Ποιος άνθρωπος θα έκανε το σήμα της νίκης πάνω από τον θάνατό του; Και ποιος άνθρωπος θα έδινε την ίδια τη ζωή του αν η απόφαση της διάλυσης της κοινότητας των Προσφύγων δεν ισούταν με θάνατο, αν δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος άνθρωπος θα έκανε το σήμα της νίκης πάνω από τον θάνατό του; Και ποιος άνθρωπος θα έδινε την ίδια τη ζωή του αν η απόφαση της διάλυσης της κοινότητας των Προσφύγων δεν ισούταν με θάνατο, αν δεν ήταν ένα ζήτημα ζωής και θανάτου; Και ποιοι άνθρωποι δε θα συγκινούνταν, σπάραζαν, συνθλίβονταν από την εικόνα ενός ανθρώπου που οδηγείται σε αυτή την κατάσταση στο νοσοκομείο; Ποιος άνθρωπος μπορεί να μην σπαράζει από ένα ενήλικο σώμα 36 κιλών που κρέμεται από μια κλωστή και συνεχίζει; Ποιος μπορεί να μην ανατριχιάζει από τον διαρκή άρνηση ενός ανθρώπου να σιτιστεί ακόμα και εκείνη τη στιγμή που ο εγκέφαλος του αρχίζει να σβήνει και το σώμα του να τρώει το ίδιο του το σώμα; Μόνο καθίκια και καθάρματα δεν σπαράζουν αυτές τις ώρες.

Γνωστά καθίκια και γνωστά καθάρματα.

Η εικόνα του Αρίστου είναι εκείνη η συγκλονιστική υπενθύμιση πως οι ζωές μας δεν έχουν νόημα αν δεν συνεχίσουν να είναι αληθινές ζωές.

Αυτές οι πράξεις αντίστασης που δέος προκαλούν, αποζητούν από εμάς να αποδείξουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια της συνοδοιπορίας του αγώνα.

Αν κάποιοι μας δείχνουν πως αν είναι να μας πάρει ο θάνατος, ας μας πάρει με αξιοπρέπεια, εμείς πρέπει να απαντήσουμε να κερδίσει η ζωή.

Η ζωή μαζί τους.

Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε. Οργή και θλίψη – δέος και βαθιά συγκίνηση. Via Βάλια Τσιριγώτη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους