Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ Κάποτε αφελής, κάποτε ανόητος, κάποτε κι ευφυής, πότε σε λόγια στηριγμένος, πότε σε όνειρα, προσόρμισε σε όλες σχεδόν τις φάσεις του χρόνου του: Ένα γέρικο δέντρο.

Ωστόσο, πολλά, συλλογίζονταν, θα κριθούν από τον καιρό.

Αν οι επερχόμενες βροχές είναι ήρεμες, έλεγε, κι ο ίδιος δεν ήξερε ποιοί νέοι κλώνοι μπορεί να ετοίμαζαν μέσα του άνθη και φύλλα.

Κι αυτό που ποτέ δεν κατάλαβε ήταν πως είχε σχηματιστεί κι ένα δεύτερο στρώμα ζωής λίγο λίγο στα βάθη του.

Ένα στρώμα σκληρό από πόνους, που έπεφταν ο ένας τους πάνω στον άλλο, διαρκώς.

Κάτι ανάλογο με ορυχείο λιγνίτη, που κάποτε θα 'λιωνε όπως ο πάγος· και τότε θα φύτρωναν σε όλη την έκταση μέσα του, μαύρα λουλούδια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους