Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω από αυτό εδώ το μοναχικό βήμα των λίγων like & love, να δώσω συγχαρητήρια και στον Στέφανος Κασσελάκης - Stefanos Kasselakis και στον Άδωνις Γεωργιάδης - Adonis Georgiadis Είδα, αποσπασματικά αλλά τελικά ολόκληρη, τη συζήτησή τους.

Και πραγματικά με εντυπωσίασαν και οι δύο.

Δεν θυμάμαι, τουλάχιστον τα τελευταία 15 χρόνια, δύο πολιτικούς αντιπάλους να κάθονται και να συζητούν τόσο ήπια, τόσο καθαρά και τόσο πολιτισμένα, χωρίς να χρειάζονται διαιτητή, συντονιστή, αστυνομικό της κουβέντας ή κάποιον να τους μαζεύει κάθε τρία λεπτά. (Μεταξύ μας δεν θυμάμαι ούτε και πριν από 15 χρόνια, 2 πολιτικοί αντίπαλη να συζητάνε τόσο ήρεμα). Μίλησαν. Διαφώνησαν. Συμφώνησαν.

Παρέθεσαν στοιχεία.

Είπαν αριθμούς.

Αντάλλαξαν απόψεις.

Δεν έβγαλαν νύχια.

Δεν προσπάθησε ο ένας να εξευτελίσει τον άλλον.

Δεν είδαμε αυτό το γνωστό πολιτικό καφριλίκι που έχει γίνει σχεδόν κανονικότητα στη δημόσια ζωή της χώρας.

Και αυτό, πολύ απλά, λείπει.

Λείπει πάρα πολύ από την πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Και όχι μόνο της Ελλάδας.

Για εμένα ήταν μια μικρή όαση μπροστά στο συρφετό, στον θόρυβο και στον τηλεοπτικό όχλο που έχουν επιβάλει εδώ και χρόνια διάφοροι... φωνακλάδες του Κοινοβουλίου και των τηλεοπτικών πάνελ.

Και το λέω έχοντας ζήσει και εγώ κάποτε αυτή την πλευρά, όταν εκπροσωπούσα πολιτικό κόμμα και έκανα το δικό μου πολιτικό «αγροτικό», γυρίζοντας σε διάφορα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια της Αττικής.

Σε αρκετές περιπτώσεις αυτά τα πάνελ δεν θύμιζαν συζήτηση.

Θύμιζαν ρωμαϊκή αρένα.

Έμπαινες στο στούντιο και έβλεπες από το βλέμμα του άλλου ότι δεν είχε έρθει να συζητήσει.

Είχε έρθει να μαλώσει.

Σε κοιτούσε, καταλάβαινε ότι δεν είσαι «δικός του» και είχε ήδη στήσει μέσα στο μυαλό του το πρώτο πλάνο επίθεσης.

Πριν καν ανάψουν τα φώτα.

Οπότε πήγαινα και εγώ προετοιμασμένος, για να κάνω το ίδιο... Και ας μη γελιόμαστε.

Πολλές από αυτές τις εκπομπές ζούσαν και ζουν ακριβώς από αυτό.

Από το πόσο τηλεοπτικό αίμα θα χυθεί στην οθόνη.

Από το ποιος θα φωνάξει περισσότερο.

Από το ποιος θα διακόψει πιο άγρια.

Από το ποιος θα πετάξει την πιο δηλητηριώδη ατάκα.

Γιατί αυτό έφερνε τηλεθέαση, κλικ, διαφημιστές, χορηγούς και καλεσμένους που πήγαιναν όχι για να καταθέσουν απόψεις, αλλά για να κάνουν φασαρία και να αναδειχθούν μέσα από ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα μονομάχων αρένας.

Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη συζήτηση ξεχώρισε. Ο Κασσελάκης και ο Γεωργιάδης έδειξαν ότι δύο πολιτικοί αντίπαλοι μπορούν να σταθούν απέναντι ο ένας στον άλλον χωρίς να συμπεριφέρονται σαν εχθροί.

Μπορούν να διαφωνήσουν χωρίς να ξεπέσουν.

Μπορούν να μιλήσουν χωρίς να ουρλιάζουν.

Μπορούν να κάνουν πολιτική συζήτηση χωρίς να χρειάζεται κάποιος από πάνω τους να κρατάει χρονόμετρο, σφυρίχτρα και πυροσβεστήρα.

Και μάλιστα τα κατάφεραν μόνοι τους.

Χωρίς συντονιστή.

Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό.

Τα θερμά μου συγχαρητήρια λοιπόν και στους δύο.

Και στον Στέφανο και στον Άδωνι, επειδή έδειξαν κάτι που έχουμε ξεχάσει: ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν χρειάζεται να είναι μονίμως σκυλοκαβγάς.

Μακάρι να επαναληφθούν τέτοιες συζητήσεις.

Όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και ανάμεσα σε άλλους πολιτικούς αρχηγούς και στελέχη.

Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι όλοι έχουν και την ικανότητα και κυρίως τη διάθεση να το κάνουν. #JustMyTwoCents Για όποιον ενδιαφέρεται ορίστε και ο σύνδεσμος:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους