Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Manifesto Για δεκαετίες, κράτος, κυβερνήσεις, παλαιολιθικές φεμινιστικές οργανώσεις, εκκλησία, ειδικοί και κάθε λογής αυτόκλητοι σωτήρες συζητούν για τη σεξουαλική εργασία χωρίς τα σεξεργαζόμενα άτομα στο τραπέζι.

Αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.

Νομοθετούν για εμάς . Μιλούν στο όνομά μας χωρίς να έχουν ζήσει ούτε μία μέρα από τη ζωή μας.

Τέσσερις δεκαετίες μέσα στη σεξουαλική εργασία,έμαθα κάτι πολύ απλό.

Η παρανομία δεν προστάτευσε ποτέ κανέναν εργαζόμενο.

Προστάτευσε όσους τον εκμεταλλεύονταν.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή.

Όσο περισσότερο κυνηγάς τους εργαζόμενους, τόσο περισσότερο τους σπρώχνεις στο περιθώριο.

Όσο περισσότερο φορτώνεις με φόβο, πρόστιμα, συλλήψεις και κοινωνικό στίγμα ένα επάγγελμα που έτσι κι αλλιώς υπάρχει, τόσο πιο εύκολη γίνεται η εκμετάλλευση των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτό.

Έχω δει ανθρώπους να φοβούνται περισσότερο την αστυνομία από τον κακοποιητή τους.

Εργαζόμενες να αποφεύγουν νοσοκομεία, υπηρεσίες και δομές υποστήριξης γιατί η επαφή με το κράτος συχνά συνοδεύεται από εξευτελισμό.

Έχω δει τη βία να ανθίζει ακριβώς εκεί όπου υποτίθεται ότι θα την εξαφάνιζαν οι απαγορεύσεις.

Και μέσα σε όλα αυτά, η λέξη «trafficking» χρησιμοποιείται συχνά σαν ένα πολιτικό πολυεργαλείο που χωρά τα πάντα.

Χωράει τον βιασμό, τον καταναγκασμό, τη σωματεμπορία, αλλά και τη συναινετική εργασία ενηλίκων.

Χωράει τόσα πολλά, που τελικά δεν φωτίζει τίποτα.

Έτσι χάνονται οι πραγματικοί εγκληματίες.Μέσα στον θόρυβο.

Οι άνθρωποι που εξαναγκάζονται, εκβιάζονται, φυλακίζονται και εμπορεύονται άλλοι το σώμα τους έχουν ανάγκη προστασίας και δικαιοσύνης.

Οι άνθρωποι που εργάζονται συναινετικά έχουν ανάγκη δικαιωμάτων, ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Η αδυναμία ορισμένων να διακρίνουν αυτές τις δύο πραγματικότητες παράγει κακή πολιτική και ακόμη χειρότερα αποτελέσματα.

Όταν η συναινετική σεξουαλική εργασία αναγνωρίζεται ως εργασία, οι αρχές θα έχουν λιγότερες δικαιολογίες να κυνηγούν τους εύκολους στόχους και περισσότερη υποχρέωση να εντοπίζουν τα κυκλώματα σωματεμπορίας.

Οι πόροι θα κατευθύνονται εκεί που υπάρχει πραγματικό έγκλημα.

Οι εργαζόμενοι θα μπορούν να καταγγείλουν βία ,χωρίς να φοβούνται ότι θα βρεθούν οι ίδιοι κατηγορούμενοι.

Αυτή είναι η ουσία της αποποινικοποίησης.

Η αναγνώριση της εργασίας φέρνει μαζί της και υποχρεώσεις της πολιτείας.

Πρόσβαση στην υγεία. Ασφάλιση. Σύνταξη.

Επίδομα ανεργίας.

Προστασία από εργατικά ατυχήματα και κινδύνους.

Δικαιώματα που θεωρούνται αυτονόητα για εκατομμύρια εργαζόμενους ,παύουν ξαφνικά να είναι αυτονόητα όταν μιλάμε για άτομα που εργάζονται στο σεξ.

Και υπάρχει ακόμη μια μεγάλη υποκρισία που σπάνια συζητιέται.

Εκατοντάδες άνθρωποι εργάστηκαν επί δεκαετίες σε ένα καθεστώς όπου το κράτος τούς ήθελε αόρατους,αλλά συνάμα και εισπρακτικούς μηχανισμούς.

Τους αρνήθηκε τη δυνατότητα να ασφαλιστούν, να εργαστούν με αξιοπρέπεια και να χτίσουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα.

Σήμερα πολλοί από αυτούς γερνούν μέσα στη φτώχεια.

Ένα κράτος που εισέπραξε τους φόρους της ηθικής καταδίκης τους έχει χρέος να εγγυηθεί αξιοπρεπή διαβίωση, σύνταξη και πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη.

Η συζήτηση για τη σεξουαλική εργασία έχει κουραστεί να περιστρέφεται γύρω από φαντασιώσεις διάσωσης.

Κανείς δεν απελευθερώθηκε επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως γνωρίζουν καλύτερα τι πρέπει να κάνει με τη ζωή του.

Κανείς δεν απέκτησε περισσότερη ασφάλεια επειδή τον γέμισαν ντροπή.

Κανείς δεν έγινε πιο ελεύθερος επειδή έχασε το δικαίωμα να αποφασίζει για το σώμα του.

Τα δικαιώματα δεν είναι επιβράβευση της «καλής» εργασίας.

Είναι δικαιώματα.

Και η αξιοπρέπεια δεν μοιράζεται με όρους ηθικής έγκρισης.

Ανήκει σε όλους.

Ακόμη και στους ανθρώπους που η κοινωνία έχει συνηθίσει να ακούει μόνο όταν μιλά κάποιος άλλος εκ μέρους τους.

Έχω ακούσει αμέτρητες φορές ανθρώπους να μιλούν για τις σεξεργάτριες σε συνέδρια, ημερίδες και τηλεοπτικά πάνελ.

Να αναλύουν τις ζωές μας, τις ανάγκες μας, ακόμη και τις επιθυμίες μας.

Το παράξενο είναι ότι συχνά στην αίθουσα δεν υπήρχε ούτε μία σεξεργάτρια που να έχει ερωτηθεί.

Δεν χρειαζόμαστε σωτήρες.

Χρειαζόμαστε δικαιώματα.

Δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα μιλήσουν για εμάς.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα ακούσουν εμάς.

Και πάνω απ’ όλα, χρειαζόμαστε μια κοινωνία και ένα κράτος που θα σταματήσει να μπερδεύει την προστασία με τον έλεγχο και τη φροντίδα με την επιτήρηση. Γιατί η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται. Κατακτιέται. Και υπερασπίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους