Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πτολεμαίδα, έξω από το σπίτι μου και την δεύτερη πατρίδα μου, στην περιοχή της Μαυροπηγής, έπεσαν πρόσφατα οι τελευταίοι γίγαντες μιας ολόκληρης εποχής.

Οι τεράστιοι εκσκαφείς των λιγνιτωρυχείων της Δυτικής Μακεδονίας, ανατινάχθηκαν και μετατράπηκαν σε παλιοσίδερα, κλείνοντας με εκκωφαντικό τρόπο ένα κεφάλαιο της σύγχρονης βιομηχανικής ιστορίας της Ελλάδας.

Για δεκαετίες, η Δυτική Μακεδονία σήκωσε στις πλάτες της το βάρος της ηλεκτροδότησης της χώρας.

Οι εργαζόμενοι στα ορυχεία και στους σταθμούς παραγωγής, δημιούργησαν τεράστιο κοινωνικό πλούτο.

Σήμερα, όμως, η ανταμοιβή τους είναι η ανεργία, η ερήμωση και οι ανατινάξεις των υποδομών που έχτισαν.

Το πιο προκλητικό είναι ότι όλα αυτά, παρουσιάζονται σαν "πρόοδος". Πρόοδος όμως για ποιον? Για τα νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν τον λογαριασμό του ρεύματος? Για τους μικρούς επαγγελματίες που βλέπουν το ενεργειακό κόστος να καταπίνει το εισόδημά τους? Για τις τοπικές κοινωνίες που χάνουν θέσεις εργασίας και παραγωγικές δραστηριότητες? Ή μήπως για τους ενεργειακούς ομίλους που συνεχίζουν να καταγράφουν κέρδη, ενώ ο λαός πληρώνει όλο και ακριβότερα ένα αγαθό που θα έπρεπε να είναι κοινωνικό δικαίωμα? Η ανατίναξη των εκσκαφέων της Μαυροπηγής είναι η φωτογραφία μιας ολόκληρης πολιτικής.

Μιας πολιτικής που θεωρεί το κέρδος σημαντικότερο από τις κοινωνικές ανάγκες.

Που αντιμετωπίζει την ενέργεια όχι σαν δημόσιο αγαθό, αλλά σαν εμπόρευμα.

Οι γίγαντες της Μαυροπηγής δεν κατέρρευσαν από τα εκρηκτικά.

Κατέρρευσαν από τις πολιτικές επιλογές που υπηρέτησαν διαδοχικά η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουν όνομα οι ένοχοι, είτε αρέσει, είτε όχι.

Η τοπική κοινωνία τα γνωρίζει όλα από πρώτο χέρι και τα αναδεικνύει.

Η υπόλοιπη Ελλάδα, μάλλον κοιμάται.

Βλέπουμε μια χώρα να καταστρέφει παραγωγικές δυνατότητες που πλήρωσε ο λαός της, και να αγοράζει ακριβότερα, όσα μπορούσε να παράγει η ίδια.

Για κάποιους ήταν απλώς παλιά μηχανήματα.

Για χιλιάδες εργαζόμενους, για τους κατοίκους, για μια ολόκληρη περιοχή και για κάθε Έλληνα φορολογούμενο, ήταν ένα κομμάτι του εθνικού πλούτου, που χτίστηκε με τον ιδρώτα γενιών.

Οι εκσκαφείς αυτοί δεν ήταν ιδιωτική περιουσία κανενός.

Αγοράστηκαν, συντηρήθηκαν και λειτούργησαν με χρήματα του ελληνικού λαού.

Για δεκαετίες αποτέλεσαν την καρδιά της ηλεκτροπαραγωγής της χώρας, εξασφαλίζοντας ενεργειακή επάρκεια και από τα φθηνότερα ηλεκτρικά τιμολόγια στην Ευρώπη.

Και σήμερα? Σήμερα οι ίδιες οι υποδομές που κάποτε παρήγαγαν ελληνική ενέργεια, καταστρέφονται, ενώ τα ελληνικά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις πληρώνουν πανάκριβα το ηλεκτρικό ρεύμα.

Η χώρα εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, εκτεθειμένη στις διεθνείς κρίσεις, στις κερδοσκοπικές διακυμάνσεις των αγορών και στις γεωπολιτικές αναταράξεις.

Οι γιγαντιαίοι αυτοί εκσκαφείς, είχαν ύψος που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούσε τα 50 μέτρα, βάρος χιλιάδων τόνων και δυνατότητα εξόρυξης χιλιάδων κυβικών μέτρων υλικού ανά ώρα.

Αποτελούσαν από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά μηχανήματα που λειτούργησαν ποτέ στην Ελλάδα.

Πώς φτάσαμε στο σημείο να ανατινάζουμε παραγωγικό εξοπλισμό που πληρώθηκε από τον ελληνικό λαό? Ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτής της επιλογής? Πόσο θα κοστίσει στη χώρα η απώλεια τεχνογνωσίας, θέσεων εργασίας και ενεργειακής αυτάρκειας? Και τελικά, ποιος θα λογοδοτήσει για το γεγονός, ότι μια περιοχή που για δεκαετίες ηλεκτροδοτούσε την Ελλάδα και θυσιάστηκαν ανθρώπινες ζωές, το κατάφεραν τελικά και την έσβησαν από τον χάρτη???

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους