Ο Μάικ Τζέιμς έγραψε χθες μια από τις πιο ωραίες και 'καρυδάτες' ιστορίες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Σαν Ελ Σιντ επέστρεψε για τον πέμπτο τελικό στην έδρα της Παρί στο ρόστερ της Μονακό-όχι-του-Βασίλη...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μάικ Τζέιμς έγραψε χθες μια από τις πιο ωραίες και 'καρυδάτες' ιστορίες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Σαν Ελ Σιντ επέστρεψε για τον πέμπτο τελικό στην έδρα της Παρί στο ρόστερ της Μονακό-όχι-του-Βασίλη-Σπανούλη, με την οποία είχε να αγωνιστεί από τα πλέι οφ της Ευρωλίγκα λόγω οικονομικών οφειλών, για να αντικαταστήσει την τελευταία στιγμή τον τιμωρημένο Στραζέλ, φορώντας μάλιστα το νούμερό του.

Και φυσικά οδήγησε την Μονακό-όχι-του-Βασίλη-Σπανούλη στο μπρέικ και τον τίτλο, μάλλον τον τελευταίο που κατακτά αυτή η φουρνιά παικτών και ο σύλλογος γενικά.

Έτσι ο Μάικ κατακτά πρωτάθλημα σε εκτός έδρας πέμπτο ματς μετά από εννιά χρόνια και το 2017 στην Ελλάδα (κάτι αντίστοιχο είχε κάνει και ο Νάντο Τζεντίλε το 1991 με την Καζέρτα και το 1999 με εμάς). Και ερωτώ: Αν είχαμε μια περίπτωση όπου ένας ξένος προπονητής στο πρώτο ίχνος οικονομικών προβλημάτων παρατάει την ομάδα του και αυτή όχι μόνο δεν διαλύεται αλλά τελικά μπαίνει στα πλέι οφ της Ευρωλίγκα και κατακτά νταμπλ στην Γαλλία, τι θα διαβάζαμε στα ελληνικά ΜΜΕ; Τι ειρωνείες, τι πλακίτσα, τι απαξίωση θα είχαμε σε μια χώρα άλλωστε όπου αν διαβάσεις κυριολεκτικά ΟΛΟΙ οι ξένοι κόουτς (Αταμάν, Λάσο, Πασκουάλ, Πέσιτς, Χέρμπερτ, Σάρας, Σάσα Ομπράντοβιτς, Μπάνκι) έχουν βγει κάποια στιγμή άχρηστοι, λίγοι, λούζερ, ταβερνιάρηδες, παππούδες, διαχειριστές μπάτζετ κλπ.

Ρητορικό φυσικά το ερώτημα στην χώρα όπου τα τοτέμ δεν τα ακουμπάς - για το καλό του 'ελληνικού μπάσκετ' φυσικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους