Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1974 - Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΓΛΑΥΚΟΣ Κείμενο Kyriacos Hadjittofis Ιούλιος. Οι Τούρκοι κάνουν απόβαση στην Κερύνεια.

Ο κόσμος το μαθαίνει, ο ένας ειδοποιεί τον άλλον... «Πρέπει να φύγουμε... Ήρθαν από τη θάλασσα...» Μια μονογονιός, η Στέλλα η δασκάλα, παίρνει βιαστικά τα μωρά της.

Το ένα πέντε χρονών... το άλλο έξι και μισό.. Πανικός... Να πάμε πού; Πώς; Αυτοκίνητα μηδέν.

Μαζεύονται γυναίκες, μωρά, γέροι... Οι άντρες πρέπει να πάνε να πολεμήσουν... Κάποιες από αυτές ζητούν καταφύγιο στο ξενοδοχείο DOME της Κερύνειας. Πανικός. Χαμός. Κλάματα.

Τι θα γίνει; Πού πάμε; Το ξενοδοχείο μέλλει να γίνει το σπίτι τους για τους επόμενους έξι μήνες.

Η κάθε γυναίκα αναλαμβάνει έναν ρόλο, μια δουλειά.

Πρέπει να ζήσουν.

Έχουν μωρά, παππούδες, γιαγιάδες, αρρώστους.

Ούτε τα χάπια τους δεν έφεραν.

Έφυγαν με τα ρούχα που φορούσαν... Πυτζάμες. Παντόφλες.

Το βουητό των αεροπλάνων... Οι βόμβες... Οι ριπές των όπλων στον αέρα... Τα μωρά κλαίνε.

Οι μανάδες χαμένες.

Μανάδες 20 χρονών, 30 χρονών... Μωρά και αυτές... Η κυρία Στέλλα αναλαμβάνει δασκάλα όλων των μωρών.

Τα χωρίζει σε τάξεις.

Βιβλία μηδέν.

Τετράδια, μολύβια, πίνακες, κιμωλίες... τίποτα.

Κι όμως, τα μωρά πρέπει να μάθουν.

Οι μήνες περνούν... Ο Γλαύκος μαζί με τον Φοίβο, μωρά ακόμη, ανίκανοι να καταλάβουν το μέγεθος της καταστροφής, ψαρεύουν με γυμνά χέρια καλαμάρια κάθε μέρα.

Γύρω τους κόλαση.

Αυτά χαρούμενα στην παραλία. Ο Γλαύκος Κληρίδης επισκέπτεται την περιοχή μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη. «Όσοι θέλετε, σήμερα θα σας πάρω μαζί μου στις ελεύθερες περιοχές.» Η κυρία Στέλλα αρνείται.

Τα μωρά εδώ τη χρειάζονται, όντας δασκάλα τους. Μένει.

Ναι, μένει με κίνδυνο τη ζωή τη δική της και των μωρών της.

Μένουν μέχρι τον Δεκέμβριο.

Ακολούθως όλοι μεταφέρονται στον Μπέλλαπαϊς, όπου μένουν περίπου άλλο ένα χρόνο.

Τα μωρά πολλά.

Η κυρία Στέλλα δεν προλαβαίνει να τα διδάξει όλα.

Εκπαιδεύει έφηβες κοπέλες, τους δίνει υλικό για να διδάξουν τα πιο μικρά. ->>>>>- Την πιο κάτω φωτογραφία με την κυρία Στέλλα και τον Γλαύκο βρήκα χθες τυχαία στο Facebook. Συγκλονίστικα... Πρωί πρωί σήμερα, 4 η ώρα Κύπρου χαράματα, τον πήρα τηλέφωνο στη Νέα Υόρκη.

Η κυρία Στέλλα και η μάνα μου πέθαναν με τον καημό της επιστροφής, από καρκίνο, σε ηλικία γύρω στα 58...Είπαμε πολλά...!! Τέλος πάντων.. Το παιδάκι της φωτογραφίας με τα καλαμάρια στο ξενοδοχείο DOME είναι σήμερα ένας από τους κορυφαίους πιανίστες της Jazz στον πλανήτη.

Κι όμως... Η πολιτεία απούσα.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στη σπουδαία συγγραφέα, ποιήτρια και ερευνήτρια κυρία Στέλλα Σπύρου, που είχα την τεράστια τιμή να γνωρίσω και να συνεργαστώ.

Αιώνια της η μνήμη. 🙏🏻🕯️ Από Kyriacos Hadjittofis Guitarist-KTH Music Glafkos Kontemeniotis Fivos Kontemeniotis Leto Kontemeniotou Katerina Kadi Ioanna Kontemeniotis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους