι μια αφελής αυταπάτη γιατί πάντα κάποιος θα αποφασίζει ποιο νούμερο έχει σημασία και ποιο όχι και αυτή η απόφαση δεν παίρνεται ποτέ δημόσια.

Το μάθημα εδώ δεν είναι να παραδοθείς στη μοιρολατρία ούτε και να γίνεις αυλικός.

Το παιχνίδι κερδίζεται όταν συνδυάζεις αδιαμφισβήτητη αξία με στρατηγική ορατότητα.

Οι σχέσεις σε κρατούν μέσα στο δωμάτιο, αλλά η πραγματική σου ικανότητα είναι που αποτρέπει την καρέκλα σου από το να καταρρεύσει, όταν σβήσουν τα φώτα και μείνεις μόνος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους