Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα “Φτερά του Έρωτα” του Βιμ Βέντερς, ένας από τους αγγέλους, ο Ντάμιελ (Bruno Ganz) αποφασίζει να απαρνηθεί τη φύση του αγγέλου και να ζήσει στη Γη ως άνθρωπος.

Διαλέγει τη θνητότητα.

Εμείς οι υπόλοιποι, είμαστε από τη φύση μας θνητοί.

Κι ενώ η πραγματικότητα μας δίνει πολλές-πολλές ευκαιρίες να το συνειδητοποιήσουμε με σχετικά ήρεμο τρόπο -θάνατοι των μεγαλύτερων σε ηλικία συγγενών μας ή των αγαπημένων μας ζώων- εμείς αρνούμαστε μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα θα αναγκαστεί να γίνει αμείλικτη.

Πριν από μερικές μέρες διαγνώστηκα με καρκίνο.

Καρκίνο ιάσιμο αλλά οι αναμονές και η διαδικασία με έκανε να συνειδητοποιήσω -επιτέλους- τη θνητή μου φύση.

Γράφω εδώ -και το θεωρώ στ’ αλήθεια πολύ σημαντικό να το μοιραστώ- ότι ο δικός μου καρκίνος είναι απίστευτα σπάνιος στους άνδρες: πρόκειται για καρκίνο του μαστού! Κι αν στις γυναίκες η πρόληψη για αυτό ακριβώς το είδος καρκίνου έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό συνείδηση, στους άνδρες είμαστε πολύ πίσω.

Και δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πολύ τα κρούσματα.

Πρέπει να το πω, η αγωνία σε σχέση με αυτή την ασθένεια είναι μεγάλη.

Συνοδεύεται από μια ευρύτερη φοβία του στυλ «αφού έχω καρκίνο εκεί γιατί να μην έχω παντού και τέλος πάντων πες μου γιατρέ πόσες ακόμα μέρες μου μένουν;(οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν)». Κι αν οι καθαρά ιατρικές προσεγγίσεις έχουν αποκλειστικά να κάνουν με στατιστικές και χαρακτηριστικά συγκεκριμένων οργανισμών, δεν μπορείς να αποφύγεις τις σκέψεις: «πού έχω κάνει λάθος, πού οδήγησα τη ζωή μου, τι θα ήταν καλύτερο να κάνω και δεν το έκανα». Και μόλις καταφέρεις να περάσεις κι αυτό το στάδιο σκέψεων και συναισθηματικού πόνου, έρχεται το επόμενο: αφού τελικά δεν θα ζω για πάντα, τι από αυτά που έκανα θέλω να συνεχίσω να κάνω, τι άλλα πράγματα να αναζητήσω, τι είναι αυτό που πραγματικά θέλω για τον λίγο ή -ας ελπίσω- λίγο περισσότερο χρόνο που μου μένει; Ο Ντάμιελ στα “Φτερά του Έρωτα”, όταν κατεβαίνει στη Γη βρίσκεται ξαπλωμένος στο γρασίδι.

Και πάνω στο κεφάλι του σκάει ένας σιδερένιος θώρακας, το μόνο «περιουσιακό» του στοιχείο.

Καθώς περπατάει, συνειδητοποιεί ότι από το κεφάλι του τρέχει αίμα -η θνητότητα που λέγαμε- όμως σε αντίθεση με την εποχή που ήταν άγγελος, τώρα μπορεί να νιώσει τον πόνο, να δει το χρώμα του αίματος κι είναι… ευτυχισμένος γι’ αυτό.

Νομίζω ότι μετά τη διάγνωση άρχισα να γίνομαι κάπως έτσι κι εγώ. Ο Ντάμιελ διαλέγει τη θνητότητα για να μπορέσει να ζήσει τον έρωτα και την αγάπη και νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από αυτά.

Λοιπόν, αφού αναπόδραστα είσαι θνητός, αξίζει να το συνειδητοποιήσεις γιατί μόνο έτσι μπορείς να ξεχωρίσεις τα πράγματα που δίνουν χρώμα στη ζωή σου: τα αγαπημένα πρόσωπα -η κόρη μου και η σύντροφός μου στην κορυφή, μερικοί ακόμα μαγικοί άνθρωποι γύρω μου, οι μαθητές και μαθήτριές μου στα εργαστήρια, οι άνθρωποι που επικοινωνούμε στις εκπομπές και τις Λέσχες- ύστερα η Μουσική και μετά εκείνες οι μικρές-μικρές στιγμές που καλούμαι τώρα ως απόλυτα προσωρινός επισκέπτης αυτού του κόσμου να ζω πιο έντονα, πιο χρωματιστά.

Αλήθεια λέω, αν όλα τελείωναν εδώ, δεν θα είχα παράπονο, τα έζησα όλα όμορφα, άλλωστε όπως λέει κι ο Dylan, “It’s allright ma, it’s life and life only”. Αλλά θα το παλέψω με πείσμα έτσι ζωντανά που είναι τώρα τα χρώματα, έτσι διάφανη που έχει γίνει η μουσική και το ραδιόφωνο, έτσι πλατιά που βλέπω τα χαμόγελα, έτσι που μεστώνει το καλοκαίρι, έτσι απέραντος που είναι ο έρωτας -ρώτα τον Ντάμιελ- άσε που θα ήθελα -πάνω απ’ όλα- να δω τη Μαρίνα λίγο ακόμα έτσι υπέροχα να μεγαλώνει… P.S.: Και απόψε στον Cave, ε; Σας φιλώ 🙂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους