Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΛΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ Υπάρχει ένα παράδοξο στην ελληνική πολιτική ζωή σε σχέση με την επιλογή των κομμάτων.

Πολλοί πολίτες διαβάζουν τις θέσεις κομμάτων όπως της «Κοινωνίας Αξιών», συμφωνούν με μεγάλο μέρος των προτάσεών της, αναγνωρίζουν την ποιότητα των στελεχών της, εκτιμούν τη σοβαρότητα του λόγου της και παραδέχονται ότι δεν καταφεύγει σε λαϊκισμούς, ψεύτικες υποσχέσεις ή κομματικές κραυγές.

Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης, στρέφονται αλλού.

Στρέφονται σε εκείνους που υπόσχονται τα πάντα στους πάντες.

Σε εκείνους που φωνάζουν περισσότερο.

Σε εκείνους που καλλιεργούν φόβους, ψευδαισθήσεις και εύκολες ελπίδες.

Σε εκείνους που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως εργαλείο προσωπικής προβολής, ως θέαμα και όχι ως ευθύνη έναντι της κοινωνίας.

Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί η χώρα παραμένει εγκλωβισμένη στα ίδια προβλήματα.

Βεβαίως, μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Επί χρόνια προβάλλουν σχεδόν αποκλειστικά όσους παράγουν θόρυβο.

Αναζητούν την ατάκα αντί της σκέψης, τη σύγκρουση αντί του επιχειρήματος, το σύνθημα αντί της πρότασης.

Αντιμετωπίζουν την πολιτική ως τηλεοπτικό προϊόν και όχι ως δημόσια λειτουργία.

Όταν όμως ένα πολιτικό κόμμα επιμένει να παρουσιάζει αναλυτικές προτάσεις για την οικονομία, την επιχειρηματικότητα, την κοινωνική πολιτική, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, την παιδεία, στην αγροτική πολιτική και την περιφεριακή ανάπτυξη, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους θεσμούς, η προβολή του συχνά περιορίζεται στις πιο άβολες μεταμεσονύκτιες ώρες στην καλύτερη περίπτωση και στα λιγότερο δημοφιλή μέσα.

Δεν είναι τυχαίο.

Οι κραυγές πουλάνε περισσότερο από τα επιχειρήματα και οι εντυπώσεις περισσότερο από την αλήθεια.

Όμως η αλήθεια είναι ακόμη πιο ενοχλητική. Τα ΜΜΕ δεν δημιουργούν μόνα τους τη ζήτηση.

Την ακολουθούν.

Αν οι πολίτες απαιτούσαν σοβαρότητα, θα προβαλλόταν η σοβαρότητα.

Αν αναζητούσαν προγράμματα, θα κυριαρχούσαν τα προγράμματα.

Αν επιβράβευαν την τεκμηρίωση, θα είχε μεγαλύτερη θέση στον δημόσιο διάλογο.

Η «Κοινωνία Αξιών» δεν είναι ένα κόμμα που δημιουργήθηκε ευκαιριακά γύρω από ένα πρόσωπο ή μια συγκυρία.

Δημιουργήθηκε το 2013, με πολλή μελέτη και δουλειά και συνεχίζει μέχρι σήμερα με συνέπεια στις αρχές και στις θέσεις του.

Είναι ίσως το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που επένδυσε συστηματικά στην πολιτική παιδεία των στελεχών του, ιδρύοντας την Ακαδημία Πολιτικής «Αλέξανδρος Παπαναστασίου», γιατί πιστεύει ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα αλλά λειτούργημα που απαιτεί γνώση, κατάρτιση και ευθύνη.

Δεν χρηματοδοτείται από κρατικές επιχορηγήσεις ούτε από αδιαφανείς μηχανισμούς εξουσίας.

Στηρίζεται αποκλειστικά στις συνδρομές και στις εθελοντικές εισφορές των μελών και των φίλων του.

Παρά τα περιορισμένα μέσα του, κατάφερε με χρηστή διαχείριση να αποκτήσει λιτά πλην όμως λειτουργικά ιδιόκτητα γραφεία στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς δανεισμό και χωρίς χρέη.

Την ίδια στιγμή, τα μεγάλα κόμματα που εναλλάσσονται επί δεκαετίες στην εξουσία έχουν συσσωρεύσει τεράστια δάνεια και υποχρεώσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που δεν μπορούν να τις αποπληρώσουν, τα οποία αποτελούν διαχρονικά αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Αξίζει λοιπόν να αναρωτηθούμε: Αν ένα κόμμα μπορεί να διαχειριστεί με διαφάνεια και υπευθυνότητα τα δικά του οικονομικά, γιατί να θεωρείται λιγότερο αξιόπιστο από εκείνους που απέτυχαν να διαχειριστούν ακόμη και τα οικονομικά των ίδιων των κομμάτων τους; Τα στελέχη της Κοινωνίας Αξιών προέρχονται από την πραγματική οικονομία, την εργασία, τις επιστήμες, την επιχειρηματικότητα, τις Ένοπλες Δυνάμεις, την εκπαίδευση και την κοινωνία των πολιτών.

Είναι άνθρωποι που δοκιμάστηκαν στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή τους πριν εκτεθούν στην πολιτική.

Δεν ζουν από την πολιτική.

Δεν έκαναν καριέρα μέσα από κομματικούς μηχανισμούς.

Δεν αντιμετωπίζουν το κράτος ως πεδίο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Και όμως, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, συχνά επιβραβεύεται περισσότερο ο επαγγελματίας πολιτικός από τον καταξιωμένο και έντιμο επαγγελματία που εισέρχεται στην πολιτική για να προσφέρει.

Πολλοί πολίτες δηλώνουν ότι επιθυμούν αξιοκρατία, διαφάνεια, εντιμότητα και λογοδοσία.

Όταν όμως έρχεται η ώρα της επιλογής, συχνά προτιμούν τα πρόσωπα που αναπαράγουν ακριβώς το σύστημα το οποίο δημόσια καταγγέλλουν.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν αρκεί να κατηγορούμε τα κόμματα.

Δεν αρκεί να κατηγορούμε τα ΜΜΕ.

Δεν αρκεί να κατηγορούμε το πολιτικό σύστημα.

Οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν και εμείς, ως πολίτες, ανταμείβουμε τελικά εκείνες ακριβώς τις συμπεριφορές που δηλώνουμε ότι απορρίπτουμε.

Γιατί όταν η σοβαρότητα τιμωρείται, όταν η γνώση περιθωριοποιείται, όταν η συνέπεια απαξιώνεται και όταν η πολιτική μετατρέπεται σε πεδίο εξυπηρέτησης πελατειακών συμφερόντων και σε διαγωνισμό εντυπώσεων, τότε δεν αποτυγχάνει μόνο ένα κόμμα.

Αποτυγχάνει η συλλογική μας κρίση και μαζί της η ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Και τότε δεν δικαιούμαστε να κατηγορούμε μόνο τους άλλους.

Οφείλουμε να κοιτάξουμε και τον καθρέφτη.

Γιατί ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής δημοκρατίας δεν είναι ότι λείπουν οι σοβαρές πολιτικές προτάσεις. Είναι ότι συχνά αρνούμαστε να τις επιλέξουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους