Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο αποχαιρετιστήριες παραστάσεις με διαφορά διεξαγωγής λίγων μόνο ωρών. Στην πρώτη παράσταση ο ρόλος μου είναι συντονιστικός.

Συνεργάζομαι με έναν παιδικό σταθμό-νηπιαγωγείο, όπου οι εκπαιδευτικοί ηγούνται διαφορετικών ηλικιακών ομάδων και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα ενιαίο θεατρικό από μια ιδέα που γεννήθηκε από τα παιδιά του συγκεκριμένου σχολείου.

Συνεργάζομαι ξεχωριστά με το κάθε τμήμα, γίνομαι ο συνδετικός κρίκος όλων των εκπαιδευτικών, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζομαι με τη Διοίκηση για κάθε λεπτομέρεια.

Αισίως φτάνουμε στην ημέρα της πρεμιέρας.

Το κλειστό θέατρο των τετρακοσίων θέσεων είναι κατάμεστο.

Παιδάκια από δύο έως πέντε ετών ανεβαίνουν στη σκηνή.

Γλυκές παρουσίες, χαρούμενα και δειλά προσωπάκια, ανεβαστικές μουσικές και απαιτητικές χορογραφίες συνθέτουν ένα μαγευτικό αποτέλεσμα.

Βρίσκομαι στην κονσόλα και στη διαχείριση εικόνας και ήχου της παράστασης, όπου και έχω τη δυνατότητα να βλέπω τη σκηνή και τους θεατές πανοραμικά.

Γονείς, αδέρφια, παππούδες, γιαγιάδες και άλλα αγαπημένα πρόσωπα των μικρών ηθοποιών κάθονται στις κατακόκκινες πολυθρόνες του θεάτρου.

Το κοινό δείχνει αμέτοχο.

Το χειροκρότημα κυμαίνεται από ελάχιστο έως καθόλου.

Τα κινητά όμως υψωμένα και οι οθόνες φωτεινές.

Τα παιδάκια έχουν βρει το θάρρος να ανέβουν σε ένα καινούργιο για αυτά χώρο, μπροστά σε εκατοντάδες ζευγάρια μάτια.

Κάποια έχουν καταπιεί το κλάμα τους και έχουν αφεθεί στην κινησιολογία που τόσο καιρό μαθαίνουν.

Τα πιο μεγάλα κρατάνε με δυναμισμό το μικρόφωνο και λένε τις ατάκες τους.

Άλλα γελάνε λίγο παραπάνω από τις σκηνοθετικές μας οδηγίες και κάποια άλλα κινούνται στο χώρο σε μια ολοκαίνουργια, αυτοσχεδιαστική χορογραφία τους.

Στο κοινό υπάρχει επαγγελματίας φωτογράφος και βιντεογράφος, ώστε να αποτυπωθούν όλες οι στιγμές του θεατρικού.

Τα κινητά όμως παραμένουν ψηλά και δεσμεύουν τα χέρια από το χειροκρότημα.

Εκείνοι οι λίγοι που δεν έχουν κινητό, δυστυχώς δεν αρκούν για να φτάσει η επιβράβευση στη σκηνή.

Το επόμενο απόγευμα με βρίσκει στον προαύλιο χώρο ενός λυκείου, αυτή τη φορά ως εκπρόσωπο του συλλόγου γονέων.

Οι οικογένειες του σχολείου μας είναι κοντά στις τετρακόσιες, όμως η φυσική παρουσία των γονιών δεν ξεπερνά τους εκατό, που εκπροσωπούν τους μαθητές της Γ’ Λυκείου.

Είναι όμως μια καλοκαιρινή εκδήλωση που δεν αφορά μόνο την αποφοίτηση της τελευταίας τάξης, αλλά και τον αποχαιρετισμό των δύο προηγούμενων.

Οι δυο πολύ κοντινές εμπειρίες μου συνδυάζουν την έναρξη της σχολικής ζωής και το τέλος της.

Από τη μία αναδεικνύουν τη μοναδικότητα της πρώτης μεγάλης εξωστρέφειας και από την άλλη σηματοδοτούν το πιο σημαντικό "αντίο". Ανάμεσά τους μεσολαβεί μια απόσταση σχεδόν δεκαπέντε ετών.

Σε αυτές μου τις εικόνες συμπληρώνονται οι εμφανείς απαιτήσεις όλων μας για τη νέα γενιά.

Εκείνη τη γενιά που είναι αδιάφορη, που δεν είναι χαρούμενη, που κρύβεται πίσω από μια οθόνη.

Εκείνη τη γενιά που έχει εμάς για παράδειγμα, πρότυπο και επιρροή.

Στο θέατρο θα ήθελα να ανοίξω το μικρόφωνο της κονσόλας και να προτρέψω όλους εκείνους τους θεατές των μικρών παιδιών να κατεβάσουν τα κινητά τους τηλέφωνα και να ενώσουν τις παλάμες τους για απανωτά παλαμάκια.

Κάποιοι θα επέλεγαν να βγάλουν μια φωτογραφία της στιγμής του παιδιού τους.

Τουλάχιστον οι υπόλοιποι θα κάλυπταν αυτή την εκκωφαντική ησυχία ενός αμήχανου κοινού, που ήδη έχει χάσει τον αυθορμητισμό του.

Λίγα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι γονείς θα νιώθουν πως είναι ανεπιθύμητοι στις σχολικές ή εξωσχολικές εκδηλώσεις των εφήβων τους.

Και απλώς δεν θα παραβρίσκονται σε αυτές.

Τελικά, η συνέπεια και η συνεχής παρουσία μας είναι αυτή που μας δένει με τα παιδιά μας στο μέλλον.

Η προσπάθεια του «είμαι εδώ», είναι εκείνη που μπορεί να μας επιτρέψει να χωράμε στις εικόνες τους σε κάθε ηλικία.

Χρειάζονται πολλές-πολλές μικρές αναμνήσεις, για να υπάρχουμε παντοτινά στις μνήμες των ανθρώπων.

Και οι πιο σημαντικές θα είναι πάντα αυτές που θα κουβαλάνε τα παιδιά μας από εμάς.

Από όλα εκείνα τα «είμαι εδώ» μας.

Είτε αυτά θα είναι στην έναρξη των σχολικών εμπειριών τους, είτε στο τέλος.

Και κάπου ανάμεσα σε αυτά τα άκρα, θα υπάρχουν κάποια ενδιάμεσα χρόνια. Και ξέρετε πόσο εύκολο είναι να χαθεί αυτό το «ενδιάμεσα»; Πολύ... photo by: Julia X Gilda

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους