Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φανταστείτε μια Ελλάδα των δεκαετιών '80 και '90, όπου η τηλεόραση ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του σπιτιού.

Τα βράδια, οικογένειες ολόκληρες μαζεύονταν γύρω από τη γυάλινη οθόνη για να δουν τον αγαπημένο τους παρουσιαστή να φιλοξενεί σταρ.

Ήταν μια εποχή που το χαμόγελο ήταν υποχρεωτικό.

Μια εποχή που η ευγένεια και η ελαφριά κουβέντα ήταν τα διαβατήρια για την επιτυχία.

Μια εποχή που κανείς – μα κανείς – δεν τολμούσε να σπάσει τους άγραφους κανόνες της σόουμπιζ.

Μέχρι που εμφανίστηκε ΕΚΕΙΝΟΣ.

Το όνομά του; Αλέξανδρος Φωκάς.

Για το ευρύ κοινό, ήταν ένας απλός ηθοποιός του σινεμά, με ένα περίεργο, γωνιώδες πρόσωπο και ένα βλέμμα που σε έκανε να νιώθεις ότι μόλις του είχες κάνει τη μεγαλύτερη προσβολή.

Αλλά για τους τηλεοπτικούς παραγωγούς και τους παρουσιαστές, ήταν κάτι πολύ χειρότερο: ήταν ο εφιάλτης τους.

Ήταν ο άνθρωπος που ήρθε για να καταστρέψει τη γιορτή.

Η πρώτη του εμφάνιση στη θρυλική εκπομπή του Μάρκου Βασιλείου έμεινε στην ιστορία. Ο Μάρκος, με το αστραφτερό του σακάκι και το πλατύ, δοκιμασμένο χαμόγελό του, τον υποδέχτηκε με τη γνωστή ζεστασιά: "Αλέξανδρε, τι ωραία που σε βλέπω! Πώς είσαι; Είσαι υπέροχος!" Και τότε, ο Αλέξανδρος τον κοίταξε.

Όχι με ευγένεια.

Όχι με σεβασμό.

Αλλά σαν να ήταν ένα έντομο πάνω στο τραπέζι του. "Καλέ μου Μάρκο," απάντησε με μια φωνή επίπεδη, σχεδόν βαριεστημένη, "η ερώτησή σου είναι τόσο ρηχή που με προσβάλλει.

Δεν είμαι υπέροχος.

Είμαι ένας άνθρωπος που μόλις ταλαιπωρήθηκε από τον θόρυβο της διπλανής πολυκατοικίας, που έφαγε ένα άθλιο γεύμα και που τώρα κάθεται εδώ, κάτω από αυτά τα φώτα που με τυφλώνουν, για να διαφημίσει μια ταινία που ούτε η ίδια η παραγωγή της δεν πιστεύει." Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική.

Το κοινό στο στούντιο κρατούσε την αναπνοή του. Ο Μάρκος, ο ατρόμητος Μάρκος, έχασε για πρώτη φορά τον ρυθμό του.

Το χαμόγελό του πάγωσε, αλλά μέσα από τα μάτια του άστραψε κάτι που λίγοι κατάλαβαν: όχι θυμός, αλλά μια ακατανίκητη περιέργεια.

Εκείνη τη στιγμή, ο Μάρκος κατάλαβε.

Δεν είχε απέναντί του έναν αγενή σταρ.

Είχε μπροστά του έναν επαναστάτη.

Έναν ιδιοφυή τρελό που είχε κάνει την περσόνα του, το να είναι "ο δύστροπος", το σημαντικότερο καλλιτεχνικό του έργο.

Οι επόμενες εμφανίσεις του Φωκά έγιναν θεσμός.

Παραπονιόταν για τη μουσική της μπάντας.

Έλεγε ότι το μακιγιάζ τον έκανε να μοιάζει με κλόουν.

Αρνιόταν να απαντήσει σε εύκολες ερωτήσεις.

Κάθε φορά, ο κόσμος παραληρούσε.

Τα γράμματα που έφταναν στο κανάλι ήταν γεμάτα οργή. "Αγενής!" "Απαίσιος!" "Διώξτε τον!" Οι εφημερίδες τον έβγαζαν "στριφνό", "δύσκολο", "νάρκισσο". Οι παραγωγοί, πιεζόμενοι από τους χορηγούς, άρχισαν να τον αποφεύγουν. "Ο Φωκάς είναι πρόβλημα," ψιθύριζαν στα πλατό. "Μην τον ξαναφέρετε." Αλλά ο Αλέξανδρος συνέχισε. Αήττητος.

Είχε βρει τον ρόλο της ζωής του και δεν επρόκειτο να τον εγκαταλείψει.

Σε μια εκπομπή, έφτασε στο σημείο να προσλάβει έναν κωμικό για να υποδυθεί τον δικηγόρο του.

Ο "δικηγόρος" εισέβαλε στο πλατό εντελώς έξαλλος, φωνάζοντας ότι θα κινηθεί νομικά εναντίον του παρουσιαστή και του καναλιού επειδή ο Φωκάς είχε "προσβληθεί" από μια ερώτηση.

Το κοινό, οι τεχνικοί, ακόμα και ο παρουσιαστής, έμειναν με το στόμα ανοιχτό.

Ήταν αληθινό; Ήταν φάρσα; Ο Αλέξανδρος, ψύχραιμος σαν βράχος, παρακολουθούσε το χάος που είχε δημιουργήσει.

Το θέατρο μέσα στο θέατρο.

Το παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι.

Κανείς, μα κανείς, δεν κατάλαβε την αλήθεια.

Και τότε, το 1990, ήρθε η μεγάλη ανατροπή.

Μια ταινία του σπουδαίου Φίλιππου Αλεξιάδη έκανε πρεμιέρα.

Ο τεράστιος Μιχάλης Πρωτοψάλτης υποδυόταν έναν σκληρό αστυνομικό που κυνηγούσε... ποιον άλλον; Τον Αλέξανδρο Φωκά! Αλλά εδώ ήταν το κυνήγι. Ο Φωκάς δεν έπαιζε τον βλοσυρό κακό.

Έπαιζε έναν τρομοκρατημένο, νευρικό λογιστή.

Μια φιγούρα τόσο αδύναμη, τόσο αμήχανη, που η αντίθεση με τον Πρωτοψάλτη ήταν κωμική και δραματική ταυτόχρονα.

Εκεί, μέσα στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας, οι κριτικοί είδαν επιτέλους την αλήθεια.

Το νεκρό του βλέμμα, η ακρίβεια των παύσεών του, η ατάραχη φωνή του μέσα στο χάος – δεν ήταν αγένεια.

Ήταν μεγαλοφυΐα. "Ο Φωκάς είναι μαέστρος της παύσης!" έγραψαν. "Μια μοναδική υποκριτική περσόνα!" Οι ίδιοι κριτικοί που τον είχαν λιθοβολήσει για χρόνια, τώρα τον αποθέωναν.

Αλλά εκείνος, ο παλιός καλός Αλέξανδρος, δεν άλλαξε.

Συνέχισε να εμφανίζεται στην τηλεόραση, το ίδιο σκυθρωπός, το ίδιο αρνητικός να παίξει το παιχνίδι.

Μόνο που τώρα, ο κόσμος άρχισε να υποψιάζεται... Ένα βράδυ, σε μια ειδική εκπομπή αφιερωμένη σε εκείνον, ο παρουσιαστής του επιτέθηκε με μια ερώτηση που όλοι περίμεναν: "Αλέξανδρε, μετά από τόσα χρόνια, γιατί ήσουν πάντα τόσο δύστροπος; Γιατί δεν χαμογελούσες ποτέ;" Ο Αλέξανδρος κοίταξε την κάμερα.

Για πρώτη φορά, το βλέμμα του ήταν ήρεμο, σχεδόν γαλήνιο.

Ήταν η στιγμή της αλήθειας.

Ήταν η στιγμή που ο κόσμος θα καταλάβαινε τα πάντα.

Έσκυψε μπροστά, και με εκείνη την παγωμένη, ατάραχη φωνή του, είπε: "Κύριε, δεν ήμουν ποτέ δύστροπος.

Πάντα ήμουν χαρούμενος." Μια σιωπή βαρύτερη και από του τάφου έπεσε στο στούντιο.

Τι εννοούσε; Ήταν χαρούμενος; "Απλά αποφάσισα να σταματήσω να παίζω το παιχνίδι," συνέχισε με ένα ανεπαίσθητο, σχεδόν ανύπαρκτο, χαμόγελο. "Να σταματήσω να χαμογελάω επειδή το απαιτεί το σενάριο.

Ήθελα να δω αν υπάρχει κάποιος, έστω ένας, έξω εκεί, που μπορεί να κοιτάξει πίσω από το προσωπείο..." ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, η εκπομπή διακόπηκε.

Τα φώτα στο στούντιο έσβησαν για ένα δευτερόλεπτο.

Ο ήχος χάθηκε.

Και όταν η εικόνα επέστρεψε, ο Αλέξανδρος Φωκάς δεν ήταν πια στην πολυθρόνα του.

Στη θέση του, υπήρχε ένα σημείωμα.

Ένα απλό, λευκό χαρτί, γραμμένο με το χέρι του.

Κανείς δεν είδε πώς έφυγε.

Κανείς δεν κατάλαβε τι είχε συμβεί.

Το μόνο που έγραφε πάνω ήταν: "Το αστείο, στο τέλος, είναι πάντα σε βάρος εκείνων που δεν γελούν πρώτοι." ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΩΚΑΣ, ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ... 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους