Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε χρειάζομαι. Κάτω από το φως σε χρειάζομαι. Στο σκοτάδι σε χρειάζομαι.

Στο κρύο σε χρειάζομαι.

Στη ζέστη σε χρειάζομαι.

Στη μοναξιά- εσένα.

Στο πλήθος- εσένα.

Παντού εσένα.

Παντού εσύ.

Εσύ κι εγώ… κι όμως τι παράξενο τέλος η αγάπη μας.

Εγώ σε χρειάζομαι.

Εσύ δεν με χρειάζεσαι.

Κάτω από το φως δεν με χρειάζεσαι.

Στο σκοτάδι ίσως με θυμάσαι.

Στη ζέστη με ξεχνάς.

Στη μοναξιά- εσύ.

Και οι άλλοι γύρω σου.

Στο πλήθος εσύ, οι άλλοι, κι εγώ.

Εγώ πουθενά.

Εσύ παντού.

Εγώ παρών στον πόνο.

Εσύ παρούσα στην απουσία μου.

Και όσο σε φωνάζω πιο δυνατά, τόσο πιο σιωπηλά φεύγεις.

Σε ψάχνω στα φώτα που ανάβουν και σβήνουν, στα δωμάτια που δεν άντεξαν ποτέ το «μαζί», στις λέξεις που είπαμε μισές και στις σιωπές που είπαν τα υπόλοιπα.

Σε χρειάζομαι όπως χρειάζεται η νύχτα το φεγγάρι, κι όμως εσύ είσαι φως που δεν γυρίζει πίσω.

Δεν με κοιτάς πια όπως πριν.

Ή ίσως με κοιτάς -αλλά όταν δεν σε κοιτάζω εγώ.

Και εγώ μένω εδώ, σε ένα «αύριο» που έγινε «κάποτε», σε ένα «θα» που δεν πρόλαβε να γίνει «τώρα». Εσύ παντού- σε πρόσωπα που δεν είναι εσύ, σε φωνές που δεν έχουν τη δική σου ανάσα.

Εγώ εδώ- να μετράω τις επιστροφές σου που δεν ήρθαν ποτέ, να μαθαίνω τη σιωπή σου σαν δεύτερη γλώσσα.

Και τελικά καταλαβαίνω: δεν ήταν ότι δεν με χρειαζόσουν, ήταν ότι δεν σε χρειάστηκα ποτέ εγώ.

Παρόλες τις πεποιθήσεις και τις σπάνιες ανάγκες, έμεινα να πιστεύω σε κάτι πιο μεγάλο από εμάς.

Λες και η αγάπη θα τολμούσε ποτέ να είναι κάτι απλό, κάτι μικρό, κάτι ασήμαντο, κάτι τυχαίο.

Μα ήταν εκεί.

Στο μικρό.

Στο αθόρυβο.

Στο καθημερινό.

Σ’ αυτά που περνούσαν χωρίς να τα κοιτάμε.

Κι όμως ήταν όλα. Και εμείς δεν τα είδαμε. ~~ Παντού εσύ, πουθενά εγώ - Κική Κωνσταντίνου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους