Η αδιαφορία για τα αδέσποτα δεν ξεκινά όταν ένα ζώο βρεθεί πεινασμένο στον δρόμο. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τα γραφεία των δήμων. Από τις θέσεις ευθύνης που δίνονται σε ανθρώπους χωρίς γνώση, χωρίς...
Η αδιαφορία για τα αδέσποτα δεν ξεκινά όταν ένα ζώο βρεθεί πεινασμένο στον δρόμο.
Ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τα γραφεία των δήμων.
Από τις θέσεις ευθύνης που δίνονται σε ανθρώπους χωρίς γνώση, χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς την παραμικρή αίσθηση του τι σημαίνει διαχείριση και προστασία ζώων.
Όταν βάζεις σε καίριες θέσεις ανθρώπους που δεν μπορούν να οργανώσουν ούτε τα στοιχειώδη, μην περιμένεις να λύσουν ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα.
Οι στειρώσεις μένουν στα χαρτιά, οι καταγγελίες μπαίνουν στα συρτάρια, τα αδέσποτα πολλαπλασιάζονται και οι εθελοντές παλεύουν μόνοι τους να καλύψουν τα κενά της δημοτικής ανικανότητας.
Τα αδέσποτα δεν υποφέρουν από έλλειψη νόμων.
Υποφέρουν από έλλειψη ανθρώπων με ικανότητα, γνώση και διάθεση να εφαρμόσουν αυτούς τους νόμους.
Και όσο οι θέσεις ευθύνης μοιράζονται με κομματικά ή προσωπικά κριτήρια αντί για αξιοκρατία, οι δρόμοι θα γεμίζουν ζώα που κανείς από τους «υπεύθυνους» δεν θέλει να βλέπει.
Η μεγαλύτερη κακοποίηση πολλές φορές δεν είναι η πράξη. Είναι η αδιαφορία. Και στην περίπτωση των αδέσποτων, η αδιαφορία έχει ονοματεπώνυμο, γραφείο και σφραγίδα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους