Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις τί δεν είναι αυτονόητο; Ότι κάποιος θα μείνει. Την αξία του αυτονόητου δεν την καταλαβαίνεις όταν το 'χεις... αλλά όταν σου λείψει.

Γιατί το αυτονόητο είναι ύπουλο πράμα.

Μπαίνει στη ζωή σου αθόρυβα, κάθεται σε μια γωνιά και κάνει τον αόρατο.

Κι εσύ το θεωρείς ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

Σαν το ζεστό νερό, σαν τη μάνα σου που σε παίρνει τηλέφωνο και σε ρωτάει -Παιδάκι μου έφαγες; κι εσύ εκνευρίζεσαι -Μάνα, 43 χρονών γαϊδούρα είμαι! -Καλά εντάξει... έφαγες όμως; Ξέρεις τι θυμήθηκα; Μια μέρα, καλή ώρα σαν τώρα που σου μιλάω, χάλασε ο θερμοσίφωνας.

Δύο μέρες. ΜΟΝΟ ΔΥΟ. Και ΞΑΦΝΙΚΑ κατάλαβα ότι το ζεστό νερό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτονόητο. ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ.

Να στέκομαι στο μπάνιο, που λες, (σαν πιγκουίνος με ρευματισμούς 🤪) και να προσπαθώ να πλύνω τα μαλλιά μου με νερό που κατεβαίνει κατευθείαν απ' τις παγωμένες κορφές του Ολύμπου.

Να βγάζω κάτι ήχους... (κάτι ανάμεσα σε γλάρο, τρακτέρ και καρακάξα με φαρυγγίτιδα) Οι γείτονες να νομίζουν ότι κάνω εξορκισμό 😱. Μα το Θεό.

Τότε κατάλαβα ότι.. Όταν έχεις ζεστό νερό, δε λες ποτέ "Τι υπέροχη μέρα! Έχω ζεστό νερό!" Όταν δεν έχεις όμως... λες ολόκληρο το Πάτερ Ημών. (Μαζί με το Πιστεύω μη σου πω) Το ίδιο έγινε και με το Wi-Fi. Μια μέρα που λες, έπεσε το ίντερνετ στο σπίτι μας Τρεις ώρες κράτησε. ΤΡΕΙΣ.

Την πρώτη ώρα ο Νίκος έκανε επανεκκίνηση στο ρούτερ.

Τη δεύτερη το κοιτούσε απειλητικά. (Λες και το ρούτερ θα τρόμαζε και θα 'λεγε "Εντάξει αφεντικό, συνδέομαι!") Την τρίτη είχε αρχίσει να το κοπανάει από πάνω. (Αυτός πιστεύει ότι όλες οι ηλεκτρικές συσκευές φτιάχνουν με ξύλο.

Το 'χει απ' τον πατέρα του 🤪) Κι εκεί που λέω "εντάξει, χειρότερα δεν γίνεται"... εμφανίζεται ο γιος μου ο Ζήσης μ' ένα σφυρί στο χέρι. -Μπαμπά, να βοηθήσω; Πριν προλάβει κανείς να μιλήσει... ΚΟΠΑΝ! Μία. ΚΟΠΑΝ! Δύο. ΚΟΠΑΝ! Τρεις.

Το ρούτερ άνοιξε σαν καρπούζι τον Αύγουστο! Ο Ζήσης να χαμογελάει περήφανα κι ο Νίκος να του δίνει νοερά το χρίσμα. -Παιδί μου...από σήμερα αναλαμβάνεις όλες τις επισκευές του σπιτιού. -Μα δεν ξέρω! -Ούτε εγώ.

Γι' αυτό σε διάλεξα! ΜΗ ΓΕΛΑΣ! (Σε βλέπω) Χωρίς ίντερνετ τα παιδιά να γυρνάνε μέσα στο σπίτι σαν τις άδικες κατάρες. -Δεν έχουμε ίντερνετ... -Το ξέρουμε. -Και τώρα τι θα κάνουμε; -Δεν ξέρω... μιλήστε μεταξύ σας. ΣΟΚ Ρε συ, λόγω τιμής, στο σταυρό που σου κάνω με κοίταξαν λες και τους πρότεινα να οργώσουν χωράφι με τα δόντια 👀 Κάποια στιγμή καθίσαμε όλοι στο σαλόνι.

Χωρίς κινητά. χωρίς τάμπλετ, χωρίς τηλεόραση.

Και...δεν θα το πιστέψεις! ΜΙΛΗΣΑΜΕ.

Γελάσαμε, παίξαμε επιτραπέζιο... Μέχρι που το ίντερνετ επανήλθε! Και μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα... εξαφανιστήκαμε όλοι! ΞΑΝΑ (Σαν να μας ρούφηξε ηλεκτρική σκούπα) Παράξενο πράγμα είν' ο άνθρωπος. .. Μπορεί να καταλάβει μέσα σε τρεις ώρες ότι του λείπει το Wi-Fi... αλλά να περάσουν χρόνια ολόκληρα και χαμπάρι να μην πάρει για το πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που 'χει δίπλα του (άδικο έχω;) Ο άνθρωπός σου, ο πατέρας σου... η φίλη που θα σηκώσει το τηλέφωνο στις δύο τα ξημερώματα... η μάνα σου που θα σου πει -Πρόσεχε παιδί μου! Μην το κάνεις! -Ασε με ρε μάνα! Ξέρω! Μέχρι να 'ρθει μια μέρα που το τηλέφωνο ΔΕΝ χτυπάει.

Και τότε σου λείπει ακόμα κι αυτή η λέξη.

Αυτό το ΠΡΟΣΕΧΕ Το αυτονόητο, που λες φίλε μου, δε σε πιέζει, δε σε διεκδικεί, δε σε φέρνει σε δύσκολη θέση, δε σου ζητάει τίποτα, δεν κάνει θόρυβο Δεν μπαίνει με τύμπανα ούτε με τρομπέτες.

Κάθεται εκεί ήσυχα.

Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Ότι κυνηγάμε συνέχεια τα μεγάλα.

Τις επιτυχίες, τα λεφτά, τα ταξίδια... ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ και ξεχνάμε όλα εκείνα που ήδη έχουμε.

Και στην τελική...να σου πω και κάτι; η ζωή δε χτίζεται απ' τις λίγες μεγάλες στιγμές.

Χτίζεται απ' τις χιλιάδες μικρές που περνάνε απαρατήρητες.

Αν σήμερα έχεις έναν άνθρωπο να σε περιμένει, κάποιον να σου πει "καληνύχτα" στάσου για ένα λεπτό... και κοίταξέ τα καλά.

Γιατί αυτά που σήμερα σου φαίνονται αυτονόητα... μπορεί να είναι ότι πιο πολύτιμο έχεις! Και η ζωή έχει τον τρόπο ΠΑΝΤΑ να σου το θυμίζει αυτό όταν είναι ήδη αργά.

Πολύ αργά ❤️ (Ξέρω, ξέρω... περιμένατε Πάτρα.

Κι εγώ το ίδιο! 😜 Αλλά αυτό το κείμενο βγήκε λίγο πιο φιλοσοφημένο απ' τα συνηθισμένα και μου άλλαξε τα σχέδια.

Οι σκέψεις μου, βλέπεις, δεν τηρούν πρόγραμμα! Η Πάτρα πάντως δεν ακυρώθηκε... απλώς περιμένει τη σειρά της μαζί με καμιά εικοσαριά ακόμα ιστορίες. Ποια θα κερδίσει; Θα το δούμε την επόμενη φορά! ❤️) #ΤοΑυτονόητο #ΙστορίεςΖωής #ΑνθρώπινεςΣχέσεις #ΜικρέςΧαρές #Ευγνωμοσύνη #ΚείμεναΚαρδιάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους