Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο άνθρωπος, κατά τη διάρκεια του βίου του, συναντάει, συναναστρέφεται και σχετίζεται/συνδέεται, άθελά του, αναγκαστικά ή από επιλογή, με πολλά αλύγιστα και αμετανόητα τομάρια-θύτες.

Τα περισσότερα, εξ αυτών, παρουσιάζουν ένα σύνδρομο, το οποίο θα ονομάσω της «αποσπασματικότητας». Λίγη δουλειά από ‘δω, λίγο ταξίδι από ‘κεί, λίγο «ρεπεράζ», λίγο «μοντάζ», λίγη γραφή, λίγη ποίηση, λίγη έξοδος στα μπαρ, λίγο σοκ, λίγο δέος, λίγη κουλτούρα και διανόηση, λίγη ένδυση και υπόδηση σινιέ, λίγες, ή περισσότερες, φωτογραφίες παρέα με επώνυμους, λίγο ουίσκυ, λίγο νησί, λίγη Επίδαυρος, λίγο Ηρώδειο, λίγο ΜΜΕ, λίγο ΜΚΔ, μια γκόμενα στο περίμενε, ένας γκόμενος, πέντε-έξι λάικ των πι-αρ και της παρηγοριάς, σε άσχετα, αγράμματα, παρδαλά και πικραμένα, νούμερα του διαδικτύου.

Ακολουθεί αναλυτική θεωρία στις προσωπικές σελίδες, για το πόσο θαυμάσια είναι να ποντάρεις στην αιώνια αναβολή, για το πόσο εξαίσια ζεις δεξιά-αριστερά, ως ημιεργένης μέτοικος, χωρίς ευθύνες και υποχρεώσεις, με μεγάλα λόγια ψεύτικα, ενώ διαρκώς επικαλείσαι την ευαίσθητη καρδιά σου, τα (ανύπαρκτα) αισθήματα, τις (ανύπαρκτες) πράξεις και με την αριστερίστικη, ημίμετρη, ιδεολογιούλα σου παραμάσχαλα, που κι αυτή παλαντζάρει, ανάμεσα σε παλαικομματικά πρότυπα και σε σκανδαλώδη αιρετικά νέα, ακκίζεσαι πως ξεγελάς και συμπαρασύρεις όλο και περισσότερους μέσα σε αυτό, το μαύρο σου, το χάλι.

Και σε έναν κόσμο δήθεν μικρό, δήθεν πιεστικό, δήθεν για τον π-ύτσο, που παραχρήμα, όμως, θα συνέλθει, όταν οι δικές σου αξίες-μη αξίες αποκτήσουν παγκόσμια ισχύ.

Διαρκώς διακηρύττεις για την ανθρωπιά και τις αρχές σου, διαρκώς ποζάρεις, προβάλλοντας την παρουσία σου σε ιβέντς και brainstorming, διαρκώς υπογράφεις, ερήμην, την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι σου, γιατί ποσώς σε ενδιαφέρει να βελτιστοποιήσεις, μέσω της εργασίας, της θέσης, του λειτουργήματος και του πόστου σου, το ποιοτικό αποτέλεσμα και τις συνθήκες για τον άνθρωπο.

Βλέπεις ό,τι σε συμφέρει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνετος, κυνικός, αλαζόνας, λιγότερο φοβικός, ανθρωπάκι περιχαρακωμένο σε μια επισφαλή και επικίνδυνη ασφάλεια.

Τόσο ασφυκτική, τόσο γεμάτη μίσος.

Τόσο αποκλεισμένη από την πραγματικότητα και τη ζώσα ζωή.

Τόσο γκρινιάρα, παρηκμασμένη, δηλητηριασμένη, εξοντωτική.

Αυτή την ερεβώδη ασφάλεια την αποθεώνεις.

Και ο θυμός σου μεγαλώνει, γιατί η οργή είναι ένα χρόνιο συναίσθημα, που τρέφεται και θεριεύει στα σκοτάδια.

Κάπως έτσι, πήξαμε στους διανοούμενους, σαν και εσένα, νέου τύπου.

Στη μετριότητα της γραφής, της προβολής και της κατασκευασμένης λάμψης, που μεσουρανεί.

Η εποχή αυτή είναι ένα χωνευτήρι «εστέτ» μετριότητας.

Από ένα τέτοιο άτομο, ανίκανο να επιδείξει, έστω ανθρώπινο, ενδιαφέρον, ενώ κινδύνευσε, πολύ κρίσιμα, η ζωή μου, και εξακολουθεί να κινδυνεύει η υγεία μου, δεν περιμένω απολύτως τίποτε.

Όπως έγραψα και στα Κουταλάκια μου: Φίλος, εραστής και επαναστάτης, γίνεσαι μόνο με πράξεις.

Εάν κρίνω από το ύφος, πιστεύω πως, συμφωνεί απολύτως μαζί μου και ο πανέμορφός μου ο Σπάικ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους