Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εκδίωξη του Κιρ Στάρμερ από τη θέση του Βρετανού Πρωθυπουργού είναι ένα τεκμήριο της αναλωσιμότητας των προσώπων στην εποχή κυριαρχίας της πολιτικής επικοινωνίας.

Και η αγωνία για την αντικατάσταση προσώπων στην εξουσία αφορά τόσο τους κομματικούς μηχανισμούς, όσο και τους ψηφοφόρους.

Οι βαριές απώλειες στις τοπικές εκλογές και οι χαμηλές δημοσκοπικές καταγραφές των Εργατικών τους τελευταίους μήνες ενεργοποίησαν το σήμα κινδύνου στο κόμμα, το οποίο προχώρησε στην ευθεία αμφισβήτηση του Αρχηγού.

Παράλληλα, η βιασύνη του παρατεταμένα πιεσμένου εκλογικού σώματος να βιώσει καλύτερες οικονομικές συνθήκες περιόρισε τον διαθέσιμο χρόνο για τον Στάρμερ και άνοιξε τη συζήτηση για τη διαδοχή του.

Η πτώση του Στάρμερ υπογραμμίζει τη σημασία της αναλωσιμότητας των προσώπων γιατί η αλήθεια είναι ότι ως Πρωθυπουργός τήρησε ορισμένες από τις βασικές υποσχέσεις του προγράμματός του -όπως η εισαγωγή του Νόμου για τα Δικαιώματα των Ενοικιαστών, ο οποίος κατάργησε τις εξώσεις χωρίς υπαιτιότητα, ή ο Νόμος για τα Δικαιώματα στην Απασχόληση που έχει επίσης προσφέρει ενισχυμένα δικαιώματα για τους εργαζομένους, με δικαίωμα σε επίδομα ασθενείας από την πρώτη ημέρα και άλλες προστασίες.

Η αντίστασή του στην πίεση του Ντόναλντ Τραμπ να εμπλακεί η Βρετανία στον πόλεμο στο Ιράν ευθυγραμμίστηκε με τη θέση της κοινής γνώμης.

Ο ρυθμός ανάπτυξης, παρότι αρνητικός, καταγράφεται ως ψηλότερος άλλων οικονομιών της Δύσης.

Ο αριθμός των διαθέσιμων κοινωνικών κατοικιών αυξήθηκε κατά 350.000, η λίστα αναμονής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας μειώθηκε κατά κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες και ο αριθμός των μεταναστών που εγκαταλείπουν τη χώρα είναι μεγαλύτερος του αριθμού αυτών που εισέρχονται.

Προφανώς η σύγκριση προσδοκίας και πραγματικότητας δεν ευνοεί τον Στάρμερ, καθώς όλοι οι δείκτες είναι μόνο οριακά βελτιωμένοι.

Όμως είναι βελτιωμένοι.

Απλώς κανείς «δεν μπορεί να περιμένει» στην εποχή των αναλώσιμων ηγετών. Από τη χθεσινή συζήτηση στο Evening Report του One Channel με τον Renato Lekka.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους