Βρετανία: Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη επενδύσεων – Είναι η έλλειψη λόγων για να επενδύσει κανείς Η συζήτηση για την οικονομική στασιμότητα της Βρετανίας περιστρέφεται όλο και περισσότερο γύρω από...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την κυβέρνηση των Εργατικών, αλλά και για μια μεγάλη μερίδα οικονομολόγων που υποστηρίζουν ενεργότερο ρόλο του κράτους, η απάντηση στην αναιμική ανάπτυξη είναι απλή: περισσότερες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις.

Όμως η πραγματικότητα ίσως είναι πολύ πιο σύνθετη. Η Βρετανία καταγράφει σήμερα το χαμηλότερο επίπεδο επιχειρηματικών επενδύσεων μεταξύ των χωρών της G7. Μάλιστα, η τελευταία φορά που οι επιχειρηματικές επενδύσεις της χώρας ξεπερνούσαν τον μέσο όρο των ανεπτυγμένων οικονομιών ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν την εποχή που πρωθυπουργός ήταν ακόμη ο Τζον Μέιτζορ.

Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει πολλούς πολιτικούς και οικονομολόγους στο συμπέρασμα ότι το κράτος πρέπει να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο, καλύπτοντας το επενδυτικό κενό που αφήνει η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Η επιστροφή της θεωρίας του «επενδυτικού κράτους» Μία από τις πιο γνωστές υποστηρίκτριες αυτής της προσέγγισης είναι η οικονομολόγος Μαριάνα Ματσουκάτο, η οποία εδώ και χρόνια υποστηρίζει ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι πρωτίστως αποτέλεσμα επενδύσεων και ότι το κράτος οφείλει να λειτουργεί ως καταλύτης της διαδικασίας.

Σύμφωνα με τη λογική αυτή, η οικονομία δεν αναπτύσσεται επειδή υπάρχουν ευκαιρίες κέρδους, αλλά επειδή το κράτος δημιουργεί τις συνθήκες για νέες επενδύσεις μέσω δαπανών, κινήτρων και στρατηγικών παρεμβάσεων.

Πρόκειται για μια άποψη που παραπέμπει άμεσα στην κεϋνσιανή παράδοση, σύμφωνα με την οποία οι αγορές αδυνατούν από μόνες τους να εξασφαλίσουν το επίπεδο επενδύσεων που απαιτείται για διατηρήσιμη ανάπτυξη.

Οι υποστηρικτές αυτής της σχολής θεωρούν ότι το πραγματικό εμπόδιο για τη βρετανική οικονομία δεν είναι η φορολογία, η γραφειοκρατία ή το μέγεθος του κράτους, αλλά η απροθυμία των κυβερνήσεων να δαπανήσουν περισσότερα χρήματα.

Το μάθημα της σοσιαλιστικής Πολωνίας Η ιδέα ότι η αύξηση των επενδύσεων αρκεί από μόνη της για να δημιουργήσει ανάπτυξη δεν είναι καινούργια. Ο Πολωνός οικονομολόγος Μίχαλ Καλέτσκι υποστήριζε ότι οι καπιταλιστικές οικονομίες πάσχουν από χρόνια υποεπένδυση και ότι το κράτος πρέπει να παρέμβει για να καλύψει το κενό.

Η θεωρία αυτή εφαρμόστηκε σε μεγάλο βαθμό στη σοσιαλιστική Πολωνία της μεταπολεμικής περιόδου.

Κατά τη διάρκεια του περίφημου Εξαετούς Σχεδίου, οι επενδύσεις έφτασαν στο 32,6% του εθνικού εισοδήματος, ποσοστό υπερδιπλάσιο από εκείνο που παρατηρούνταν στις δυτικές οικονομίες της εποχής.

Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν η οικονομική απογείωση.

Αντίθετα, η χώρα βυθίστηκε ακόμη περισσότερο σε ελλείψεις, αναποτελεσματικότητα και κακή κατανομή πόρων.

Το ιστορικό αυτό παράδειγμα δείχνει ότι οι επενδύσεις δεν αποτελούν από μόνες τους εγγύηση ευημερίας.

Οι επενδύσεις ακολουθούν τις ευκαιρίες Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι προηγείται: οι επενδύσεις ή οι ευκαιρίες ανάπτυξης; Πολλοί φιλελεύθεροι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η κυρίαρχη πολιτική αφήγηση αντιστρέφει τη σχέση αιτίου και αποτελέσματος.

Όπως έχει επισημάνει ο Βρετανός οικονομολόγος Andrew Lilico, “οι επενδύσεις δεν δημιουργούν ανάπτυξη· οι ευκαιρίες ανάπτυξης δημιουργούν επενδύσεις”. Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν επειδή κάποιος τις προτρέπει να το κάνουν.

Επενδύουν όταν πιστεύουν ότι μπορούν να αποκομίσουν μελλοντικά κέρδη.

Και αυτό ακριβώς φαίνεται να λείπει σήμερα από τη βρετανική οικονομία.

Οι επενδυτές φοβούνται το μέλλον Η αβεβαιότητα γύρω από τη φορολογική πολιτική αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους πολλά επενδυτικά κεφάλαια παραμένουν επιφυλακτικά απέναντι στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι συζητήσεις για φόρους στον πλούτο, έκτακτες εισφορές και επιβαρύνσεις στην περιουσία έχουν ενισχύσει την ανησυχία ότι το φορολογικό βάρος θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια.

Παράλληλα, το μέγεθος του βρετανικού κράτους συνεχίζει να διογκώνεται.

Το δημόσιο χρέος αγγίζει πλέον τα 2,98 τρισεκατομμύρια λίρες, ενώ οι υποχρεώσεις που δημιουργούν το συνταξιοδοτικό σύστημα, οι κοινωνικές παροχές και οι δαπάνες υγείας αυξάνονται διαρκώς.

Για πολλούς επενδυτές, το ερώτημα δεν είναι αν θα χρειαστούν νέοι φόροι, αλλά πότε θα επιβληθούν.

Όταν οι πολιτικοί αντικαθιστούν την αγορά Οι επικριτές της στρατηγικής των Εργατικών υποστηρίζουν ότι η υπερβολική έμφαση στις δημόσιες επενδύσεις οδηγεί συχνά σε λανθασμένη κατανομή κεφαλαίων.

Όταν οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται από πολιτικούς αντί για την αγορά, τα κριτήρια συχνά παύουν να είναι οικονομικά και γίνονται πολιτικά.

Ένας επιχειρηματίας που επενδύει σε λάθος δραστηριότητα χάνει τα χρήματά του.

Αντίθετα, ένας υπουργός ή ένας δημόσιος οργανισμός σπανίως υφίσταται προσωπικό κόστος για μια αποτυχημένη επένδυση δισεκατομμυρίων.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι απλώς το ύψος των επενδύσεων, αλλά το ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν.

Ανάπτυξη με περισσότερα χρήματα ή με περισσότερη εμπιστοσύνη; Η κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ έχει υιοθετήσει το σύνθημα “επενδύσεις, επενδύσεις, επενδύσεις” ως βασικό μοχλό ανάπτυξης.

Ωστόσο, οι επικριτές της θεωρούν ότι η χώρα δεν πάσχει από έλλειψη διαθέσιμων κεφαλαίων, αλλά από έλλειψη εμπιστοσύνης.

Οι επιχειρήσεις δεν αποφεύγουν να επενδύσουν επειδή δεν υπάρχουν κρατικά προγράμματα.

Αποφεύγουν να επενδύσουν επειδή δεν γνωρίζουν ποιο θα είναι το φορολογικό και ρυθμιστικό περιβάλλον των επόμενων ετών.

Υπό αυτό το πρίσμα, η λύση δεν βρίσκεται σε μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, αλλά στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα προσφέρει σταθερότητα, προβλεψιμότητα και κίνητρα για την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου.

Διότι οι επενδύσεις δεν γεννούν από μόνες τους την ανάπτυξη. Είναι η προσδοκία της ανάπτυξης που γεννά τις επενδύσεις. Γ.Π. https://www.greece2day.org/politiki-ikonomia/3241638_vretania-to-provlima-den-inai-i-ellipsi-ependiseon-inai-i-ellipsi-logon-gia-na-ependisi-kanis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους