Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η Υποκρισία, Φορά τον Μανδύα της Προστασίας των Ζώων Υπάρχουν στιγμές, που η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε όριο πρόκλησης.

Στιγμές που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, επειδή χρησιμοποιούνται, όχι για να περιγράψουν την αλήθεια, αλλά για να την αποκρύψουν.

Μία από αυτές τις στιγμές είναι, όταν ακούμε εκπροσώπους ενός συστήματος, που επί χρόνια αποτυγχάνει να προστατεύσει τα ζώα, να δηλώνουν δημόσια ότι «τα ζώα δεν έχουν φωνή και εμείς είμαστε η φωνή τους». Και η πρόκληση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, όταν τέτοιες δηλώσεις αναπαράγονται, προβάλλονται και αποθεώνονται από φορείς, που εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ζώων, λες και ζούμε σε μια χώρα όπου η ευζωία αποτελεί πραγματικότητα και όχι μια διαρκώς ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Αλήθεια, ποια είναι αυτή η φωνή; Είναι η φωνή, που σιωπά μπροστά στις χιλιάδες καταγγελίες κακοποίησης, που δεν φτάνουν ποτέ σε ουσιαστική δικαίωση; Είναι η φωνή, που παρακολουθεί αμέτοχη τις φόλες και τις ευθανασίες, να θερίζουν αδέσποτα και δεσποζόμενα ζώα, σε χωριά και πόλεις; Είναι η φωνή, που επιτρέπει σε ανθρώπους να βασανίζουν, να εγκαταλείπουν, να εκμεταλλεύονται και να θανατώνουν ζώα, γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες να αντιμετωπίσουν πραγματικές συνέπειες παραμένουν περιορισμένες; Γιατί αν αυτή είναι η φωνή των ζώων, τότε τα ζώα εξακολουθούν να είναι τραγικά μόνα.

Η αλήθεια είναι, ότι τα ζώα στην Ελλάδα εξακολουθούν να βρίσκονται αντιμέτωπα με μια καθημερινότητα βίας, αδιαφορίας και εγκατάλειψης.

Παρά τους νόμους, παρά τις εξαγγελίες, παρά τις φιέστες και τα επικοινωνιακά αφηγήματα, η κατάσταση παραμένει δραματική.

Χιλιάδες αδέσποτα, γεννιούνται και πεθαίνουν στους δρόμους.

Χιλιάδες καταγγελίες, δεν οδηγούν ποτέ σε ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης.

Χιλιάδες πολίτες που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα ζώα, έρχονται αντιμέτωποι με αδιαφορία, γραφειοκρατία και θεσμικά εμπόδια.

Και όμως, την ίδια στιγμή, κάποιοι επιλέγουν να πανηγυρίζουν.

Επιλέγουν να παρουσιάζουν μια εικόνα επιτυχίας.

Να μιλούν για πρόοδο.

Να φωτογραφίζονται σε συνέδρια, ημερίδες και εκδηλώσεις.

Να ανταλλάσσουν συγχαρητήρια μεταξύ τους.

Να κατασκευάζουν μια εικονική πραγματικότητα, όπου όλα βαίνουν καλώς και όπου η προστασία των ζώων εμφανίζεται ως ένα πεδίο θεσμικού θριάμβου.

Μόνο που έξω από τις αίθουσες των εκδηλώσεων, υπάρχει ένας άλλος κόσμος.

Ο κόσμος των εθελοντών, που μαζεύουν τραυματισμένα ζώα από τους δρόμους.

Ο κόσμος των πολιτών, που πληρώνουν από την τσέπη τους κτηνιατρικά έξοδα, επειδή το κράτος απουσιάζει.

Ο κόσμος των ανθρώπων, που βλέπουν κακοποιήσεις και δεν βρίσκουν καμία ουσιαστική προστασία από τους θεσμούς.

Ο κόσμος των φιλοζωικών υποδομών, που παραμένουν ανεπαρκείς, ή ανύπαρκτες.

Αυτός είναι ο πραγματικός καθρέφτης της χώρας.

Και μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη, δεν χωρούν θριαμβολογίες.

Δεν χωρούν δημόσιες σχέσεις.

Δεν χωρά η αυτάρεσκη αυτοεπιβεβαίωση, όσων επιχειρούν να πείσουν την κοινωνία, ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά.

Διότι η προστασία των ζώων, δεν μετριέται με λόγια.

Μετριέται με αποτελέσματα.

Μετριέται από το πόσοι δράστες τιμωρούνται πραγματικά.

Μετριέται από το πόσες καταγγελίες εξετάζονται σοβαρά.

Μετριέται από το πόσα ζώα σώζονται.

Μετριέται από το αν μειώνεται η κακοποίηση, ή αν συνεχίζει να εξαπλώνεται.

Μετριέται από το αν η κοινωνία αισθάνεται ότι οι θεσμοί λειτουργούν, ή αν τους θεωρεί μέρος του προβλήματος.

Και δυστυχώς, τα στοιχεία της καθημερινότητας, δεν δικαιολογούν κανέναν πανηγυρισμό.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η αποτυχία.

Το πιο ανησυχητικό είναι η προσπάθεια ωραιοποίησής της.

Όταν η επικοινωνία αντικαθιστά την ουσία, τότε η κοινωνία παύει να βλέπει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις.

Όταν η προβολή γίνεται σημαντικότερη από τη δράση, τότε οι πολίτες μετατρέπονται σε θεατές μιας παράστασης, που παρουσιάζει την αποτυχία ως επιτυχία.

Και όταν όσοι οφείλουν να ελέγχουν την εξουσία επιλέγουν να τη χειροκροτούν, τότε χάνεται η πιο βασική προϋπόθεση κάθε δημοκρατικής διεκδίκησης: Η λογοδοσία.

Η φιλοζωία δεν είναι δημόσιες σχέσεις.

Η φιλοζωία δεν είναι φωτογραφίες.

Η φιλοζωία δεν είναι δελτία Τύπου γεμάτα αυτοθαυμασμό.

Η φιλοζωία είναι σύγκρουση με την αδιαφορία.

Είναι αποκάλυψη των παραλείψεων.

Είναι πίεση προς τους θεσμούς.

Είναι συνεχής διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών για τα ζώα.

Είναι άρνηση να αποδεχθείς ως φυσιολογικό, αυτό που είναι απαράδεκτο.

Και γι’ αυτό ακριβώς κάθε ενεργός πολίτης οφείλει να αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό, όσους παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα της πραγματικότητας.

Γιατί τα ζώα δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτητές της εξουσίας.

Έχουν ανάγκη από ανθρώπους, που θα απαιτούν περισσότερα.

Που θα ζητούν διαφάνεια.

Που θα ζητούν λογοδοσία.

Που δεν θα συμβιβάζονται με τα ελάχιστα.

Τα ζώα δεν χρειάζονται προστάτες στα λόγια.

Χρειάζονται δικαιοσύνη στην πράξη.

Χρειάζονται θεσμούς, που να λειτουργούν ανεξάρτητα από δημόσιες σχέσεις και πολιτικές σκοπιμότητες.

Χρειάζονται κοινωνία, που να μην αρκείται σε ωραίες δηλώσεις.

Χρειάζονται ανθρώπους, που να μιλούν όταν όλοι οι άλλοι σιωπούν.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζονται αλήθεια.

Την αλήθεια, ότι η κατάσταση απέχει πολύ από το να είναι ικανοποιητική.

Την αλήθεια, ότι η κακοποίηση των ζώων παραμένει εκτεταμένη.

Την αλήθεια, ότι οι μηχανισμοί προστασίας παρουσιάζουν σοβαρές αδυναμίες.

Την αλήθεια, ότι η ευζωία δεν μπορεί να επιτευχθεί με επικοινωνιακές καμπάνιες, αλλά μόνο με ουσιαστικές πολιτικές και καθημερινή εφαρμογή των νόμων.

Μέχρι να συμβούν αυτά, κάθε δήλωση περί «φωνής των ζώων», θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με το πιο αυστηρό κριτήριο: Τα αποτελέσματα.

Γιατί τα ζώα δεν ενδιαφέρονται για τίτλους, αξιώματα και δημόσιες σχέσεις.

Δεν ενδιαφέρονται για το ποιος εμφανίζεται ως σωτήρας τους.

Δεν ενδιαφέρονται για τα χειροκροτήματα.

Ενδιαφέρονται μόνο για το αν θα ζήσουν χωρίς φόβο, πόνο, εγκατάλειψη και κακοποίηση.

Και όσο αυτό το δικαίωμα παραμένει ζητούμενο για χιλιάδες ζώα σε ολόκληρη τη χώρα, τόσο η κοινωνία έχει χρέος να αμφισβητεί, να ελέγχει και να απαιτεί.

Όχι να χειροκροτεί.

Όχι να εξιδανικεύει.

Όχι να συμβιβάζεται.

Γιατί η πραγματική φωνή των ζώων, δεν είναι εκείνη που αυτοανακηρύσσεται ως τέτοια.

Η πραγματική φωνή των ζώων, είναι η αδιάκοπη απαίτηση για δικαιοσύνη, ευζωία, διαφάνεια και λογοδοσία.

Είναι η φωνή των πολιτών, που αρνούνται να συνηθίσουν την κακοποίηση.

Είναι η φωνή, όσων επιμένουν να αποκαλύπτουν τις αποτυχίες, αντί να τις κρύβουν κάτω από το χαλί. Και αυτή η φωνή δεν πρόκειται να σιωπήσει. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους