[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Δυσκολεύομαι λίγο να γράψω κάτι εδώ όταν φεύγει από τη ζωή κάποιος που ήταν πολύ κοντά μου. Το βρίσκω lame: Να πενθείς και από κάτω διάφοροι να σου πατάνε καρδούλες, "νοιάζομαι" και θλιμμένα emoticon...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυσκολεύομαι λίγο να γράψω κάτι εδώ όταν φεύγει από τη ζωή κάποιος που ήταν πολύ κοντά μου.

Το βρίσκω lame: Να πενθείς και από κάτω διάφοροι να σου πατάνε καρδούλες, "νοιάζομαι" και θλιμμένα emoticon πριν προχωρήσουν στο επόμενο ποστ κάποιου άσχετου το οποίο θα απεικονίζει ξεκαρδιστικά meme ή θα περιέχει βιντεάκια με σκύλάκια και γατάκια.

Πρέπει όμως να μιλήσεις.

Οι περισσότεροι στο FB τον γνωρίζατε ως Iskar Azif.

Ως έναν τύπο τον οποίο είτε λάτρευες είτε μισούσες.

Μερικές φορές και τα δύο συγχρόνως.

Έναν άνθρωπο πάντως, ο οποίος αν και παντελώς άγνωστος και χωρίς καν να χρησιμοποιεί το αληθινό του όνομα, είχε καταφέρει να κατεβάσει δύο φορές κόσμο στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς να έχει πίσω του κάποιο κόμμα.

Είναι άδικο όμως.

Γιατί ο Στάθης ήταν κάτι πολύ παραπάνω από την διαδικτυακή αυτή περσόνα. Ο Στάθης ήταν ένας άνθρωπος καλόκαρδος, δίκαιος, έντιμος, ευαίσθητος, ταλαντούχος με ανήσυχο πνεύμα και μια εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ.

Και για μένα,ένας πολύτιμος φίλος εδώ και σαράντα χρόνια. Ο Στάθης ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας Στάικου.

Μιας οικογένειας με την οποία σε όλη μου τη ζωή έκανα πολύ περισσότερες καλοκαιρινές διακοπές από ό,τι με τους γονείς μου.

Στο σπίτι στις Λιβανάτες, το μέρος για το οποίο σας μιλάω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.

Η καρδιά του τελικά δεν άντεξε.

Το απόγευμα της Κυριακής, ένας άλλος καλός φίλος της ίδιας παρέας μου έστειλε ένα μήνυμα: "Το έμαθες για τον Στάθη;" Το σοκ ήταν αβάσταχτο.

Και δεν είναι μόνο ο άφατος πόνος της απώλειας.

Είναι ο φόβος.

Η ματαιότητα της ύπαρξης.

Ένας κοντινός άνθρωπος σου δεν υπάρχει πια.

Ποιος θα είναι ο επόμενος; Πότε; Με σφιγμένα δόντια κρατάω ζωντανές τις ατελείωτες όμορφες στιγμές που έζησα μαζί του.

Αγώνες σε μπάλα- μπάσκετ- πινγκ πονγκ (όπως λέγαμε μεταξύ μας) μέχρι και το πρόσφατο καλοκαίρι, ποτά στα cult μπαρ της περιοχής και πολύωρες συζητήσεις για τα πάντα στο θρυλικό κιόσκι του σπιτιού.

Μέσα μου βέβαια ξέρω πως ένα κομμάτι της δικής μου ζωής δεν θα ξαναείναι ποτέ το ίδιο. Υ.Γ. Θα παρακαλούσα όχι σχόλια από κάτω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences