Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα πουλιά δεν κρατούν χάρτες… Τα πουλιά δεν κρατούν χάρτες, δεν ανοίγουν δρόμους πάνω στο χαρτί, δεν μετρούν αποστάσεις, δεν φοβούνται το άγνωστο του ουρανού.

Κι όμως, κάθε φορά βρίσκουν τον δρόμο τους.

Φεύγουν όταν πρέπει να φύγουν, επιστρέφουν όταν έρθει η ώρα, πετούν μέσα από ανέμους και σύννεφα, χωρίς να κρατούν τίποτε άλλο παρά μόνο το ένστικτο που τους χάρισε ο Δημιουργός.

Κι εμείς οι άνθρωποι, πολλές φορές, κρατούμε χάρτες, σχέδια, υπολογισμούς, φόβους, ανασφάλειες και ερωτήματα.

Θέλουμε να ξέρουμε από πριν πού θα πάμε, τι θα συναντήσουμε, ποιος θα είναι μαζί μας και αν θα αντέξουμε τη διαδρομή.

Μα η ζωή δεν μας τα φανερώνει όλα από την αρχή.

Μας δίνει ένα βήμα κάθε φορά.

Ένα φως μικρό, αρκετό για σήμερα.

Μια δύναμη για τη στιγμή που ζούμε.

Μια ελπίδα για να συνεχίσουμε.

Τα πουλιά μάς διδάσκουν κάτι βαθύ: ότι δεν χρειάζεται πάντα να γνωρίζεις όλη τη διαδρομή, για να ξεκινήσεις.

Δεν χρειάζεται να έχεις απαντήσεις για όλα, για να προχωρήσεις.

Δεν χρειάζεται να είναι ο ουρανός καθαρός, για να ανοίξεις τα φτερά σου.

Χρειάζεται πίστη.

Χρειάζεται εμπιστοσύνη.

Χρειάζεται να αφήσεις λίγο τον φόβο και να θυμηθείς πως δεν είσαι μόνος.

Γιατί ο Θεός, που οδηγεί τα πουλιά μέσα στους απέραντους ουρανούς, που γνωρίζει τη φωλιά τους, την πείνα τους, την κούρασή τους, γνωρίζει πολύ περισσότερο την καρδιά του ανθρώπου.

Γνωρίζει τα δάκρυα που δεν είπες.

Τους δρόμους που φοβήθηκες.

Τις πληγές που έκρυψες.

Τις νύχτες που αναρωτήθηκες αν υπάρχει αύριο για σένα.

Και υπάρχει.

Όσο υπάρχει Θεός, υπάρχει αύριο.

Όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει δρόμος.

Όσο υπάρχει προσευχή, υπάρχει φως.

Ας μάθουμε λοιπόν από τα πουλιά.

Να μην κρατούμε μόνο χάρτες στα χέρια, αλλά πίστη στην ψυχή.

Να μη ζητούμε να ελέγχουμε τα πάντα, αλλά να εμπιστευόμαστε περισσότερο Εκείνον που γνωρίζει καλύτερα από εμάς τον προορισμό μας.

Γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος χάνεται όχι επειδή δεν έχει δρόμο, αλλά επειδή δεν αφήνεται στον Θεό.

Τα πουλιά δεν κρατούν χάρτες.

Κι όμως φτάνουν.

Κι η ψυχή που εμπιστεύεται τον Θεό, μπορεί να περάσει καταιγίδες, μπορεί να κουραστεί, μπορεί να δακρύσει, αλλά δεν θα χαθεί.

Θα βρει τον δρόμο της.

Θα βρει την ειρήνη της.

Θα βρει το φως της.

Γιατί ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ εκείνον που Τον αναζητά με ταπεινή και αληθινή καρδιά. Με πατρικές ευχές και αγάπη, π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους