Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αποστολή Αυτοκτονίας του 1942: Ο Παράτολμος Αεροπόρος που Βρέθηκε να Κλαίει στις Λάσπες, Νομίζοντας ότι Κατέστρεψε την Αμερική Το έτος ήταν 1942 και η Αμερική βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Το Περλ Χάρμπορ κάπνιζε ακόμα, ο στόλος της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας φάνταζε ανίκητος και ο αμερικανικός λαός αναζητούσε απεγνωσμένα ένα σημάδι ελπίδας – οποιοδήποτε σημάδι ότι μπορούσαν να αμυνθούν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα τρόμου, στα απόκρυφα επιτελεία του στρατού, γεννήθηκε ένα σχέδιο τόσο παράλογο που έμοιαζε με σίγουρη αυτοκτονία.

Ο αντισυνταγματάρχης Τζέιμς «Τζίμι» Ντούλιτλ στεκόταν στο κατάστρωμα του αεροπλανοφόρου USS Hornet, κοιτάζοντας μια σειρά από βομβαρδιστικά B-25 Mitchell.

Αυτά τα τεράστια, δικινητήρια αεροσκάφη ξηράς δεν είχαν σχεδιαστεί ποτέ για να απογειώνονται από το μικρό, κυματιζόμενο κατάστρωμα ενός πλοίου στη μέση του ωκεανού.

Οι μηχανικοί είχαν περάσει εβδομάδες αφαιρώντας κάθε γραμμάριο περιττού βάρους.

Έβγαλαν τους βαριούς ασυρμάτους και αντικατέστησαν τα πίσω πολυβόλα με βαμμένα μαύρα κοντάρια σκούπας, απλώς και μόνο για να τρομάζουν τα εχθρικά καταδιωκτικά.

Το πρωί της 18ης Απριλίου 1942, η αποστολή μετατράπηκε σε εφιάλτη.

Ένα ιαπωνικό περιπολικό εντόπισε την αμερικανική δύναμη κρούσης ενώ απείχαν ακόμα 650 μίλια από τις ακτές – 150 μίλια μακρύτερα από το προγραμματισμένο.

Αν απογειώνονταν τώρα, τα καύσιμα δεν θα αρκούσαν για να φτάσουν στις ασφαλείς ζώνες της Κίνας.

Αν δεν απογειώνονταν, ολόκληρος ο στόλος θα γινόταν εύκολη λεία για τους Ιάπωνες. Ο Ντούλιτλ δεν δίστασε.

Μπήκε στο πρώτο αεροπλάνο.

Το κατάστρωμα σκαμπανέβαζε άγρια σε κύματα 10 μέτρων.

Είχε στη διάθεσή του μόλις 142 μέτρα διαδρόμου – λιγότερο από το ένα τρίτο αυτού που χρειαζόταν κανονικά ένα B-25. Μαρσάρισε τους κινητήρες μέχρι που ολόκληρο το πλοίο άρχισε να τρέμει.

Καθώς η πλώρη βυθίστηκε σε ένα τεράστιο κύμα, άφησε τα φρένα.

Το βαρύ βομβαρδιστικό όρμησε μπροστά και απογειώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, λίγα μόλις εκατοστά πριν το τέλος του καταστρώματος, προκαλώντας τις ιαχές χιλιάδων ναυτών.

Άλλα δεκαπέντε αεροπλάνα τον ακολούθησαν στον γκρίζο ουρανό, πετώντας μόλις 15 μέτρα πάνω από τα κύματα για να αποφύγουν τα ραντάρ.

Όταν έφτασαν πάνω από το Τόκιο, ο ήλιος έλαμπε. Οι Ιάπωνες πολίτες στο έδαφος τους χαιρετούσαν, νομίζοντας ότι ήταν δικά τους αεροπλάνα.

Μέχρι που άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες.

Το ψυχολογικό σοκ για την Ιαπωνία ήταν βιβλικό.

Για πρώτη φορά, κατάλαβαν ότι ήταν ευάλωτοι.

Όμως για τον Ντούλιτλ και τους 80 άνδρες του, η αληθινή κόλαση μόλις άρχιζε.

Ξεμένοντας από καύσιμα μέσα σε μια τρομερή καταιγίδα πάνω από την Κινεζική Θάλασσα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα αεροπλάνα τους στο σκοτάδι, πάνω από κατεχόμενα εδάφη. Ο Ντούλιτλ έπεσε με το αλεξίπτωτο μέσα σε έναν λασπωμένο ορυζώνα υπό καταρρακτώδη βροχή.

Κάθισε στις λάσπες, κοιτάζοντας τα συντρίμμια του αεροπλάνου του, και ξέσπασε σε κλάματα.

Ήταν απολύτως βέβαιος ότι η αποστολή είχε αποτύχει παταγωδώς.

Είχε χάσει και τα 16 αεροσκάφη, δεν ήξερε αν οι άνδρες του ήταν ζωντανοί και περίμενε ότι με την επιστροφή του θα περνούσε από στρατοδικείο.

Δεν μπορούσε όμως να φανταστεί ότι την ίδια στιγμή, στην πατρίδα του, το όνομά του γραφόταν ήδη στην ιστορία με χρυσά γράμματα, ούτε πίστευε την τρομακτική εκδίκηση που θα εξαπέλυαν οι Ιάπωνες, η οποία θα κόστιζε τη ζωή σε 250.000 αθώους... Διαβάστε τη συγκλονιστική συνέχεια για το πώς αυτή η «αποτυχία» άλλαξε την έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα σχόλια! 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους