Ιστορίες από την λίμνη Σκυλίσια γέννα Ήταν ξημερώματα μιας Αυγουστιάτικης Κυριακής στην λίμνη μετά την πρώτη μεγάλη πανσέληνο όταν αντίκρυσα έκπληκτος έξω από το τροχόσπιτο που κοιμόμουν μια αδέσποτη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν γνώριζα τον ακριβή αριθμό κουταβιών γιατί η κακόμοιρη μετατοπιζόταν κι άφηνε σκόρπια εδώ κι εκεί τα μικρά της.

Αρχικά νόμιζα ότι τα κουτάβια ήταν τέσσερα τα οποία είχε προφυλαγμένα κάτω από το δασύτριχο τσομπάνικο σώμα της.

Καθώς μετακινήθηκα προς το μεγάλο τραπέζι με τις παλέτες είδα να σέρνονται άλλα τέσσερα με κλειστά μάτια στην σκιά ενός δέντρου και μέχρι να γυρίσω πίσω στην εγκυμονούσα , δύο ακόμη εισέρχονταν στην ζωή πέφτοντας σαν βουτηχτές από τον ματωμένο της υμένα.

Γύρισε την μουσούδα της με τον πιο φυσικό τρόπο κι έφαγε όλο τον όμφάλιο λώρο που την ένωνε με τα νεοφερμένα ζωντανά.

Έγλυψε με την τεράστια γλώσσα της ότι είχε απομείνει πάνω στα τρυφερά δέρματα κάνοντας πιο αστραφτερό το τρίχωμα τους περνώντας τα απαραίτητα αντισώματα στα νεογνά που απολάμβαναν ανήμπορα την αρχέγονη μητρική φροντίδα.

Απέφυγα να την βοηθήσω μαζεύοντας τα γιατί γνώριζα ότι ήταν σημαντικό να τα πάρει η ίδια για να κρατήσουν τη μυρωδιά της.

Αρχικά πανικοβλήθηκα από το πλήθος της γέννας συν το γεγονός ότι πέρα από την μητέρα τους Τζιούντι -όνομα από γερμανική περσόνα -στον χώρο της λίμνης όπου εργαζόμουν έρχονταν κι άλλοι δύο θαμώνες , ο Ζήκος και η Βαλέρια. Ο Ζήκος ήταν ένας μικρόσωμος άσπρος με μαύρα στίγματα πανέξυπνος ημίαιμος κρητικός ιχνηλάτης ο οποίος επειδή είχε κακοποιηθεί μικρός δε σε άφηνε να τον πλησιάσεις ακόμα κι αν του έδινες το καλύτερο κομμάτι κρέας.

Αυτό ήταν και το μεγάλο του προσόν που κατάφερνε να επιβιώνει από τον κίνδυνο του κρυφού μπόγια που εξαφάνιζε τα σκυλιά επί πληρωμή στην περιοχή.

Όταν τον φώναζες γύριζε με το ίδιο ύφος του γνωστού μπακαλόγατου της ταινίας που ήταν έτοιμος να ξεστομίσει ..."δεν πας στο διάολο κι εσύ " κι έτσι βαφτίστηκε Ζήκος.

Το όνομα της μπεζόχρωμης και φιλικής Βαλέριας που με το που σε έβλεπε έπεφτε ανάσκελα για να την χαιδέψεις ,προέκυψε από την περιέργεια ενός μικρού παιδιού που ήθελε να μάθει τα ονόματα των σκυλιών . Όταν απάντησα στις πρώτες δύο ερωτήσεις για τα ονόματα τους ήρθε και η τρίτη ερώτηση από το εξάχρονο κοριτσάκι ..."κι αυτό το σκυλάκι πως το λένε" ...έμεινα για λίγο σε αμηχανία και με τον ίδιο τρόπο τη ρώτησα ..."εσένα πως σε λένε?"... "Βαλέρια" ... -"ε λοιπόν και το σκυλάκι αυτό θα το πούμε Βαλέρια"... της απάντησα και χάρηκε τόσο πολύ που πήγε να το πει με ενθουσιασμό στην μητέρα της.

Ο ζωικός πληθυσμός στην λίμνη είχε μεγαλώσει γεωμετρικά καθώς στον ίδιο χώρο φιλοξενούσε δεκατέσσερις χήνες και μια γαλόπαπια που σου σπάραζε την καρδιά να την βλέπεις μόνη της καθώς είχε χάσει το ταίρι της από τις επιθέσεις αλεπούδων και το άλλο κοπάδι την απομόνωσε σαν ανεμβολίαστη.

Η επισκεψιμότητα στην λίμνη για αναψυχή και δραστηριότητες μέρα με την μέρα ανέβαινε και έμοιαζε η όχθη με τα κιόσκια σαν μια υπαίθρια μίνι κιβωτός του Νώε. Η Τζιούντι ολημερίς μετέφερε τα κουτάβια της εδώ κι εκεί για να τα προστατεύσει από τους τυχόν κινδύνους.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο και πιο ενδιαφέρον μάθημα να παρατηρείς το μητρικό ένστικτο να εκτυλίσσεται με τόσο απλό και μεθοδικό τρόπο μπροστά στα μάτια σου.

Ένας θηλυκός Σίσυφος πηγαινοερχόταν καθημερινά με το κάθε κουτάβι σαν βράχο στο στόμα της, από την κουφάλα του δέντρου στα σκιασμένα κιόσκια κι από εκεί στο κάτω μέρος από το τροχόσπιτο.

Τα τάιζε με απίστευτη υπομονή και πόνο καθώς οι θηλές της μάτωναν από το θήλασμα των κουταβιών.

Τρία από αυτά ήταν τα πιο γιγαντόσωμα που εμπόδιζαν με τον όγκο τους τα υπόλοιπα να πιαστούν από τους μαστούς της μάνας τους και απέμειναν νηστικά.

Τότε η Τζούντι τα έπαιρνε και τα χώριζε σε δυό ομάδες σε διαφορετικά μέρη για να μπορεί να τα ταϊζει χωρίς δυσκολία και μάλιστα το πιο αδύναμο το άφηνε μόνο του για να το φροντίζει με μεγαλύτερη στοργή.

Ήταν στιγμές που πονούσε τόσο πολύ από το θήλασμα που αναγκάζονταν να ξεχνά τους τρόπους καλής συμπεριφοράς κι ανέβαινε πάνω στο τραπέζι για να τα αποφύγει ενώ αυτά προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να την φτάσουν σαν Σομαλοί πειρατές που επιτίθενται σε εμπορικό πλοίο.

Το πιο γιγαντόσωμο ήταν το αγαπημένο μου.

Ένα θηλυκό ασπρόμαυρο κουτάβι που για χατήρι μιας φίλης μου εις μνήμης του δικού της σκυλιού της δώσαμε το όνομα Λέντα.

Ο θηλυκός λέοντας.

Αρχικά όπως προανέφερα πανικοβλήθηκα υπερβολικά καθώς η λιμνίσια οικογένεια μου αυξήθηκε τόσο πολύ κι έπρεπε να συντηρώ με χρήματα την διατροφή της Τζούντι.

Ταυτόχρονα έπρεπε να έχω τον νου μου να μην συμβεί το οποιοδήποτε ατύχημα στα μικρά κουτάβια που κρυβόταν και κοιμόταν οπουδήποτε και το πιο δύσκολο να προσέχω τον κάθε νεοαφιχθέντα αρσενικό σκύλο που επισκεπτόταν με τον δεσπότη του την λίμνη . Το ένστικτο για προστασία της Τζούντι χτύπαγε κόκκινο και δεν δίσταζε να επιτίθεται σε τεράστιους σκύλους που δεν τολμούσες ούτε να τους πλησιάσεις.

Ένα πρωινό πριν ξεκινήσει η δουλειά στην λίμνη καθόμουν με έναν φίλο όπου πολύ εμπιστευτικά μου εξήγησε ότι ήδη είχα αποκτήσει μεγάλο πρόβλημα με τα αδέσποτα κουτάβια και ότι όταν θα αρχίσουν να τρέχουν η κατάσταση στη λίμνη θα γίνει ανυπόφορη τόσο για τους επισκέπτες που θα ενοχλούνται όσο και για εμένα να φροντίζω για την τροφή και τις ακαθαρσίες τους.

Η βασική τακτική των κυνηγών που προστατεύουν τις μάνες από την πολυπληθούσα εγκυμοσύνη ήταν η ευθανασία των περισσοτέρων νεογνών πριν ανοίξουν τα μάτια , την πρώτη εβδομάδα κρατώντας τα δύο ή τρία πιο γερά για να τραβήξουν με το θηλασμό το γάλα της μάνας που θα έκανε ζημιά αν παρέμεινε μέσα της.

Μάλιστα αυτά που επιλέγονταν για την κυριαρχική τους φύση ήταν αυτά που αντιδρούσαν με δάγκωμα όταν τους τράβαγες το αυτί.

Έμεινα έκπληκτος μ'αυτή την πληροφορία το πως αναγνωρίζεται η κυριαρχικότητα του ισχυρού και πικρογέλασα μνημονεύοντας την παιδική μου ηλικία όταν ένας εκνευριστικός θείος μου έρχόταν κρυφά πίσω από τα κοντοκουρεμένα κεφάλια μας και μας χτύπαγε κάνοντας τόξο τον αντίχειρα και βέλος τον δείκτη που εκτιναζόταν με δύναμη στα αυτιά μας.

Ήμουν ο μόνος που τόλμαγε να σφίξει τις γροθιές του και να ζητήσει εκδίκηση για τα κόκκινα αυτιά του, άσχετα αν μετά τα έκανα σετ με τα κόκκινα μάγουλα από τις ανάστροφες που έπεφταν αδικαιολογήτος.

Ήξερα από πρώτο χέρι ότι η βοήθεια από την υπηρεσία του Δήμου ήταν ανεπαρκής καθώς οι καταγγελίες για εξαφάνιση σκυλιών ,η δυσφήμιση της διοίκησης στα τηλεοπτικά πάνελ για κακοποίηση και οι σωρηδόν παραβάσεις ήταν γνωστές σε πανελλήνια εμβέλεια.

Τα τηλεφωνήματα που είχαν γίνει σε φιλοζωικές οργανώσεις για παραλαβή δεν είχαν τελεσφορήσει γιατί το πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα ήταν σε έξαρση . Μου ήταν αδιανόητο να επιτρέψω ακούσια ή εκούσια την θανατική τους ποινή κι αποφάσισα να επομιστώ τις δυσκολίες της στέγης και διατροφής τους ελπίζοντας ότι στους επόμενους μήνες θα υιοθετηθούν από ανθρώπους που αγαπάνε τα ζώα.

Αναλογιζόμενος τον πανέμορφο τόπο της λίμνης την ηρεμία και την χαρά που μου έδινε απλόχερα κερδίζοντας με την εργασία μου τα προς το ζείν θεώρησα ότι είχα ηθική υποχρέωση να προστατεύσω μόνος μου όλα αυτά τα αδέσποτα κατοικίδια που η μοίρα για αδιευκρύνιστους λόγους τα έφερε στο δρόμο μου.

Ήταν όπως κι εγώ οι κάτοικοι της λίμνης.

Η σκέψη αυτή μου έδωσε μεγάλη δύναμη να βρώ το κουράγιο να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που θα ερχόταν στο μέλλον.

Στις σιωπηλές στιγμές των δειλινών αναδυόνταν από τα νερά της λίμνης μια φωνή που επιβεβαίωνε στο ένστικτό μου μια μυστική συμφωνία .Η προστασία των ζώων γινόταν ένας συναισθηματικός δεσμός μεταξύ μας, κι εγώ αναπόσπαστο κομμάτι της όλης δημιουργίας που απολάμβανα ενεργειακά με όλες τις αισθήσεις μου έναν μικρό επίγειο παράδεισο.. Λουκάς... Υγ Το κείμενο της ανάρτησης το ανέσυρα από τις παλιές ιστορίες της λίμνης ως χρονογράφημα για να υπενθυμίσω στους επισκέπτες και όσους δεν γνωρίζουν ότι τα αδέσποτα της λίμνης είναι μια παθογένεια που έχει αφήσει αδιάφορα και ως ένα σημείο επιτηδευμένα ο Δήμος Ζηρού υπό την ηγεμονία του Καλαντζή που έγινε γνωστός ο Δήμος Ζηρού στο πανελλήνιο για την ανεπάρκεια και την κατάντια απέναντι στα αδέσποτα και συνέχισε με την ίδια επιτυχία από τους νυν αρμόδιους επι του θέματος.

Η δική μου προσπάθεια με την σημαντική υποστήριξη κάποιων φιλόζωων της περιοχής ήταν να διατηρήσουμε στην ζωή αυτές τις ψυχές όταν οι υπεύθυνοι αμείβονται για να βρίσκουν λύσεις μετατόπισης του προβλήματος.

Όσοι έρχεστε στην λίμνη να θυμάστε ότι πρέπει να αποδεχτείτε φιλικά τα αδέσποτα της λίμνης προσφέροντας λίγη τροφή για να κερδίσετε την συμπάθεια τους γιατί αποτελούν πλέον μέρος της ή να ζητήσετε από τους υπεύθυνους του Δήμου τις εξηγήσεις για την ανεύθυνη εγκατάλειψη τους. Δεν απολογούμαι απλά διευκρινίζω για όσους θέλουν να εστιάσουν σωστά στο πρόβλημα με τα αδέσποτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους