Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΕΟΤΕΡΑ ΚΑΙ... ΚΑΥΣΤΙΚΑ Πήγα λίγο στο Φαρμακείο. Έχει ένα ψηλό σκαλοπάτι εκεί που δεν το διαβαίνω αν δεν είναι μεγάλη ανάγκη.

Με εξυπηρετούν ή στην πόρτα ή στο αυτοκίνητο, μα η φαρμακοποιός κάπου έλειπε και περίμενα έξω.

Σταματάει ένα αυτοκίνητο δίπλα μου κατεβαίνει ένας θείος, έρχεται κατά πάνω μου και μπαίνει αμέσως στο ψητό. "Από ποιο Μοναστήρι είσαι;" Ευτυχώς, πάνω στην ώρα ήρθε να με εξυπηρετήσει η φαρμακοποιός, της είπα τι θέλω.

Ο θειος εκεί να ακούει ακούνητος. (Κι αν ήθελα να ρωτήσω κάτι προσωπικό ας πούμε, δεν έκανε παραπέρα ο μπάρμπας.) Φεύγει η φαρμακοποιός, μου φέρνει τα φάρμακα, στρίβω να φύγω.

Και ακούω πίσω μου θρασύτατη την ερώτηση: "Δε μου απάντησες, από ποιο Μοναστήρι είσαι;" Μου την έδωσε! Την Κυριακή δεν έδειρα, να μη δείρω και σήμερα; Προτίμησα να δείξω το καλό μου πρόσωπο (ακόμα), άντε και με λίγη ξινίλα. "Και γιατί πρέπει να σας απαντήσω; Εγω σας ρώτησα από πού ήρθατε και πού πάτε;" "Μπορεί να θέλω να έρθω να ανάψω ένα κεράκι" μου λέει ο θείτσος με το ίδιο ανακριτικό πείσμα. "Είναι μακριά" του είπα και αμέσως το μετάνιωσα.

Έπρεπε να τον δείρω τώρα... Μέσα μου έβραζα.

Ήθελα να αρχίσω εγώ την ανάκριση, να τον ζαλίσω με ερωτήσεις του τύπου "Είσαι άνθρωπος της εκκλησιάς, δηλαδή;", "έχεις γυρίσει όλες τις εκκλησίες της περιοχής και όλα τα Μοναστήρια;", "έχεις πάει Μετέωρα;", "έχεις πάει Ιεροσόλυμα;", "πού δεν πήγες ακόμα για προσκύνημα", "έχεις ανάψει παντού κεριά;", "μόνο το δικό μου Μοναστήρι λείπει που δεν προσκύνησες;" Έτσι να τον σκάσω ντάλα μεσημέρι με έναν ήλιο που έκαιγε κατακούτελα, να χρειαστεί γιατρό για να συνέλθει από το σοκ... Πάλι καλούλα ήμουν.

Αποχώρησα απλά, αφήνοντάς τον με την απορία.

Γύρισα σπίτι μουρμουρίζοντας "Τι στο καλό έχει πάθει ο κόσμος και δε μαζεύει τους τρελούς του;" Άνοιξα το λάπτοπ, είπα να δω κάποια βίντεο να ενημερωθώ τι γίνεται στον κόσμο.

Μπήκα στο βίντεο ενός που τον θεωρούσα τουλάχιστον σοβαρό και νορμάλ άνθρωπο. και ξαφνικά, έπεσα σε ένα κείμενο που σχολίαζε πώς "κάνανε γυναικεία μόδα την ασχήμια" π.χ. για το ντύσιμο, τα τατουάζ, το βάψιμο μαλλιών κλπ και τελείωνε με αυτή την "υπέροχη, πανέμορφη, ευγενέστατη, πολιτισμένη" φράση: "τα απενοχοποιημένα ξύγκια" (για τις γυναίκες μιλούσε, οι άντρες όλοι fit, να εξηγιόμαστε) Είχα μπει σε κανάλι σοβαρού ανθρώπου, έτσι νόμιζα.

Που τελείωσε την εκπομπή του με ευχές του Χριστού και της Παναγίας... Τι το' θελες, αδερφέ; Ο Χριστός και η Παναγία πουθενά δε φέρθηκαν σε άνθρωπο με τέτοια υποτίμηση.

Το ότι τυγχάνει αυτό να αφορά μόνο τις γυναίκες, να μη θίξω τον μισογυνισμό σου σε όλο του το μεγαλείο... Μην αναφέρεις άγια και όσια στο κανάλι σου.

Πες την πίκρα σου άνετα, αλλά μην τα ανακατεύεις όλα μαζί.

Δεν ταιριάζουν.

Να μη μείνω στο ότι δε σου πέφτει εσένα λόγος τι φοράει και τι κάνει ο καθένας, για αυτή την τελευταία σου φράση για τα ξύγκια, θα στην πω κι εγώ τώρα.

Προσωπικά, κυριούλη, μάθε πως πάσχω η ίδια από νοσηρή παχυσαρκία χρόνια.

Να σε πληροφορήσω πως την οφείλω σε άσχετη ενδοκρινολόγο που μου είχε αλλάξει τα φώτα με τη λάθος θεραπεία. (Δεν το λέω εγώ, οι γιατροί μου το βρήκαν, δυστυχώς όχι εγκαίρως). Να σου πω, αν και δεν είμαι υποχρεωμένη, πως λόγω αναπηρίας κινητικής δεν μπορώ να γυμναστώ και λόγω άλλων παθήσεων οι προσπάθειες χρόνων με διατροφική προσπάθεια έχουν αποτύχει.

Συνέχεια βρίσκομαι στην προσπάθεια.

Όχι για κάποιους σαν και εσάς που σχολιάζετε χωρίς ντροπή και με απάνθρωπη απέχθεια την ασθένεια κάποιου, αλλά για μένα, για την υγεία μου.

Νομίζω πως όσοι συμπάσχουν από το ίδιο νόσημα, κατανοούν πλήρως τι ακριβώς λέω.

Σε σας τους δυο άντρηδες, όμως, που σχολιάζατε, θα σας πω αυτό που μου είπε κάποτε μια νοσηλεύτρια, όταν της παραπονέθηκα για την κακία πολλών: "Εγώ τους το τονίζω συχνά, αδερφή μου.

Κανείς μας να μη θεωρεί την υγεία του δεδομένη." Δε θα σας χαρακτηρίσω.

Η ντροπή και για τον μισογυνισμό και για την αναφορά με αποστροφή σε μια ασθένεια που ταλαιπωρεί πολλούς έως θανάτου, είναι όλη δική σας, "κύριοι"! Τρίτο επεισόδιο.

Πήγα κάπου και μετά από μερικά βήματα που χρειάστηκε να κάνω, κάθισα.

Δυστυχώς δεν μπορώ πιο πολλά. "Τι να κάνουμε; Τα πόδια... Θα ξαποστάσω και θα σηκωθώ", είπα σε μια πολύ γνωστή μου με πτυχία (και έχουσα και μπόλικη ευσέβεια βεβαίως βεβαίως) που βρισκόταν στον χώρο και έτρεχε πάνω κάτω για δουλειές. "Και εμείς έχουμε πόδια, αλλά δεν το λέμε" μου απαντάει με ύφος και φεύγει ξανά με γρήγορο βηματισμό να προλάβει κάτι.

Μια άλλη κυρία που έτυχε εκεί και έβλεπε την αναπηρία μου, κούνησε το κεφάλι της με νόημα... "Τελικά, καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς"! Και πώς λέει το τραγούδι; "Όχι, θα κάτσω να σκάσω, όχι θα κάτσω να σκάσω... Τι λες καλέ, τι λες καλέ που θα πεθάνωωωω" Έχω αποφασίσει τελευταία, αντί να πληγώνομαι με λάθος συμπεριφορές που στο κάτω κάτω δεν είναι δικές μου, να το επιστρέφω με χιούμορ και να γελάω.

Τι άλλο να κάνω με τόσο πολιτισμό που ρέει στις φλέβες του Νεοέλληνα και μάλιστα... του θρήσκου Νεοέλληνα; Ένα συμπέρασμα πάντως το έβγαλα.

Οι γυναίκες φταίμε για όλα.

Ακόμα και όταν χαλάμε την αισθητική κάποιων, ακόμα και όταν δεν έχουμε πόδια, υγεία, υποταγή σε βλάκες, συμμόρφωση με τα γούστα κάθε "άντρα". Για να μην ξεφύγω, προτείνω να εντρυφήσουμε λιγάκι περισσότερο στις ταμπελίτσες που ανάρτησα.

Και... ας γελάσουμε λίγο ακόμα με τα χάλια μας... για να μην κλάψουμε.

Την αγάπη μου, γη! Π. Μ. ΜΙΑ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: *Και όχι, αγαπητοί που ειρωνεύεστε την παχυσαρκία.

Το παρακάτω το έβαλα για αστείο.

Φυσικά, δε σας εύχομαι να το ζήσετε.

Είναι ασθένεια η παχυσαρκία και πέρα από το αστείο, σε κανέναν δεν εύχομαι να περάσει όσα περνάω εδώ και χρόνια... *Όσο για το ότι σας πειράζει μόνο στις γυναίκες, αυτό, ναι, σας το καταλογίζω ως ρατσισμό και μάλιστα άθλιο, γιατί υποκρίνεστε κιόλας και κρύβεστε και πίσω από τη θρησκεία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους